😱💔 ჩემმა 87 წლის ბებიამ ოჯახის ყველა წევრს ცრემლიანი თვალებით დაურეკა და უთხრა: „კვირას ყველანი ჩემთან მოდით. ეს იქნება ჩვენი ბოლო საერთო ოჯახური ვახშამი“. ჩვენ გვეშინოდა, რომ მისმა ექიმმა მისთვის საშინელი ამბავი შეატყობინა… მაგრამ ის, რაც ბებიამ იმ საღამოს გაგვიმხილა, ყველანი სრულიად შეგვძრა… 😭👇
როდესაც კვირა დილით ბებიამ, მარგარეტმა, დამირეკა, მისი ხმა ჩვეულებრივზე გაცილებით სუსტად ჟღერდა.
ის ოთხმოცდაშვიდი წლის იყო და ბოლო თვეების განმავლობაში იშვიათად საუბრობდა ტელეფონით დიდხანს. ჩვეულებრივ, უბრალოდ გვეკითხებოდა, უკვე ვჭამეთ თუ არა, როგორ იყვნენ ბავშვები და ბოლოს როდის ვაპირებდით მის მონახულებას.
მაგრამ იმ დილით მის ხმაში რაღაც შემაშფოთებელი იგრძნობოდა.
— ჩემო ძვირფასო, შეძლებთ, დღეს საღამოს ყველანი ჩემთან მოხვიდეთ? — მკითხა მან.
— დღეს? ბებო, რამე მოხდა?
რამდენიმე წამის განმავლობაში ხმა არ ამოუღია. მხოლოდ მის გაძნელებულ სუნთქვას ვისმენდი. შემდეგ ძალიან ჩუმად ჩამჩურჩულა:
— მინდა, რომ ყველამ ერთად კიდევ ერთხელ ვისადილოთ.
მეგონა, გული გამიჩერდა.
— კიდევ ერთხელ? რას გულისხმობ?
— ამას ტელეფონით ვერ აგიხსნი, — მიჩურჩულა მან. — გთხოვ, იზრუნე, რომ არავინ დააგვიანოს. დღეს საღამოს, ექვს საათზე. ბავშვებიც წამოიყვანეთ.
მანამდე გათიშა ტელეფონი, სანამ კიდევ ერთი კითხვის დასმას მოვასწრებდი.
რამდენიმე წუთის შემდეგ დედაჩემს, სარას, დავურეკე. როგორც აღმოჩნდა, ბებიას მისთვისაც უკვე დაერეკა.
— ზუსტად იგივე მითხრა, — აღიარა დედამ ცრემლიანი ხმით. — ვკითხე, ექიმთან ხომ არ იყო ნამყოფი, მაგრამ პასუხის გაცემაზე უარი თქვა.
შემდეგ დეიდა ლინდამ დარეკა. მასაც ზუსტად იგივე მოწვევა ჰქონდა მიღებული.
ერთ საათზე ნაკლებ დროში ჩვენი ოჯახის საერთო ჩატის ჯგუფი შეშფოთებული შეტყობინებებით აივსო.
„ალბათ ექიმმა ცუდი ამბავი შეატყობინა“.
„ბოლო დროს საშინლად დაღლილი ჩანდა“.
„რატომ არაფერი გვითხრა აქამდე?“
ჩემმა ძმამ, დანიელმა, ბებიას ექიმთან დარეკვაც კი შემოგვთავაზა, მაგრამ ყველას გვესმოდა, რომ ექიმი მის თანხმობის გარეშე არაფერს გვეტყოდა.
მთელი დღის განმავლობაში ყველაზე საშინელ სცენარებზე ვფიქრობდი.
გამახსენდა, რომ წინა კვირას ბებიამ მთხოვა, ჩვენი ძველი საოჯახო ფოტოალბომები მიმეტანა.
ისიც გამახსენდა, რომ ორი დღის წინ მეზობელს თავისი საყვარელი ვაზა აჩუქა.
მაშინ ამ ყველაფრისთვის განსაკუთრებული მნიშვნელობა არ მიმინიჭებია.
მაგრამ ახლა მისი ყოველი პატარა საქციელი დამშვიდობებას ჰგავდა.
17:45 საათზე უკვე მის სახლთან ვიდექით.
ქუჩის ორივე მხარეს იმდენი მანქანა იყო გაჩერებული, რომ მაშინვე მივხვდი: ბებიას მხოლოდ ჩვენ არ მოვეწვიეთ.
მოსულიყვნენ დეიდები, ბიძები, ბიძაშვილები და ოჯახის ის წევრებიც კი, რომლებიც ქალაქგარეთ ცხოვრობდნენ.
ყველა შეშფოთებული ჩანდა.
როდესაც ბებიამ კარი გაგვიღო, ცრემლების შეკავება ძლივს შევძელი.
მას თავისი ულამაზესი შავი კაბა ეცვა პატარა თეთრი ყვავილებით. თმა საგულდაგულოდ ჰქონდა დავარცხნილი და ის წითელი ფეხსაცმელიც ჩაეცვა, რომელსაც მხოლოდ განსაკუთრებულ შემთხვევებში იცვამდა.
თვალები ჩაწითლებული ჰქონდა.
აშკარა იყო, რომ ნატირალი იყო.
მჭიდროდ ჩავეხუტე.
— ბებო, რატომ შეგვაშინე ასე? ექიმმა რა გითხრა?
ბებიამ მხოლოდ ხელი მომეფერა.
— ყველაფერს აგიხსნით, როცა ამის შესაფერისი დრო მოვა.
სახლში დიდი სასადილო მაგიდა უკვე გაშლილი იყო.
მას ჩვენი ბავშვობის საყვარელი კერძები მოემზადებინა: შემწვარი ქათამი, კარტოფილი, თავისი ცნობილი ვაშლის ღვეზელი და ის წვნიანი, რომლის რეცეპტიც არასდროსავისთვის გაუმხელია.
მაგრამ უცებ რაღაც უცნაური შევამჩნიე.
მაგიდის ბოლოში ორი სკამი იდგა.
ერთი ბებიასთვის იყო განკუთვნილი.
მეორე კი ცარიელი იყო.
— ვისთვის არის ეს ადგილი? — იკითხა დედამ.
ისტორიის გაგრძელება კომენტარებში წაიკითხეთ 👇‼️
ბებია ერთი წამით გაშეშდა.
მისი თვალები კვლავ ცრემლებით აევსო.
შემდეგ კედელზე ჩამოკიდებულ საათს შეხედა და ისე ჩუმად ჩაიჩურჩულა, რომ ძლივს გავიგონეთ:
— ეს კაცი მალე მოვა. და როცა ამ კარში შემოვა, მთელი გულით გთხოვთ… ნუ გამიბრაზდებით. თქვენთვის ძალიან მნიშვნელოვანი რაღაც დამიმალავს…
ოთახში ისეთი ღრმა სიჩუმე ჩამოვარდა, რომ მხოლოდ საათის წიკწიკი ისმოდა.
— დედა, რომელ კაცზე საუბრობ? — შეშფოთებით იკითხა დედამ. — გვეუბნები, რომ ეს ჩვენი ბოლო საერთო ვახშამია და ახლა ვიღაცას ელოდები?
ბებია თავის სკამზე დაჯდა.
— ჯერ დამპირდით, რომ ბოლომდე მომისმენთ.
ბიძაჩემი რობერტი ვეღარ ითმენდა.
— დედა, თუ ავად ხარ, გვითხარი! ჩვენ უკვე ზრდასრული ადამიანები ვართ. გთხოვ, შეწყვიტე ჩვენი ასე ტანჯვა!
ბებიამ თავი გააქნია.
— ექიმს ჩემთვის არც ერთი საშინელი ამბავი არ შეუტყობინებია.
ყველამ შვებით ამოვისუნთქეთ, მაგრამ მისმა მომდევნო სიტყვებმა კვლავ სისხლი გაგვიყინა ძარღვებში.
— ყველანი იმიტომ დაგიბარეთ, რომ ხვალიდან ამ სახლში აღარ ვიცხოვრებ.
დედა სკამიდან წამოხტა.
— რა? სად აპირებ წასვლას?
— იქ, სადაც ორმოცდაათი წლის წინ უნდა ვყოფილიყავი.
ბებიამ ტირილი დაიწყო.
უცებ შემოსასვლელ კარზე ზარი გაისმა.
მან მაგიდის კიდეს ხელი ჩაავლო.
— ღმერთო ჩემო… ის მოვიდა.
კარის გასაღებად პირველი მე წავედი.
კარის ზღურბლზე დაახლოებით ოთხმოცდახუთი წლის მამაკაცი იდგა. მუქი ლურჯი კოსტიუმი ეცვა და ხელში თეთრი ვარდების პატარა თაიგული ეჭირა.
— მარგარეტი აქ არის? — მკითხა აკანკალებული ხმით.
სანამ პასუხის გაცემას მოვასწრებდი, ჩემს უკან ბებია გამოჩნდა.
როგორც კი კაცმა ის დაინახა, ატირდა.
— მეგი… დავბრუნდი, ზუსტად ისე, როგორც დაგპირდი.
ბებიამ ხელები სახეზე აიფარა.
— ჯორჯ…
მომდევნო წამს ისინი ერთმანეთს ჩაეხუტნენ, თითქოს მთელ სამყაროში მხოლოდ ისინი ორნი არსებობდნენ.
დედა გაოცებული უყურებდა მათ და თვალებს არ უჯერებდა.
— დედა, ვინ არის ეს კაცი?
ბებია ჩვენკენ შემობრუნდა.
— ეს ჯორჯია. კაცი, რომელიც მთელი ცხოვრება მიყვარდა.
ბიძაჩემი გაბრაზებული წამოხტა.
— მამაჩემზე რას იტყვი? თქვენ ორმოცდათვრამეტი წელი იყავით დაქორწინებულები!
— მამაშენი შესანიშნავი ადამიანი იყო, — უპასუხა ბებიამ. — და მან ყველაფერი იცოდა.
სიტყვა ვეღარავინ დავძარით.
ბებია დაჯდა და თავისი ისტორიის მოყოლა დაიწყო.
როდესაც ოცი წლის იყო, ჯორჯზე იყო დანიშნული. ისინი ქორწინებაზე ოცნებობდნენ, მაგრამ ჯორჯს სამხედრო სამსახურში გაწვევა მოუწია.
გამგზავრებამდე მან ბებიას ერთი დაპირება მისცა:
— მეგი, რაც არ უნდა მოხდეს, მე შენთან დავბრუნდები.
მაგრამ რამდენიმე თვის შემდეგ ბებიამ შეიტყო, რომ ჯორჯი გარდაიცვალა.
თვეების განმავლობაში გლოვობდა საყვარელ ადამიანს.
მოგვიანებით მან ჩვენი ბაბუა, უილიამი, გაიცნო. ის დაეხმარა მას ტკივილის გადატანაში და რამდენიმე წლის შემდეგ დაქორწინდნენ.
— მე თქვენი მამა ნამდვილად მიყვარდა, — თქვა ბებიამ. — ჩვენ ერთად საოცარი ცხოვრება გავატარეთ. თქვენ დაიბადეთ, შემდეგ კი შვილიშვილებიც შეგვეძინა. არასდროს მინანია, რომ ეს ოჯახი შევქმენი.
— მაგრამ ჯორჯი ცოცხალი იყო? — ჩავჩურჩულე მე.
მოხუცმა თავი დამიქნია.
— მძიმედ ვიყავი დაჭრილი და გამოჯანმრთელებას ძალიან დიდი დრო დასჭირდა. როდესაც საბოლოოდ დავბრუნდი, მარგარეტი უკვე გათხოვილი იყო.
— და მასთან არ მიხვედი? — ჰკითხა დედამ.
— არა. დავინახე, რომ მას უკვე შვილი ჰყავდა. არ მინდოდა მისი ოჯახის დანგრევა.
ბებიამ ჯორჯს ხელი ჩაჰკიდა.
— მხოლოდ ექვსი თვის წინ ვიპოვეთ ერთმანეთი. სრულიად შემთხვევით, საავადმყოფოს მოსაცდელში.
როგორც გაირკვა, ჯორჯს ცოლი რამდენიმე წლის წინ გარდაცვლოდა. მისი შვილები სხვა შტატებში ცხოვრობდნენ, თავად კი მარტო დარჩენილიყო.
მათ პარკში რეგულარული შეხვედრები დაიწყეს, ერთად სვამდნენ ყავას და საათობით საუბრობდნენ.
— მაგრამ რატომ არაფერი გვითხარი? — ჰკითხა დედამ.
ბებიამ თავი დახარა.
— იმიტომ, რომ მეშინოდა. მეშინოდა, არ გეფიქრათ, თითქოს მამაშენს ვღალატობდი, მიუხედავად იმისა, რომ ის უკვე დიდი ხანია ჩვენთან აღარ არის.
ამ დროს ჯორჯმა ჯიბიდან პატარა ხავერდის ყუთი ამოიღო.
გახსნა, მუხლებზე დადგა ჩემი ბებიის წინაშე და უთხრა:
— მარგარეტ, მე უკვე დავკარგე მთელი ცხოვრება, რომელიც ერთად უნდა გაგვეტარებინა. არ მინდა ის წლებიც დავკარგო, რომლებიც შეიძლება ჯერ კიდევ დაგვრჩა. გამომყვები ცოლად?
ბებიამ ცრემლიანი თვალებით თავი დაუქნია.
მაგრამ ყველაზე დიდი სიურპრიზი ჯერ კიდევ წინ იყო.
დედა ბებიასთან მივიდა, მის წინ მუხლებზე დადგა და უთხრა:
— დედა, იცი, რატომ ვტირი? იმიტომ, რომ მთელი ცხოვრება გვასწავლიდი, ბედნიერებისთვის არასდროს არის გვიან. ახლა კი სწორედ შენ გეშინია საკუთარი ბედნიერების პოვნის.
ბიძაჩემი ჯორჯთან მივიდა და ხელი გაუწოდა.
— თუ ჩემი დედის გაბედნიერება გინდა, მაშინ კეთილი იყოს შენი მობრძანება ჩვენს ოჯახში.
დიდხანს ბებია ერთი სიტყვის თქმასაც ვერ ახერხებდა.
შემდეგ ყველას გადახედა და გაიღიმა.
— გითხარით, რომ ეს ჩვენი ბოლო საერთო ვახშამი იქნებოდა. იმიტომ, რომ ამ საღამოს ჩემს უკანასკნელ ვახშამს ვატარებ, როგორც მარტოხელა ქვრივი. ხვალიდან ჩემი ცხოვრების ახალი თავი იწყება.
ორი კვირის შემდეგ პატარა ეკლესიაში შევიკრიბეთ.
ბებიას ნაზი ვარდისფერი კაბა და მისი საყვარელი წითელი ფეხსაცმელი ეცვა.
ჯორჯი საკურთხეველთან ელოდებოდა მას, თვალებში ცრემლებით.
როდესაც ბებია მასთან მივიდა, ჯორჯმა ჩუმად უთხრა:
— დაგპირდი, რომ დავბრუნდებოდი.
ბებიამ გაიღიმა.
— ვიცი, ჩემო ძვირფასო. უბრალოდ, ცოტა ზედმეტად დიდი დრო დაგჭირდა.
ყველას სიცილი აგვიტყდა, თან ცრემლები ღაპაღუპით ჩამოგვდიოდა ლოყებზე.
იმ დღეს ერთი ძალიან მნიშვნელოვანი რამ გავაცნობიერე.
იმ ადამიანების ასაკმა, რომლებიც გვიყვარს, არასდროს უნდა გვაფიქრებინოს, რომ მათ ცხოვრებაში აღარაფერი ლამაზი აღარ მოხდება.
ზოგჯერ ვახშამი, რომელიც ყველას დამშვიდობება გვგონია, სინამდვილეში შეიძლება ახალი, საოცარი დასაწყისის ზეიმად იქცეს.
ჩემმა ბებიამ კი 87 წლის ასაკში ყველას დაგვიმტკიცა, რომ ნამდვილი სიყვარულის საპოვნელად არასდროს არის გვიან. ❤️
