ერთმა კაცმა ჩემი საყიდლების კალათაში თავისი ჭუჭყიანი წინდები ჩაყარა, რადგან კვერცხის ბოლო შეკვრა მე ავიღე. მას ეგონა, რომ შეეძლო მოხუცი ქალის შეურაცხყოფა და ამისთვის სრულიად დაუსჯელი დარჩენილიყო. მაგრამ მეორე დღეს, 80 ადამიანის თვალწინ, ისეთი სიურპრიზი მოვუწყვე, რომელსაც ის არასოდეს დაივიწყებდა…
ყველაფერი სუპერმარკეტში დაიწყო. კვერცხის ბოლო შეკვრა ახლახან ავიღე, როცა ერთმა კაცმა მხარი მკრა.
– ეს კვერცხები მე მეკუთვნის, ბებო!
– მაშინ უფრო ადრე უნდა მოსულიყავით, ბატონო.
ათი წუთის შემდეგ მან ჩემს საყიდლების კალათაში ორი ჭუჭყიანი წინდა ჩაყარა და ხმამაღლა გადაიხარხარა. განრისხებული მას მანქანების სადგომამდე გავყევი.
მის ფურგონზე მისი სანტექნიკური კომპანიის სახელი ეწერა: „ბილი“.
სუპერმარკეტის მენეჯერს ვთხოვე, სათვალთვალო კამერების ჩანაწერები შეენახა, შემდეგ კი კომპანიაში დავრეკე. ჩემი ამბის მოსმენის შემდეგ კომპანიის საიუბილეო ღონისძიებაზე დამპატიჟეს, რომელიც მეორე დღეს უნდა გამართულიყო.
როდესაც იქ მივედი, დაახლოებით 80 სტუმარი იყო შეკრებილი.
მისმა ცოლმა, სოფიმ, სცენაზე ამიყვანა. ბილმა მაშინვე მიცნო და სახე შიშისგან გაუფითრდა. პალტოდან პატარა პარკი ამოვიღე.
– გახსოვართ, ბილ?
ის შეშინებული თვალებით მიაშტერდა პარკს.
შემდეგ კი ის გავაკეთე, რამაც იქ მყოფი ყველა ადამიანი გააოგნა…
ბილი უკან დაიხია, როდესაც დაინახა, რომ პარკში ხელი ჩავყავი.
– რა მოიტანეთ? – ნერვიულად მკითხა მან.
პარკიდან პატარა, საგულდაგულოდ შეფუთული ყუთი ამოვიღე.
– კომპანიის იუბილესთან დაკავშირებით საჩუქარი მოგიტანეთ, ბატონო.
მისმა ცოლმა, სოფიმ, მიკროფონი მომაწოდა. ყუთი გავხსენი. შიგნით ის ორი ჭუჭყიანი წინდა იდო, რომლებიც მან ჩემს საყიდლების კალათაში ჩაყარა.
ზოგიერთმა სტუმარმა სიცილი დაიწყო. მაგრამ მე ჯერ არ დამემთავრებინა.
– გუშინ ამ კაცმა სუპერმარკეტში დამამცირა მხოლოდ იმიტომ, რომ კვერცხის ბოლო შეკვრა ავიღე.
ბილმა სცადა, სიტყვა გაეწყვეტინებინა.
– ეს ქალი ყველაფერს აზვიადებს! ეს ხომ უბრალოდ ხუმრობა იყო!
მისი ცოლი წინ გამოვიდა.
– ხუმრობა? კარგი, მაშინ მოდით, ჩანაწერებს ვუყუროთ.
მან სუპერმარკეტის მენეჯერის მიერ გამოგზავნილი ვიდეო დარბაზის დიდ ეკრანზე გაუშვა. ჩანაწერში ნათლად ჩანდა, როგორ ჩაყარა ბილმა წინდები ჩემს კალათაში და შემდეგ სხვა მყიდველების თვალწინ როგორ გადაიხარხარა.
დარბაზში უხერხული სიჩუმე ჩამოვარდა. სოფი ქმრისკენ შებრუნდა.
– შენ ჩვენს კომპანიას წარმოადგენ. როგორ შეგიძლია ადამიანს ასე მოექცე?
ბილმა თავი დახარა.
– მინდა ბოდიში მოგიხადოთ, ქალბატონო, – ჩაილაპარაკა მან.
– არ არის საჭირო ამიხსნათ, რატომ უნდა ყოფილიყო ეს სასაცილო, – ვუპასუხე მე. – თავად უნდა ხვდებოდეთ, რატომ არ იყო ეს სასაცილო.
ამის შემდეგ მან ყველა დამსწრის წინაშე მოიხადა ბოდიში და თავის გასამართლებლად არანაირი საბაბი არ მოუძებნია.
მისმა ცოლმა განაცხადა, რომ კომპანია მომხმარებლებთან თავაზიანი და პატივისცემით სავსე ურთიერთობის შესახებ ტრენინგს ჩაატარებდა და ბილი მას პირადად უნდა დასწრებოდა.
სანამ სცენას დავტოვებდი, ყუთი მას გავუწოდე.
– დაიტოვეთ თქვენი წინდები, ბატონო. იქნებ ამ დღემ ისინი რაღაცას შეგახსენოთ.
ამჯერად ჩემს ხარჯზე არავის გაუცინია. რამდენიმე თანამშრომელი ჩემთან მოვიდა და ხელი ჩამომართვა. ერთი კვირის შემდეგ ბილმა ხელით დაწერილი ბოდიშის წერილი გამომიგზავნა.
მე მისი ბოდიში მივიღე.
74 წლის ასაკში ერთი რამ ზუსტად ვიცი: ცუდი საქციელის პატიება შესაძლებელია, მაგრამ არავინ არის ვალდებული, დამცირებას ჩუმად შეეგუოს.
