28 ამანათი, რომელიც დედამ დაგვიტოვა
დედის გარდაცვალებიდან ერთი კვირის შემდეგ მე და ჩემი ძმა, ბენი, მის ბინაში მივედით და კართან ერთმანეთზე დაწყობილი თითქმის 30 ამანათი აღმოვაჩინეთ.
დედა არასოდეს ყოფილა ისეთი ადამიანი, რომელიც საკუთარ თავზე ბევრ ფულს ხარჯავდა. ამიტომ ამ აღმოჩენამ ძალიან დაგვაინტერესა.
– ეს ყველაფერი რა არის? – იკითხა ბენმა.
ერთ-ერთი ყუთი ავიღე და ეტიკეტზე ხელით დაწერილი წარწერა შევნიშნე. ეს დედის ხელწერა იყო.
ყუთში ულამაზესი ლურჯი კერამიკული ჯამი იდო, რომელსაც დაბადების დღის მისალოცი ბარათი ახლდა.
ჩემი დაბადების დღე სამ კვირაში უნდა ყოფილიყო.
„ძვირფასო კლერ!
იმედი მაქვს, ჯერ კიდევ აქ ვიქნები, რომ შენთვის დაბადების დღის ბლინები მოვამზადო. მაგრამ თუ ასე არ მოხდა, მინდა, ეს შენ გქონდეს. ყოველთვის ძალიან გიყვარდა ჩვენი ძველი ლურჯი ჯამი და ბოლოს და ბოლოს ვიპოვე ზუსტად ისეთივე.
მიყვარხარ, დედა.“
ცრემლები წამსკდა.
– მან იცოდა, – ჩავიჩურჩულე.
– რა იცოდა?
– რომ შესაძლოა სახლში ვეღარასოდეს დაბრუნებულიყო.
ამანათები ბინაში შევიტანეთ და სულ 28 დავითვალეთ. მათი უმეტესობა მაშინ იყო მოსული, როდესაც დედა ჯერ კიდევ საავადმყოფოში იმყოფებოდა.
სათადარიგო გასაღებების გვერდით ხელით დაწერილი სია ვიპოვეთ, რომელსაც ეწერა: „ამანათები კლერისა და ბენისთვის“.
სიაში დაბადების დღის საჩუქრები, საშობაო საჩუქრები და ერთი ბოლო მითითება იყო:
„ბოლო ამანათი ერთად გახსენით!“
ერთ-ერთ ამანათში ბენისთვის ხის დასამუშავებელი ხელსაწყოები იდო. წლების წინ ის ოცნებობდა, საკუთარი სახელოსნო გაეხსნა, მაგრამ სამსახურისა და ფინანსური სირთულეების გამო ამ ოცნებაზე უარის თქმა მოუწია.
სხვა ამანათში ყვითელი, ყვავილებიანი ქსოვილი, თარგები და ძაფები აღმოვაჩინე.
ქსოვილი მაშინვე ვიცანი. თექვსმეტი წლის ასაკში ზუსტად ასეთი ქსოვილისგან დედას წინსაფარი შევუკერე. წლების განმავლობაში ატარებდა, მიუხედავად იმისა, რომ ჯიბე ოდნავ მრუდედ მქონდა შეკერილი.
ყოველთვის ვოცნებობდი, რომ მოდის დიზაინერი გავმხდარიყავი, მაგრამ საბოლოოდ საოფისე სამსახური ავირჩიე და კერვას თავი დავანებე.
დედას ორივეს ჩვენი ოცნებები ახსოვდა.
როდესაც ამანათებს ვალაგებდით, პატარა ბლოკნოტს წავაწყდით, რომელიც საყიდლების სიებითა და ჩვენ შესახებ ჩანაწერებით იყო სავსე.
„ბენი ამბობს, რომ ყველაფერი კარგადაა, მაგრამ ძალიან დაღლილი ჩანს.“
„კლერს უკვე რამდენიმე თვეა კერვაზე აღარ უსაუბრია.“
შემდეგ კი ერთი წინადადება:
„გამუდმებით მეკითხებიან, რა მჭირდება. ნეტავ, ერთხელ მაინც მათ მითხრან, თავად რა სჭირდებათ.“
ისტორიის გასაგრძელებლად წაიკითხეთ ქვემოთ მოცემული კომენტარები! 👇👇👇
ბენი და მე ერთმანეთს შევხედეთ.
ჩვენ ორივემ საკუთარი ცხოვრება გვერდზე გადავდეთ, რათა დედაზე გვეზრუნა, მაგრამ არც ერთ ჩვენგანს არასოდეს უღიარებია, რამდენ რამეზე მოგვიწია ამის გამო უარის თქმა.
იმავე საღამოს დედის რეცეპტების წიგნში დამალული წერილი ვიპოვეთ.
კონვერტზე ეწერა:
„ჩემს ორ უსაყვარლეს ადამიანს. ერთად წაიკითხეთ.“
გავხსენი.
„ძვირფასო კლერ და ბენ!
თუ ამ წერილს კითხულობთ, იმედი მაქვს, ერთმანეთის გვერდით სხედხართ.
ვიცი, რომ ამანათებმა გაგაკვირვათ. მათი მომზადება უკვე დიდი ხანია დავიწყე, რადგან მინდოდა, დაბადების დღეებისა და იმ დღესასწაულებისთვისაც გქონოდათ საჩუქრები, რომლებსაც შესაძლოა ვეღარ მოვესწრო თქვენთან ერთად.
მაგრამ მივხვდი, რომ სინამდვილეში საჩუქრები არ არის ის, რისი დატოვებაც ყველაზე მეტად მინდა თქვენთვის.
უბრალოდ მინდოდა, შეგეხსენებინათ, ვინ იყავით მანამდე, სანამ თქვენი ცხოვრება მთლიანად ჩემზე ზრუნვას დაუკავშირდებოდა.
კლერ, მახსოვს შენი პირველი შეკერილი კაბა. იმდენად ამაყობდი, რომ სასურსათო მაღაზიაშიც კი იმით წახვედი, მიუხედავად იმისა, რომ ერთი სახელო მეორეზე გრძელი იყო.
ბენ, მახსოვს ის პატარა ხის თარო, რომელიც ჩემთვის გააკეთე. იდეალურად სწორი არ იყო, მაგრამ მაინც შევინახე.
ვიცი, რომ ორივემ საკუთარი გეგმები გვერდზე გადადეთ, რადგან ჩემ გვერდით ყოფნა გინდოდათ. ამისთვის უზომოდ მიყვარხართ, მაგრამ გთხოვთ, თქვენი დარჩენილი ცხოვრება იმაში ნუ გაატარებთ, რომ სიყვარულს საკუთარი ოცნებების დათმობით ამტკიცებდეთ.
არ უნდა იგრძნოთ თავი დამნაშავედ, როცა იცინით, ზეიმობთ ან ცხოვრებას აგრძელებთ.
იზრუნეთ საკუთარ თავზე! გაუფრთხილდით ერთმანეთს!
იმაზე მეტად მიყვარხართ, ვიდრე ოდესმე წარმოიდგენდით.
დედა.“
დიდხანს არც ერთს ხმა არ ამოგვიღია.
შემდეგ ბენმა აღიარა, რომ სხვა ქალაქში უკეთეს სამსახურზე უარი თქვა, რადგან დედის ავადმყოფობის დროს საცხოვრებლად სხვაგან გადასვლა არ შეეძლო.
მეც ვუთხარი, რომ იმავე მიზეზით აღარ გავაგრძელე განაცხადების შეტანა მოდის დიზაინის სასწავლებლებში.
ორივეს გვეგონა, რომ სწორად ვიქცეოდით.
მაგრამ დედას ჩვენთვის სულ სხვა რამ სურდა.
წასვლამდე ბოლო ამანათიც გავხსენით.
შიგნით ბლინების მოსამზადებელი ინგრედიენტები, ორი ერთნაირი წინსაფარი და ჩარჩოში ჩასმული ჩვენი ბავშვობის ფოტო დაგვხვდა, რომელზეც დედის სამზარეულოში ვჩანდით.
ცხვირზე ფქვილი მქონდა, ბენს ხის კოვზი ეჭირა ხელში, დედა კი ხმამაღლა იცინოდა.
ფოტოს ქვემოთ კიდევ ერთი პატარა წერილი იდო:
„კიდევ გახსოვთ შაბათი დილები? იმედი მაქვს, ისევ ერთად მოამზადებთ ბლინებს. და თუ პირველი ბლინი დაგეწვებათ, ბენს დააბრალეთ!“
ხმამაღლა სიცილი აგვიტყდა.
შემდეგ ბენმა შემოგვთავაზა, რომ ბლინები მაშინვე მოგვეზადებინა.
დედის ძველი ტაფა გამოვიღეთ, ცომი მოვამზადეთ და მაშინვე დავიწყეთ კამათი იმაზე, თუ რამდენი რძე უნდა დაგვემატებინა.
პირველი ბლინი დაიწვა.
ისე ვიცინოდით, რომ თვალები ცრემლებით ამევსო.
ერთი წამით სამზარეულოში ისევ ისეთი შეგრძნება დაგვეუფლა, თითქოს სახლში ვიყავით.
მომდევნო კვირების განმავლობაში დანარჩენი ამანათებიც იმ თარიღებში გავხსენით, რომლებიც დედას ჰქონდა დაგეგმილი.
ჩემს დაბადების დღეზე ლურჯი ჯამი გამოვიყენე და ბლინები მოვამზადე.
კარადიდან საკერავი მანქანაც გამოვიღე და ტანსაცმლის ესკიზების ხატვა თავიდან დავიწყე.
ბენმა თავისი სახელოსნო მოაწესრიგა და ძველი სკამის აღდგენას შეუდგა.
ჩვენი ცხოვრება ერთ დღეში არ შეცვლილა, მაგრამ საკუთარი ბედნიერების გადადება აღარ გაგვიგრძელებია.
ისიც ვისწავლეთ, რომ ერთმანეთს გულწრფელად ვესაუბროთ, როცა რაღაც კარგად არ არის.
დედამ 28 ამანათი დაგვიტოვა.
თავიდან მეგონა, რომ ეს უბრალოდ მისი გამოსამშვიდობებელი საჩუქრები იყო ჩვენთვის.
მაგრამ საბოლოოდ მივხვდი, რომ თითოეული მათგანი ცალკე გზავნილს ატარებდა.
მას არ სურდა, მთელი ცხოვრება წარსულზე ჩაჭიდებულებს გაგვეტარებინა.
მას უნდოდა, რომ კვლავ გვქონოდა ოცნების გამბედაობა, შეგვექმნა ახალი მოგონებები და ერთმანეთზე გვეზრუნა.
დედამ სიკვდილის შემდეგაც კი იპოვა გზა, რომ უკანასკნელად შეეხსენებინა ჩვენთვის, თუ როგორ უნდა ვიცხოვროთ ნამდვილად.
