😱💔 «დღეს ყველაფერი დასრულდება», — ცივად მიპასუხა ჩემმა ქმარმა. ჩვენი ქორწინების 61-ე წლისთავის დღეს მან მიტოვებულ ზღვის სანაპიროზე წამიყვანა და მიბრძანა, საქორწინო ბეჭედი მომეხსნა. მაგრამ ყველაზე საშინელი ის იყო, რაც მან ამის შემდეგ გააკეთა…
– გაიხადე ბეჭედი, მარგარეტ. ტელეფონიც მომეცი.
ჩემმა ქმარმა ეს სიტყვები ისეთი სიცივით წარმოთქვა, რომ ინსტინქტურად ერთი ნაბიჯით უკან დავიხიე.
მიტოვებულ ზღვის სანაპიროზე ვიდექით. ირგვლივ ოკეანე მძვინვარებდა. უახლოეს სასტუმროს იმდენად დავშორებოდით, რომ უკვე აღარც კი ჩანდა.

– რობერტ, რატომ გინდა ჩემი ტელეფონი?
– იმიტომ, რომ დღეს ვერავინ უნდა შეგვაწუხოს.
სახეში შევხედე.
ჩემი ქმარი, 83 წლის მამაკაცი, რომელთან ერთადაც სამოცდაერთი წელი გავატარე, მოულოდნელად სრულიად უცხოდ მომეჩვენა.
– მაშინებ.
– ვიცი.
– მაშინ ამიხსენი, რა ხდება!
ოკეანისკენ შებრუნდა.
– დღეს ყველაფერი დასრულდება.
ბოლო სამი კვირის განმავლობაში რობერტი უცნაურად იქცეოდა.
თითქმის არ ეძინა. ზოგჯერ შუაღამისას სახლიდან გადიოდა და როცა ბრუნდებოდა, ფეხსაცმელებზე ქვიშა ჰქონდა.
ერთ დილას მისი პალტოს ჯიბეში სანაპირო ზონის რუკა ვიპოვე. მასზე წითელი მელნით მონიშნული იყო ზღვის ერთი მიყრუებული მონაკვეთი, მაღალი კლდის მახლობლად.
– რატომ მონიშნე ეს ადგილი? – ვკითხე.
რუკა ხელიდან გამომგლიჯა.
– ძველი საქმეა. ნუ ერევი!
ორი დღის შემდეგ საკუჭნაოში დიდი შავი ჩანთა აღმოვაჩინე. შიგნით სქელი თოკი იდო.
როცა ვკითხე, რისთვის სჭირდებოდა, რობერტმა მაშინვე ჩანთა დახურა.
– არ შეეხო!
მაგრამ ყველაზე უცნაური ის იყო, რომ მოულოდნელად ჩემი ნივთებითა და ქონებით დაინტერესდა.
ერთ საღამოს მკითხა:
– მარგარეტ, თუ ერთ დღეს შენ გვერდით აღარ ვიქნები, ჩვენს შვილებს შორის რომელს დაუტოვებდი შენს სამკაულებს?
შეშინებულმა შევხედე.
– რატომ მეკითხები ასეთ რამეს?
– უბრალოდ, მაინტერესებს.
მაგრამ მის ხმაში შემთხვევით ნათქვამი არაფერი ყოფილა.
ახლა კი, როცა ამ მიტოვებულ სანაპიროზე ვიდექი, ყველა ის შემაშფოთებელი დეტალი გამახსენდა.
რობერტმა ხელი გამომიწოდა.
– საქორწინო ბეჭედი!
– რობერტ, დღეს ჩვენი ქორწინების წლისთავია. რატომ მექცევი ასე?
– იმიტომ, რომ სამოცდაერთი წელი სრულიად საკმარისი იყო.
გული შემეკუმშა.
– განქორწინება გინდა?
არ მიპასუხა.
– მაშინ მაინც მითხარი, რომ აღარ გიყვარვარ!
რობერტი ერთი ნაბიჯით მომიახლოვდა.
– მარგარეტ, გაიხადე ბეჭედი!
ცრემლიანი თვალებით ნელა მოვიხსენი თითიდან. სამოცდაერთი წლის განმავლობაში ეს პატარა ოქროს ბეჭედი თითქმის არასოდეს მომიხსნია.
რობერტმა გამომართვა და ჯიბეში ჩაიდო.
შემდეგ ტელეფონისკენ გაიწოდა.
– ეგეც!
– არა!
სახე გაუმკაცრდა.
– გთხოვ, ნუ მაიძულებ, კიდევ ერთხელ გთხოვო!
ტელეფონი მივეცი.
გამორთო და პალტოს ჯიბეში ჩაიდო.
შემდეგ კლდისკენ შებრუნდა.
– წავედით!
– სად?
– იმ ადგილას, სადაც ყველაფერი მოხდება.
შორიდან აღმართულ კლდეებს შევხედე. მათ უკან სანაპირო მთლიანად უჩინარდებოდა.
– იქ არ წამოვალ!
რობერტი შეჩერდა.
– დამპირდი, რომ დღეს მენდობოდი.
– მაგრამ არაფრის ახსნას არ აპირებ!
ღრმად ამოისუნთქა.
– ახლა რომ აგიხსნა, ყველაფერს აზრი დაეკარგება.
შევბრუნდი და სასტუმროსკენ გავემართე.
უცებ მისი ხმა გავიგონე.
– მარგარეტ! გაჩერდი!
ნაბიჯს ავუჩქარე.
რობერტი დამეწია და მკლავში ხელი ჩამავლო.
– არ წახვიდე!
– გამიშვი!
მაშინვე ხელი გამიშვა, მაგრამ წინ გადამიდგა.
– არ შემიძლია დავუშვა, რომ სწორედ ახლა ყველაფერი ჩაიშალოს!
ცრემლიანი თვალებით შევხედე.
– რობერტ, თუ ჩემი თავიდან მოშორება გინდა, უბრალოდ მითხარი! წავალ. არაფერს მოგთხოვ. მაგრამ გთხოვ… ნუ დამიშავებ!
ჩემი ქმარი ადგილზე გაშეშდა.
სახე თითქმის მთლიანად გაუფითრდა.
– მარგარეტ… მართლა გგონია, რომ შენი დაზიანება შემიძლია?
– აბა, სხვა რა უნდა ვიფიქრო?
დიდხანს დუმდა.
შემდეგ ჯიბიდან მანქანის გასაღები და ჩემი ტელეფონი ამოიღო და ხელში მომცა.

– თუ წასვლა გინდა, შეგიძლია წახვიდე. მაგრამ გემუდარები, კიდევ მხოლოდ ათი წუთით დარჩი ჩემთან!
ცხოვრებაში პირველად შევამჩნიე მის თვალებში ცრემლები.
– რატომ ტირი?
თავი დახარა.
– იმიტომ, რომ საშინლად მეშინია, ვერასოდეს მაპატიო.
ამ სიტყვებმა კიდევ უფრო დამაბნია.
მანქანის გასაღებსა და ტელეფონს მაგრად ჩავჭიდე ხელი. შემდეგ, ჩვენს შორის რამდენიმე ნაბიჯის დისტანციის შენარჩუნებით, უხალისოდ დავთანხმდი, გავყოლოდი.
კლდისკენ გავემართეთ.
რობერტი უზარმაზარ ლოდთან გაჩერდა და მის უკან დამალული შავი ჩანთა ფრთხილად გამოიღო.
მაშინვე ვიცანი.
ეს სწორედ ის ჩანთა იყო, რომელშიც ადრე ის სქელი თოკი ვიპოვე.
– რობერტ, გთხოვ, არ გახსნა ეს ჩანთა!
მაგრამ არ დამიჯერა.
დაიჩოქა და ჩანთის ელვა შესაკრავის გახსნა დაიწყო.
ერთი ნაბიჯით უკან დავიხიე.
იმ წამს კლდის უკან რაღაც მძიმე საგანი ძლიერი ხმაურით დაეცა მიწაზე.
შემდეგ მამაკაცის ხმა გაისმა:
– ფრთხილად! ოდნავ მარცხნივ გასწიეთ!
კივილი აღმომხდა.
რობერტი ფეხზე წამოხტა.
– მარგარეტ, დამშვიდდი!
მაგრამ მე უკვე გაქცევას ვაპირებდი.
და სწორედ მაშინ ჩემი ქალიშვილის ხმა გავიგონე:
– დედა!
გავშეშდი.
ჩვენი უმცროსი ქალიშვილი, ემილი, კლდის უკანიდან გამოვიდა.
მას ხელში თეთრი ყვავილების უზარმაზარი თაიგული ეჭირა.
მის უკან ჩვენი დანარჩენი შვილები, შვილიშვილები და შვილთაშვილებიც გამოჩნდნენ.
უბრალოდ ვერ ვხვდებოდი, რა ხდებოდა.
ემილი ჩემკენ გამოიქცა და მაგრად ჩამეხუტა.
– დედა, რატომ ტირი?
რობერტისკენ გავიშვირე ხელი.
– მამაშენმა… მე მეგონა, რომ…
მაგრამ წინადადების დასრულება ვერ შევძელი.
ჩემი ქალიშვილი რობერტისკენ შებრუნდა.
– მამა! ხომ არ უთხარი არაფერი?
რობერტმა თავი გააქნია.
– მინდოდა, რომ სიურპრიზი ყოფილიყო.
ემილიმ ამოიოხრა.
– მამა, ზოგჯერ უბრალოდ აუტანელი ხარ!
შემდეგ ხელი ჩამკიდა.
– დედა, წამოდი ჩემთან! რაღაც უნდა გაჩვენო.
კლდის მეორე მხარეს გამიძღვნენ.
იქ, ოკეანის პირისპირ, საოცარი საქორწინო თაღი იდგა, რომელიც თეთრი ყვავილებით იყო მორთული.
ქვიშაზე პატარა სკამები დაედგათ, თაღის გვერდით კი ღია ფერის კოსტიუმში გამოწყობილი ხანდაზმული მამაკაცი იდგა.
ვიცანი.
ეს სწორედ ის მოძღვარი იყო, რომელმაც სამოცდაერთი წლის წინ ჩვენი ქორწინება დალოცა.
– ღმერთო ჩემო…
ემილის გაეღიმა.
– დედა, დღეს მეორედ იქორწინებთ!
უბრალოდ ვიდექი და სიტყვას ვერ ვამბობდი.
სამოცდაერთი წლის წინ, როცა მე და რობერტი დავქორწინდით, თითქმის არაფერი გაგვაჩნდა.
საქორწინო კაბა არ მქონდა. ფოტოგრაფის დაქირავების საშუალებაც კი არ გვქონდა.
ცერემონიის შემდეგ პირდაპირ სამსახურში დავბრუნდით.
დღემდე მახსოვს, როგორ მომიჭირა რობერტმა იმ დღეს ხელი და მითხრა:
– ერთ დღეს მსოფლიოში ყველაზე ლამაზ ქორწილს გაჩუქებ. გპირდები.
მაგრამ წლები გადიოდა.
შვილები შეგვეძინა. შემდეგ გაჩნდა გადასახადები, სამსახური, ავადმყოფობები და უამრავი პასუხისმგებლობა.
ეს დაპირება კი შეუსრულებელი დარჩა.
დღემდე.
რობერტი ჩემთან მოვიდა.
ცრემლები ღაპაღუპით ჩამოსდიოდა სახეზე.
– მაპატიე, მარგარეტ! ყველაფრის საიდუმლოდ მომზადება მინდოდა. ვერ გავითვალისწინე, რამდენად შეგაშინებდა ჩემი საქციელი.
შავი ჩანთისკენ გავიხედე.
– და თოკები?
ჩვენმა უფროსმა ვაჟმა გაიღიმა.
– მამა საქორწინო თაღის საყრდენ კონსტრუქციაზე მუშაობდა. სამჯერ გადაიტანა, რადგან სურდა, ოკეანე ზუსტად იმ კუთხიდან გამოჩენილიყო, რომელიც ასე ძალიან გიყვარს.
– რუკაზე მონიშნული კლდე კი?
– იქ მზის ჩასვლა ყველაზე ლამაზია, – მიპასუხა რობერტმა. – მინდოდა, ჩვენი ქორწილი ზუსტად აქ გამართულიყო.
ემილიმ პატარა ტიხრის უკან გამიყვანა.
იქ თეთრი საქორწინო კაბა ეკიდა.
მარტივი, ნაზი და ულამაზესი იყო.
– დედა, გვინდა, რომ ყველაფერი გქონდეს, რისი შესაძლებლობაც ახალგაზრდობაში არ გქონდა.
რამდენიმე წუთის შემდეგ თეთრ საქორწინო კაბაში გამოწყობილი გამოვედი.
რობერტი ყვავილებით მორთული თაღის ქვეშ იდგა.
როცა დამინახა, ხელები პირზე აიფარა.
– მარგარეტ… ისეთივე ლამაზი ხარ, როგორიც იმ დღეს იყავი, პირველად რომ დაგინახე.

მისკენ გავემართე.
მან, გარკვეული გაჭირვებით, ცალ მუხლზე დაიჩოქა და ჯიბიდან ჩემი ძველი საქორწინო ბეჭედი ამოიღო.
– სამოცდაერთი წლის წინ დაგპირდი, რომ სიცოცხლის ბოლო დღემდე მეყვარებოდი. დღეს მინდა, ეს დაპირება კიდევ ერთხელ მოგცე.
ხმა უკანკალებდა.
– მარგარეტ, კიდევ ერთხელ გახდები ჩემი ცოლი?
ქვითინით ჩავეხუტე.
– დიახ, რობერტ. ათასჯერაც კი დიახ!
ჩვენი შვილები და შვილიშვილები მხურვალე ტაშით აგვყვნენ.
რობერტმა ძველი საქორწინო ბეჭედი ისევ თითზე წამომაცვა.
იმ საღამოს, როცა მთელი ოჯახი ზღვის სანაპიროზე შეიკრიბა, ქმრის გვერდით დავჯექი.
– რობერტ, იცი, დღეს დილით რას ვფიქრობდი, რის გაკეთებას აპირებდი?
– ვიცი, – ჩუმად მიპასუხა. – შენ თვითონ მითხარი. და დღემდე ვერ ვპატიობ საკუთარ თავს, რომ ასე შეგაშინე.
ხელი მომიჭირა.
– იმდენად ვიყავი შეპყრობილი იმით, რომ სიურპრიზი სრულყოფილი გამოსულიყო, რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი დამავიწყდა: უნდა მეზრუნა, თავი დაცულად და საყვარლად რომ გეგრძნო.
თავი მხარზე მივადე.
– და როცა მითხარი: „დღეს ყველაფერი დასრულდება“, რას გულისხმობდი?
რობერტმა ოკეანისკენ გაიხედა.
– იმას, რომ დღეს დასრულდება ის პერიოდი, როცა მხოლოდ სხვებისთვის ვცხოვრობდით. მინდა, ჩემი დარჩენილი ყოველი დღე შენ მოგიძღვნა.
შემდეგ სანაპიროსთან ახლოს მდებარე პატარა, თეთრ სახლზე მიმითითა.
– ეს შენი მეორე საჩუქარია. აღარ მოგვიწევს სამსახურში სირბილი და გადაუხდელ გადასახადებზე ნერვიულობა. აქ ვიცხოვრებთ მშვიდად, ჩვენი შვილების სიახლოვეს.
დიდხანს ვუყურებდი ჩემს ქმარს.
იმ დილით ჯერ კიდევ მეგონა, რომ მიტოვებულ სანაპიროზე ჩემი სიცოცხლის დასასრულებლად წამიყვანა.
მაგრამ იმ საღამოს მივხვდი, რომ მას მხოლოდ სამოცდაერთი წლის წინ მოცემული დაპირების შესრულება სურდა.
იმ დღეს მეორედ გავხდი იმავე მამაკაცის ცოლი.
და ჩვენი ცხოვრების განმავლობაში პირველად, ჩვენი ქორწინების აღსანიშნავად, ყველა ჩვენი შვილი, შვილიშვილი და შვილთაშვილი ერთად შეიკრიბა. ❤️
კომენტარები 💬
თქვენ შეძლებდით ქმრისთვის ასეთი შემაშინებელი გამოცდილების პატიებას, მაშინაც კი, თუ გაირკვეოდა, რომ მას ასეთი საოცარი სიურპრიზი ჰქონდა მომზადებული?
და თქვენი აზრით, შეუძლია თუ არა ნამდვილ სიყვარულს, ქორწინების 61 წლის შემდეგ კიდევ უფრო გაძლიერდეს?
დაწერეთ თქვენი აზრი კომენტარებში! ❤️