მამაჩემთან ერთად ტყეში წავედი. უცებ მან ხელი ჩამჭიდა და მითხრა: „როგორც იქნა, მარტო დავრჩით. ახლოს მოდი, მაკოცნინე. ამ მომენტს უკვე ამდენი ხანია ველოდები“. შიშისგან უკან დავიხიე. მაგრამ მამაჩემი მომიახლოვდა, მხრებში ხელი ჩამავლო და ჩამჩურჩულა: „ნუ გეშინია, ჩემო პატარავ. დედაშენი ვერასდროს გაიგებს, რა მოხდა ჩვენს შორის“. კანკალი ამიტყდა. და როცა დაამატა: „ამ მომენტს ცხრამეტი წელი ველოდი“, შიშისგან თითქოს გავშეშდი…

მამაჩემთან ერთად ტყეში წავედი. უცებ მან ხელი ჩამჭიდა და მითხრა: „როგორც იქნა, მარტო დავრჩით. მოდი ჩემთან, ნება მომეცი, გაკოცო. ამ მომენტს უკვე დიდი ხანია ველოდები“. შიშისგან უკან დავიხიე. მაგრამ მამაჩემი მომიახლოვდა, მხრებში ხელი ჩამავლო და ჩამჩურჩულა: „ნუ გეშინია, ჩემო ძვირფასო. დედაშენი ვერასდროს გაიგებს, რა მოხდა ჩვენს შორის“. კანკალი ამიტყდა. და როცა დაამატა: „ამ მომენტს ცხრამეტი წელი ველოდი“, შიშისგან გავშეშდი… 😨‼️

მე ემილი მქვია. 19 წლის ვარ.

მამაჩემი, რობერტი, 54 წლისაა, დედაჩემი, მარგარეტი კი — 51-ის.

მამასთან ყოველთვის ძალიან ახლო ურთიერთობა მქონდა. ბავშვობიდან მიცავდა, საშინაო დავალებების შესრულებაში მეხმარებოდა და ყოველ კვირა დღეს სასეირნოდ მივყავდი.

მაგრამ ბოლო რამდენიმე თვის განმავლობაში მისმა ქცევამ თანდათან დისკომფორტის შეგრძნება გამიჩინა.

ხშირად რამდენიმე წუთის განმავლობაში დაჟინებით მიყურებდა. როცა ამას შევამჩნევდი, იღიმოდა და მეუბნებოდა:

„რა ლამაზ ახალგაზრდა ქალად გაიზარდე“.

თავიდან ამას დიდ ყურადღებას არ ვაქცევდი.

მაგრამ ერთ დღეს მამამ მოულოდნელად უცნაური კითხვა დამისვა:

„ემილი, ერთ დღეს რომ გაკოცო, გამიბრაზდები?“

გამეცინა.

„მამა, რა უცნაური კითხვაა! შენ ხომ სულ ლოყაზე მკოცნი!“

სახე მაშინვე დაუსერიოზულდა.

„სხვა რამეს ვგულისხმობ“.

ამ დროს დედა სამზარეულოში შემოვიდა.

მამა მაშინვე გაჩუმდა.

ვერ მივხვდი, რას გულისხმობდა.

მომდევნო კვირას მან ტყეში გასეირნება შემომთავაზა.

„მხოლოდ მე და შენ“, მითხრა. „მინდა, რამდენიმე საათი მარტო გავატაროთ“.

დედას ჩვენი საუბარი გაეგონა.

„რობერტ, მაინცდამაინც ტყეში რატომ?“

მამამ ნერვიულად გაიღიმა.

„იმიტომ, რომ იქ არავინ შეგვაწუხებს“.

დედას არაფერი უპასუხია.

მაგრამ სახე გაუფითრდა.

უკვე მაშინ ვიგრძენი, რომ რაღაც რიგზე ვერ იყო.

მიუხედავად ამისა, მასთან ერთად წასვლას დავთანხმდი.

კვირა დილით გზას გავუდექით.

მანქანაში მამა უჩვეულოდ ჩუმად იყო.

ხანდახან მალულად გამომხედავდა, შემდეგ კი მზერას სწრაფად ისევ გზისკენ მიმართავდა.

დაახლოებით ორმოცი წუთის შემდეგ ტყეში მივედით.

თავდაპირველად ჩვეულებრივ საფეხმავლო ბილიკს მივუყვებოდით.

მაგრამ შემდეგ მამამ შემომთავაზა, ტყის სიღრმეში შევსულიყავით.

„ერთი ულამაზესი ადგილი ვიცი, მინდა გაჩვენო“.

„მამა, აქ თითქმის არავინ არის“.

„ზუსტად ამიტომ მოგიყვანე აქ“.

თანდათან უფრო მეტად ვგრძნობდი თავს უხერხულად.

რამდენიმე წუთის შემდეგ ძველ ხის სკამთან მივედით.

მამა გაჩერდა.

ირგვლივ მიმოიხედა.

შემდეგ ჩემკენ შემობრუნდა.

უცებ ხელი ჩამჭიდა.

„როგორც იქნა, მარტო დავრჩით“.

გაკვირვებულმა შევხედე.

„რა ხდება?“

თვალებში პირდაპირ მიყურებდა.

„ემილი, ახლოს მოდი. ნება მომეცი, გაკოცო“.

ინსტინქტურად უკან დავიხიე.

„მამა, რატომ მელაპარაკები ასე?“

ერთი ნაბიჯით მომიახლოვდა.

„იმიტომ, რომ ამ მომენტს უკვე ძალიან დიდი ხანია ველოდები“.

ვგრძნობდი, როგორ მიჩქარდებოდა გული.

„რისი თქმა გინდა?“

მამამ მხარზე ხელი დამადო.

„ნუ გეშინია. არაფერს დაგიშავებ“.

მაშინვე ხელი მოვიშორე.

„მამა, გთხოვ, ახლოს ნუ მოდიხარ“.

სახის გამომეტყველება შეეცვალა.

„ემილი, არასწორად გამიგე“.

„მაშინ ამიხსენი!“

ძველ ხის სკამს დახედა.

„ჯერ მინდა, რომ ერთი რამ გააკეთო ჩემთვის“.

„რა?“

„თვალები დახუჭე“.

გავშეშდი.

„რატომ?“

„მენდობი. სულ რამდენიმე წამით“.

„არა!“

მამამ ღრმად ამოიოხრა.

„ამ დღეს ცხრამეტი წელი ველოდებოდი“.

ამ წამს გონებაში მისი ყველა უცნაური სიტყვა ამომიტივტივდა.

„რა ლამაზ ახალგაზრდა ქალად გაიზარდე“.

„გამიბრაზდები, რომ გაკოცო?“

„იქ არავინ შეგვაწუხებს“.

ნელა დავიწყე უკან დახევა.

„სახლში დაბრუნება მინდა“.

მამამ ჯიბეში ხელი ჩაიყო და პატარა ხავერდის ყუთი ამოიღო.

„ემილი, გთხოვ. ჯერ ეს ნახე“.

ნერვიულად ვკითხე:

„რა დევს შიგნით?“

არ მიპასუხა.

ამის ნაცვლად მითხრა:

„დედაშენმა არასოდეს უნდა გაიგოს, რომ აქ მოგიყვანე“.

კომენტარებში გაიგე, რა მოხდა შემდეგ! ‼️‼️👇👇

ზუსტად ამ მომენტში ჩემი ტელეფონი აწკრიალდა.

დედა რეკავდა.

მაშინვე ვუპასუხე.

„დედა?“

მისი ხმა შეშფოთებული იყო.

„ემილი, სად ხარ?“

„ტყეში“.

„მამაშენმა იმ ძველ ხის სკამთან მიგიყვანა?“

გავშეშდი.

„კი… მაგრამ საიდან იცი ამ სკამის შესახებ?“

დედა რამდენიმე წამით გაჩუმდა.

შემდეგ ჩურჩულით მითხრა:

„ემილი, თუ მამაშენს შენი კოცნა მოუნდება, გთხოვ, არ მისცე ამის უფლება, სანამ მე არ მოვალ“.

სუნთქვა ძლივს შევძელი.

„დედა, რა ხდება?!“

მან მიპასუხა:

„ზუსტად იმის მეშინია, რისიც უკვე ცხრამეტი წელია“.

უცებ კავშირი გაწყდა.

მამას შევხედე.

„რას მიმალავდით მთელი ამ წლების განმავლობაში?“

მამა სკამზე ჩამოჯდა.

თვალები ცრემლებით აევსო.

„ემილი, დაჯექი. დროა, მთელი სიმართლე გაიგო“.

მამამ პატარა ხავერდის ყუთი გახსნა.

შიგნით ოქროს ბეჭედი იდო.

შეშინებულმა შევხედე.

„მამა… ეს რა არის?“

მან ბეჭედი ამოიღო.

„ის ქალს ეკუთვნოდა, რომელიც უსაზღვროდ მიყვარდა“.

ვიგრძენი, თითქოს მიწა გამომეცალა ფეხქვეშ.

„ვინ იყო ის?“

მამა დიდხანს დუმდა.

„შენი დედა“.

სრულიად დაბნეულმა შევხედე.

„მაგრამ დედა ხომ ცოცხალია?“

„შენს ბიოლოგიურ დედაზე ვსაუბრობ, ემილი“.

გავშეშდი.

„რა…?“

მამამ თავი დახარა.

„მარგარეტს შენ არ გაუჩენიხარ. შენ ქალმა გააჩინა, რომელსაც კეტრინი ერქვა“.

საკუთარ ყურებს ვერ ვუჯერებდი.

მან განაგრძო:

„კეტრინი ჩემი პირველი ცოლი იყო. მაშინ ორივენი ძალიან ახალგაზრდები ვიყავით. ის შენი დაბადებიდან რამდენიმე დღეში გარდაიცვალა“.

ტირილი დავიწყე.

„მაშინ რატომ არასდროს გითქვამთ ეს ჩემთვის?“

„იმიტომ, რომ მარგარეტი ორი თვის ასაკიდან გზრდიდა. მას ისე უყვარდი, თითქოს საკუთარი შვილი ყოფილიყავი“.

სკამზე ჩამოვჯექი.

მამამ საუბარი განაგრძო:

„სიკვდილამდე კეტრინს ერთი უკანასკნელი სურვილი ჰქონდა. უნდოდა, რომ ცხრამეტი წლის რომ გახდებოდი, აქ მომეყვანე“.

„რატომ მაინცდამაინც აქ?“

მამამ ტყის პატარა მინდორზე მიმითითა.

„იმიტომ, რომ ზუსტად აქ შევხვდით ერთმანეთს პირველად. ამ სკამის გვერდით კი მას ცოლობა ვთხოვე“.

ბეჭედს დავაკვირდი.

„ეს მისი საქორწინო ბეჭედია?“

„დიახ“.

მაგრამ ერთი რამ მაინც არ მასვენებდა.

„მაშინ რატომ გინდოდა ჩემი კოცნა? რატომ მელაპარაკებოდი ასე?“

მამამ თავი დახარა.

„საშინლად არასწორად გამოვხატე ჩემი სათქმელი, ჩემო ძვირფასო. დღეს მინდოდა, დედაშენის ბეჭედი მეჩუქებინა შენთვის და შუბლზე მეკოცნა, ისე, როგორც ის გკოცნიდა, როცა ჯერ კიდევ ჩვილი იყავი. მაგრამ იმდენად ავღელდი, რომ ვერც კი მივხვდი, რამდენად საშინლად შეიძლებოდა ჩემი სიტყვები გაჟღერებულიყო“.

გავჩუმდი.

მან განაგრძო:

„როცა გითხარი, რომ ამ მომენტს ცხრამეტი წელი ველოდებოდი, სწორედ ამ წუთებს ვგულისხმობდი. იმ დღეს, როცა საბოლოოდ შევძლებდი შენთვის კეტრინის ისტორიის მოყოლას“.

ცრემლიანი თვალებით შევხედე.

„მაშინ დედას რატომ არ უნდოდა, რომ ეს გამეგო?“

მამამ სევდიანად გაიღიმა.

„იმიტომ, რომ შენი დაკარგვის ეშინოდა“.

ამ დროს ტყის ბილიკიდან ნაბიჯების ხმა მოგვესმა.

მოვტრიალდით.

ეს დედა იყო.

როცა დაგვინახა, გაჩერდა.

თვალები ცრემლებით ჰქონდა სავსე.

„რობერტ…“

მამა წამოდგა.

„ყველაფერი მოვუყევი“.

დედა ჩემკენ წამოვიდა.

„ემილი, არის რაღაც, რაც უნდა გაგიმხილო“.

ჩემ გვერდით ჩამოჯდა.

„კეტრინი ჩემი საუკეთესო მეგობარი იყო“.

გაოგნებულმა შევხედე.

„თქვენ ერთმანეთს იცნობდით?“

„ერთად გავიზარდეთ. შენს დაბადებამდე კეტრინმა მთხოვა, რომ მეზრუნა შენზე და არასდროს დამეტოვებინა მარტო, თუ მას რამე დაემართებოდა“.

დედამ ტირილი დაიწყო.

„როცა ის გარდაიცვალა, შენ სულ რამდენიმე დღის იყავი. ყოველდღე საავადმყოფოში მივდიოდი, რომ შენს მოვლაში დავხმარებოდი“.

მამამ ხელი ჩაჰკიდა.

„თავიდან მარგარეტი უბრალოდ მეხმარებოდა. დროთა განმავლობაში ერთმანეთს დავუახლოვდით. ორი წლის შემდეგ კი დავქორწინდით“.

ცრემლებით ვკითხე:

„ანუ… შენ ჩემი ნამდვილი დედა არ ხარ?“

მარგარეტს სახის გამომეტყველება შეეცვალა.

მან ნაზად მიპასუხა:

„მე არ გამიჩენიხარ, ჩემო ძვირფასო. მაგრამ შენს პატარა ხელებს მე ვიჭერდი, როცა პირველი ნაბიჯები გადადგი. ღამეებს ვათენებდი შენს საწოლთან, როცა ავად იყავი. და ყოველ ჯერზე, როცა „დედას“ მეძახდი, თავს მსოფლიოში ყველაზე ბედნიერ ქალად ვგრძნობდი“.

ხელები შემოვხვიე.

„შენ ჩემი დედა ხარ! და ყოველთვის ასე იქნება!“

ის ატირდა.

მაგრამ შემდეგ მამამ თქვა:

„ემილი, კიდევ არის რაღაც, რაც უნდა ნახო“.

მან სკამის უკან წამიყვანა.

იქ, ხის ტანის გვერდით, პატარა, მყარად დამაგრებული ხის ყუთი იდო.

შიგნით ძველი მაგნიტოფონი იყო.

მამამ ჩართვის ღილაკს დააჭირა.

თავიდან მხოლოდ შიშინის ხმა ისმოდა.

შემდეგ ქალის ნაზი ხმა გავიგონე.

„რობერტ, თუ ჩვენი პატარა გოგონა ოდესმე ამ ჩანაწერს მოისმენს, მინდა იცოდეს, რომ ის უკვე მიყვარდა მანამ, სანამ პირველად ჩავიხუტებდი…“

გავშეშდი.

ეს კეტრინის ხმა იყო.

ჩანაწერი გაგრძელდა.

„და თუ მის გვერდით ყოფნას ვერ შევძლებ, დამპირდი, რომ როცა გაიზრდება, იმ ადგილას მიიყვან, სადაც ჩვენი სიყვარული დაიწყო“.

მამა ტიროდა.

შემდეგ ყველაზე მოულოდნელი სიტყვები გავიგონე.

„და გთხოვ, ჩემი სახელით შუბლზე აკოცე. მინდა იცოდეს, რომ მთელი ჩემი სიყვარული ამ კოცნაშიც იქნება“.

ცრემლებს ვეღარ ვიკავებდი.

მამასკენ შევტრიალდი.

ის ჩუმად იდგა და პატარა ბეჭედი ეჭირა ხელში.

მივუახლოვდი.

„მამა…“

შემომხედა.

„ახლა შეიძლება ჩაგეხუტო?“

მჭიდროდ მოვხვიე ხელები.

მან ნაზად მაკოცა შუბლზე.

და სწორედ იმ მომენტში საბოლოოდ მივხვდი, რატომ სურდა ასე ძალიან, რომ ამ ადგილას მოვეყვანე.

იმ დღიდან ექვსი თვე გავიდა.

კეტრინის ბეჭედს განსაკუთრებულ საიუველირო ყუთში ვინახავ.

მარგარეტი კი დღეს უფრო მეტად მიყვარს, ვიდრე ოდესმე.

ერთ შუადღეს ვკითხე:

„დედა, რატომ შეგეშინდა ასე ძალიან, როცა გაიგე, რომ მამამ ტყეში წამიყვანა?“

მან სევდიანად გაიღიმა.

„იმიტომ, რომ მეგონა, სიმართლის გაგების შემდეგ აღარასდროს დამიძახებდი დედას“.

ჩავეხუტე.

„შენ ცხრამეტი წელი დედობრივი სიყვარულით მაჩუქე. მსოფლიოში ვერც ერთი სიმართლე ამას ვერ შეცვლის“.

იმ საღამოს სამივენი ერთად დავბრუნდით ტყეში.

მამა ძველ სკამთან გაჩერდა.

ხელი ჩავკიდე.

„მამა, გახსოვს, როგორ შემეშინდა, როცა მითხარი, ახლოს მოდიო, რომ გაკოცოო?“

მან თავი დახარა.

„დიახ. და უსაზღვროდ ვწუხვარ, რომ ასე შეგაშინე“.

გავუღიმე.

„ახლა უკვე მესმის, რატომ იყავი ასე აღელვებული“.

იმ დღეს, როცა მამამ ტყეში ხელი ჩამჭიდა და მითხრა: „როგორც იქნა, მარტო დავრჩით. ახლოს მოდი, მაკოცნინე“, საშინლად შემეშინდა. ვფიქრობდი, რომ მისი უცნაური საქციელის უკან რაღაც უპატიებელი იმალებოდა.

მაგრამ სინამდვილეში მას სურდა, დედის სახელით ეკოცნა ჩემთვის — იმ ქალის სახელით, რომელსაც არასდროს მიეცა საშუალება, ენახა, როგორ გავიზრდებოდი.

დღეს კი ერთი კი არა, ორი დედა მყავს.

ერთმა სიცოცხლე მაჩუქა.

მეორემ გამზარდა და მთელი ცხოვრება სიყვარულით მავსებდა.

მამამ კი საბოლოოდ შეასრულა ყველაზე მნიშვნელოვანი პირობა, რომელიც ცხრამეტი წლის წინ დადო. ❤️

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: