მამა თავის პატარა ქალიშვილთან ერთად თვითმფრინობანას თამაშობდა, როდესაც ბავშვმა მოულოდნელად შეჰკივლა და თითით კარადისკენ მიუთითა. ის, რაც მამამ იქ აღმოაჩინა, ნამდვილმა საშინელებამ მოიცვა.

პატარა გოგონა კარადის თავზე

სამი წლის ჩემს პატარა ქალიშვილთან, ელისთან ერთად თვითმფრინობანას ვთამაშობდი, როდესაც მან მოულოდნელად ყვირილი დაიწყო.

– მამა, დამსვი! ახლავე!

მაშინვე ძირს დავუშვი.

– იქ, ზემოთ, პატარა გოგონაა! – დაიყვირა მან და ჩვენი მისაღები ოთახის უზარმაზარი კარადის თავზე მიუთითა.

ვერაფერს ვხედავდი, მაგრამ ელის საშინლად შეშინებული იყო.

სკამი ავიღე, ზედ შევდექი და გადავწყვიტე, შემემოწმებინა, რა იყო იქ ზემოთ. რაც აღმოვაჩინე, კინაღამ შიშისგან უკან გადავვარდი.

ელისთან ერთად ყოველ საღამოს თვითმფრინობანას ვთამაშობდი. ხელში ავიტაცებდი ხოლმე, ის კი ხელებს შლიდა და ისე იქცეოდა, თითქოს დაფრინავდა.

იმ საღამოს ჩემი ცოლი, ანა, გვიანობამდე მუშაობდა, ელის კი მთხოვდა, კიდევ ერთხელ, სულ ბოლოჯერ ამეფრინა.

დერეფანი გავიარეთ და მისაღებ ოთახში შევედით. მაგრამ, როდესაც კარადას ჩავუარეთ, ელის სიცილი მოულოდნელად შეწყდა.

– მამა, ზემოთ აიხედე!

მან კარადის თავზე მიუთითა.

– პატარა გოგონა! მიყურებს!

სკამზე ავდექი და კარადის თავზე გადავიხედე. ორი თვალი მომშტერებოდა. კინაღამ წონასწორობა დავკარგე, სანამ არ მივხვდი, რომ ეს თვალები ძველ ფოტოს ეკუთვნოდა.

ფოტოზე გამოსახული იყო ყავისფერი, ხვეული თმების მქონე პატარა გოგონა, რომელსაც ყვითელი კაბა ეცვა. ის იმდენად ჰგავდა ელის, რომ თითქმის ტყუპებივით გამოიყურებოდნენ. მარცხენა წარბის ზემოთ პატარა, ნახევარმთვარის ფორმის ხალიც კი ზუსტად ისეთივე ჰქონდა.

ფოტოს უკან მტვრიანი შეკვრა აღმოვაჩინე. შიგნით ყვითელი კაბა, რბილი სათამაშო კურდღელი და ანას სახელზე გამოგზავნილი კონვერტი იდო.

ფოტოს უკანა მხარეს სამი სიტყვა ეწერა:

ჩვენი ულამაზესი ლუსი. 1994 წლის ივნისი.

თუ გსურთ, გაიგოთ, რა მოხდა შემდეგ, წაიკითხეთ ქვემოთ მოცემული კომენტარები. 👇👇👇

ყველაფერი დაბლა ჩამოვიტანე.

– ის პატარა გოგონა უკვე წავიდა? – მკითხა ელიმ.

– ის მხოლოდ ფოტოზეა, საყვარელო.

როდესაც ფოტოს შეხედა, თითი მინას მიადო.

– ეს მე ვარ.

– არა, ჩემო პატარავ. ეს სხვა პატარა გოგონაა.

– მაშინ რატომ აქვს ზუსტად ჩემნაირი სახე?

არ ვიცოდი, რა მეპასუხა.

იმავე საღამოს ანა სახლში დაბრუნდა. როგორც კი ფოტოს ვაჩვენე, სახე მთლიანად გაუფითრდა.

– ეს სად იპოვე?

– დედაშენის კარადის თავზე. ვინ არის ეს პატარა გოგონა?

ანას თვალები ცრემლებით აევსო.

– ეს ლუსია. ჩემი უმცროსი და.

შოკირებული დავრჩი. რვა წელი იყო, რაც დაქორწინებულები ვიყავით, და მას არასოდეს უხსენებია, რომ და ჰყავდა.

– ჯერ კიდევ პატარები ვიყავით, როცა ის გარდაიცვალა, – ჩურჩულით მითხრა მან. – მე ცხრა წლის ვიყავი, ის კი ოთხის.

ანამ მომიყვა, რომ სახლში თამაშობდნენ, როდესაც ლუსი სარდაფის კიბეებზე დაგორდა და დაეცა. დედამ მას დაავალა, უმცროს დასთვის მიეხედა, და ანამ საკუთარ თავს არასოდეს აპატია, რომ იმ მომენტში მარტო დატოვა.

– მე უნდა დამეცვა ის, – თქვა მან.

მისი დამშვიდება ვცადე, მაგრამ ამ თემაზე საუბარი აღარ სურდა.

მეორე დილით ელი კვლავ დაინტერესდა ფოტოთი.

– დედა, ის პატარა გოგონა ზუსტად მე მგავს.

– მას ლუსი ერქვა, – უპასუხა ანამ. – ის ჩემი და იყო.

– ახლა სად არის?

– ძალიან დიდი ხნის წინ გარდაიცვალა, საყვარელო.

ელიმ დედას ნაზად მოხვია ხელები.

მას შემდეგ, რაც ელი საბავშვო ბაღში წავიდა, ძველი შეკვრა სამზარეულოში შევიტანე.

ანამ მაშინვე იცნო მასში არსებული ყველა ნივთი.

– დედაჩემს ალბათ მისი ნივთები შეუნახავს, – თქვა მან.

კონვერტი ვაჩვენე. ხელწერა დედამისს ეკუთვნოდა, თუმცა ანას ეს წერილი მანამდე არასოდეს ენახა.

ნელა გახსნა.

წერილი ასე იწყებოდა:

„ჩემო ძვირფასო ანა!

არის რაღაც, რაც შენთვის დიდი ხნის წინ უნდა მეთქვა.“

ანამ წერილის ხმამაღლა კითხვა დაიწყო.

დედამისი უხსნიდა, რომ ანა მხოლოდ ცხრა წლის იყო, როდესაც ლუსი გარდაიცვალა. ის აღიარებდა, რომ უსამართლოდ დააკისრა ანას უმცროსი დის მოვლა, მაშინ როცა თავადაც ჯერ კიდევ ბავშვი იყო.

შემდეგ კი ისეთი სიტყვები წაიკითხა, რომლებმაც ყველაფერი შეცვალა.

„უბედური შემთხვევის შემდეგ, საავადმყოფოში ისეთი სიტყვები გითხარი, რომლებიც არასოდეს უნდა მოგესმინა. შეშინებული და გაბრაზებული ვიყავი და მჭირდებოდა ვინმე, ვისთვისაც მომხდარში პასუხისმგებლობის დაკისრებას შევძლებდი.“

ანამ ტირილი დაიწყო.

წერილი ასე გრძელდებოდა:

„სარდაფის კარი უკვე რამდენიმე კვირა გაუმართავი იყო. საკეტი მოშვებული იყო და ვიცოდი, რომ მისი შეკეთება აუცილებელი იყო. იმ შუადღეს მეგონა, რომ კარი სათანადოდ იყო ჩაკეტილი, მაგრამ ვცდებოდი.

შენი პასუხისმგებლობა არასოდეს ყოფილა, დაგეცვა შენი და იმ საფრთხისგან, რომლის არსებობის შესახებაც მე თავადაც ვიცოდი.

მე ვერ შევძელი ლუსის დაცვა. შემდეგ კი შენც ვერ დაგიცავი, რადგან დავუშვი, გეცხოვრა იმ რწმენით, რომ შენი დის სიკვდილი შენი ბრალი იყო.“

ანამ ხელი პირზე აიფარა.

ოცდაათ წელზე მეტი ხნის განმავლობაში მას სჯეროდა, რომ დის სიკვდილში თავად იყო დამნაშავე.

დედამისმა საბოლოოდ აღიარა სიმართლე: ანა ჯერ კიდევ ბავშვი იყო და ეს პასუხისმგებლობა არასოდეს უნდა დაეკისრებინათ მისთვის.

წერილის ბოლო სტრიქონებში ეწერა:

„იმ დღეს და დაკარგე. დანაშაულის გრძნობის გამო ბავშვობაც არ უნდა დაგეკარგა.

გთხოვ, აპატიე საკუთარ თავს ის, რაც არასოდეს ყოფილა შენი პასუხისმგებლობა.

მიყვარხარ, დედა.“

ანამ წერილი მკერდზე მიიკრა და მწარედ ატირდა.

– მან იცოდა, რომ ამდენი წლის განმავლობაში საკუთარ თავს ვადანაშაულებდი, – ჩაიჩურჩულა მან.

ჩავეხუტე. ამ წერილს წარსულის შეცვლა არ შეეძლო, მაგრამ საბოლოოდ მისცა უფლება, შეეწყვიტა საკუთარი თავის დადანაშაულება.

მომდევნო კვირების განმავლობაში ანამ უფრო ხშირად დაიწყო ძველი მოგონებების გახსენება და ლუსის ფოტოებიც გაგვიზიარა. მან ფსიქოლოგთან შეხვედრაც კი ჩანიშნული, რათა გამკლავებოდა იმ დანაშაულის გრძნობას, რომელსაც ამდენი ხნის განმავლობაში ატარებდა.

ერთ საღამოს ელიმ წიგნების თაროზე დადებული ფოტო შენიშნა.

– დედა, ეს ის პატარა გოგონაა!

ანამ გაიღიმა.

– დიახ, საყვარელო. ეს დეიდა ლუსია.

– თვითმფრინობანას თამაში უყვარდა?

ანას ჩუმად გაეცინა.

– ძალიან უყვარდა, თავს ისე აჩვენებდა, თითქოს დაფრინავდა.

ელი აღფრთოვანებული შემობრუნდა ჩემსკენ.

– მამა, შეგვიძლია გავფრინდეთ?

ანას შევხედე.

– აფრენის ნებართვა გვაქვს?

მას ცრემლიანი თვალებით გაეღიმა.

– ოღონდ ზურგს გაუფრთხილდი!

ელი თავზე ავიტაცე, მან კი ხელები გაშალა.

– მთვარისკენ!

როდესაც წიგნების თაროს ჩავუარეთ, ელიმ ფოტოს ხელი დაუქნია.

– ნახვამდის, დეიდა ლუსი!

ანა ცრემლიანი თვალებით გვიყურებდა, მაგრამ ამჯერად იღიმოდა.

იმ საღამოს ჩემთან ახლოს მოიწია და ჩუმად მითხრა:

– ამდენი წლის განმავლობაში ვცდილობდი, ისე მეცხოვრა, რომ მასზე აღარ მეფიქრა.

– აღარ გჭირდება ამ მოგონებების დამალვა, – ვუპასუხე.

წლების განმავლობაში მეგონა, რომ ძველი კარადის თავზე უბრალოდ რაღაც საშინელი აღმოვაჩინე.

სინამდვილეში კი აღმოვაჩინე ოჯახური საიდუმლო, რომელიც თითქმის მთელი ცხოვრების განმავლობაში თან სდევდა ჩემს მეუღლეს, ანას.

ჩვენ ვერ შევცვლიდით იმას, რაც ლუსის შეემთხვა, მაგრამ ანამ საბოლოოდ შეძლო თავის დაზე ისე გაეხსენებინა, რომ აღარ სჯეროდა, თითქოს მის სიკვდილში თავად იყო დამნაშავე.

და მას აღარ სჭირდებოდა ამ ტკივილის მარტო ტარება.

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: