Մարիան ուրախ էր որդու համար։ Նայում էր նրան և ասես չէր հագենում. բարձրահասակ, վեհ Ալեքսը կոստյումով և փողկապով կարծես կինոյի հերոս լիներ: Նա այսօր ամուսնանում է: Աղջիկը նունպես լավն է, մեծացել է գյուղում և նման չէ քաղաքի գլամուրային արքայադստրերին։ Իսկ բնության մեջ մարդիկ փոքր տարիքից վարժվում են աշխատելուն։ Ի վերջո, բոլոր տեսակի անհեթեթությունների համար պարզապես ժամանակ չկա։
Լյուդան և Ալեքսը հանդիպել են անցյալ ձմռանը։ Լյուդան շատ ժամանակ էր նվիրում ուսմանը։ Նա ուներ մեծ քաղաքում մնալու նվիրական երազանք։ Նա ցանկանում էր լավ գնահատականներով դիպլոմ և արժանապատիվ աշխատանք գտնել։ Այսպիսով, նա փորձեց: Ճիշտ է, Ալեքսի հետ անձնական հանդիպումների համար գրեթե ժամանակ չէր մնում։ Միայն երբեմն ջանասեր աղջկան հաջողվում էր մի պահ հատկացնել իր անձնական կյանքին: Այսպիսով, տղան որոշեց Լյուդային առաջարկել տեղափոխվել իր մոտ:
Գավառացի կինը վախենում էր անշնորհք ու անբարեկիրթ թվալ։ Բայց նրա ծանոթությունը տիկին Մարիայի և նրա ամուսնու հետ անցավ հարթ։ Բայց տեղափոխության հարցի քննարկումը որոշակի ճշգրտումներ էր պահանջում։ Տղայի ծնողները՝ հին մարդիկ էին և անմիջապես նշեցին, որ աղջկան կընդունեն միայն իրենց հարսի կարգավիճակում։ Ալեքսը իրականում չդիմացավ այս իրավիճակին և նույն օրը երեկոյան առաջարկ արեց Լյուդային։ Նա անմիջապես համաձայնեց և բնակություն հաստատեց քաղաքում։
Եվ այժմ տիկին Մարիան կանգնել էր հյուրերի մեջ՝ գաղտագողի սրբելով անհնազանդ արցունքները։ Նա լաց եղավ, իհարկե, երջանկությունից։ Մի փոքր թեթև տխրություն էլ կար, քանի որ այդ օրվանից ամեն ինչ պետք է փոխվեր։ Նա հասկանում էր, որ Ալեքսն այլևս նրա քաղցր ու փոքրիկ տղան չէր և պետք է ապրի իր սիրելիի հետ առանձին բնակարանում։ Ուստի նա և իր ամուսինը որոշեցին, որ իրենք կապրեն ամառանոցում, իսկ երիտասարդներին որպես նվեր հարսանիքի համար առաջարկեցին իրենց փոքրիկ բնակարանը և գումար՝ կոսմետիկ վերանորոգման համար։
Ալեքսն ու Լյուդան չէին սպասում նման առատաձեռն նվերի: Սկզբում երախտագիտության խոսքերը թափվեցին անսպառ հոսքերով։ Իսկ ժամանակի ընթացքում հանդիսավոր պահի ուրախությունը մի կերպ բթացավ։
Երիտասարդ ընտանիքը տեղափոխվեց նոր վայր և ամուր արմատներ գցեց այնտեղ: Բայց տիկին Մարիայի այցելությունները Լյուդային ամեն անգամ ավելի ու ավելի քիչ էին ուրախացնում։
-Լավ, ինչո՞ւ է նա քարշ տալիս այս կեղտոտ կարտոֆիլը, ճակնդեղը, գազարը: Չէ որ մոտակայքում նորմալ սուպերմարկետ կա։ Եվ այնտեղ ամեն ինչ ավելի էժան է,-Շա՞տ փող ունես։ Գոնե ինձ համար կարտոֆիլի բլիթներ կտապակես,- ուրախ պատասխանեց ամուսինը: Լյուդան լռեց։ Նա հիշեց, որ ինքն ու Ալեքսեյը դեռ ուսանողնեն են։ Պետք է խնայել ամեն ինչի վրա։ Բայց ավելի լավ է սովամահ լինել, քան լսել սկեսուրի բարոյական ուսմունքները։
Մի օր էլ աղջկա համբերությունը սպառվեց Լյուդմիլան հոգնել էր հարցը դրեց կոպիտ՝ կա՛մ ինքը, կա՛մ տղայի ծնողները: Կնոջը սիրահարված տղան բռնեց նրա կողմը և ստիպված աչքերը փակեց ծնողների վիրավորանքի վրա։ Բայց որոշ ժամանակ անց Լյուդան հավաքեց ամուսնու իրերը և նրան դուրս վռնդեց տնից։
Ալեքսը չէր կարողանում հասկանալ, թե ինչ սխալ է արել։ Սիրում էր, չէր վիրավորում, ամեն ինչում փորձում էր հաճոյանալ կնոջը։ Տղան կուչ եկավ իր ծնողների հետ ամառանոցում և դեռ սպասում էր հրաշքի: Նրա կյանքի պատմությունն ավարտվեց անսովոր՝ ամուսնալուծությամբ: Տիկին Մարիան խղճում էր որդուն, բայց ոչինչ անել չէր կարող։ Ամեն ինչ օրենքի սահմաններում էր՝ հարսանիքի համար նվիրաբերված բնակարանը համատեղ ձեռք բերված սեփականություն է։ Նա ամեն օր հանգստացնում էր որդուն, իսկ գիշերները լացում անզորութունից։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց ՆՈՐ ԻՆՖՈ-ն
