Մի տարօրինակ հարց, որ տատիկս տվեց ինձ: Ես 10 տարի է, ինչ ապրել եմ առանձին քաղաքում: Եվ, իհարկե, իմ կերակուրն ես ինքս եմ պատրաստում: Բայց, չգիտես ինչու, իմ մորաքույրս ու տատս մտածում էին, որ ես ընդհանրապես չգիտեմ ինչպես պատրաստել: Եվ ահա մի օր տատս եկավ ինձ այցելելության, իսկ ես թխում էի նրբաբլիթներ:
Մեր ընտանիքում սովորությունն է, եթե ինչ-որ մեկը եկել է այցելել, ուրեմն պետք է կերակրենք և թույլ տանք, որ հանգստանա ճանապարհից: Այսպիսով, ես փորձեցի այնպես անել, որ երբ տատիկիս գա, սառնարանում միշտ ուտելիք լիներ: Ավելին, նա երբեք չի հրաժարվել ուտելուց:
Երեկ ես պատրաստեցի կոտլետներ, իսկ առավոտյան ես արդեն ավարտում էի նրնաբլիթները` թեյի հետ ուտելու համար: Երեկ ժամանակ չունեի վազել խանութ, իսկ տատս միշտ վաղ ատավոտյան արդեն արթուն է լինում է և սովորության համաձայն նա չի հրաժարվում նախաճաշից:
— Դու ի՞նչ է, կարողանում ես նրբաբլիթներ պատրաստես,֊ հարցրեց տատս դռան շեմից:
— Իհարկե, բայց ինչի՞ց վերցրեցիր, որ չեմ կարողանում: Ես հաճախ էի տանը պատրաստում, դու դա շատ ես տեսել, — պատասխանեցի ես: Չգիտեմ, թե ինչու էր նա միշտ այդպես մտածում: Չնայած տանը միշտ ես օգնում էի մայրիկիս նախ տունը մաքրելու, իսկ հետո եփելու գործում։
֊ Որտեղից ես գնել կոտլետները, ես նույնպես պետք է գնեմ սրանցից, — հարցրեց նա նորից:
֊ Ինքս եմ պատրաստել, — ասացի ես: Չեմ սիրում գնվածները, չգիտես, ինչ է։ Այո, և շատ հեշտ է պատրաստվում:
֊ Ուրեմն պետք չէ, մտածում էի գնել ես։
֊ Իսկ ի՞նչ է համեղ չէր, բայց դու բոլորը կերար հաճույքով,֊ ես չհասկացա նրան։
֊ Խանութինն ավելի լավն է։ Դե, լավն է, լավն է, ինձ համար այդպես ավելի հեշտ է: Եվ ես հարմարվեցի, որ իմ ունակությունների համար, ես այդպիսի գնահատական պիտի ստանամ:
