Ես հերթական առավոտյան գնում էի, ինչպես միշտ՝ աշխատանքի: Ստիպված էի շրջայց կատարել բազմաբնակարան շենքերի մի քանի բակերով: Ես գնում էի հանգիստ՝ մտածելով ինչ-որ բանի մասին, և հանկարծ ականջիս են հասնում երեխայի ճիչերը. «Ես ոչ մի տեղ չեմ գա: Բաց թողեք ինձ: Օգնությո՜ւն»: Ես անմիջապես շտապեցի դեպի այն կողմը, որտեղից լսվում էր գոռգոռոցը, և տեսա մի տղամարդու, ով ձեռքերով քաշում էր 6-7 տարեկան մի աղջկա դեպի բաց մեքենան, իսկ երեխան փորձում էր ազատվել և բարձրաձայն ճչում էր:
Ես չէի կարողան հեռու մնալ և կես վայրկյան անց արդեն այնտեղ էի: Հարցրի, թե ինչ է կատարվում: Տղամարդը պատասխանեց, որ ամեն ինչ կարգին է, դա նրա դուստրն է, և նա պարզապես չի ցանկանում ինչ-որ տեղ գնալ, դրա համար էլ այդպիսի հիստերիա է բարձրացրել: Եվ ինքս մտածում եմ. «Իհա՛րկե, ես գիտեմ նման հայրիկներին»: Այնուհետև ես աղջկան հարցրի, թե ճշմարտությունն ասաց այս քեռին, և արցունքների մեջ նա պատասխանեց. «Ո՛չ, նա իմ հայրիկը չի»:
Ես այնքան բարկացա, որ միանգամից տաքացա. «Հիմա ես կզանգահարեմ ոստիկանություն և թող նրանք գան և տեսնեն՝ հարազատ եք, թե ոչ»: Տղամարդը սկսեց ջղայնանալ, իբր՝ արդեն ուշ է, ուստի նա ժամանակ չունի ոստիկանությանը սպասելու, և ես չպետք է քիթս խոթեմ այլ մարդկանց գործերի մեջ: Այնուհետև նա կրկին փորձեց բռնել աղջկա ձեռքից: Ես անմիջապես արձագանքեցի. հարվածեցի կեղծ հորը, ոլորեցի ձեռքերը: Այդ պահին աղջիկը դադարեցրեց հիստերիան և պարզապես լուռ կանգնեց՝ նայելով մեզ: Եվ հետո այդպիսի զրուց եղավ.
Տղամարդ -Ես հիմա կբացատրեմ ամեն ինչ, պարզապես թողեք ինձ:
Ես- , հեռախոսը հանեցի գրպանիցս, հիմա կբացատրեք ոստիկանությանը: Սիրելի՛ս, ամեն ինչ կարգին է քո հետ: Հիմա կգան քեռի ոստիկանները, և նրանք կգտնեն մայրիկիդ:
Տղամարդ- Լիզա՛, Լիզա՛, քեռուն ասա, որ ինձ բաց թողնի:
Լիզան շփոթված. Ազատեք քեռի Կոլյային, խնդրում եմ:
Ես — Չհասկացա… Քեռի Կո՞լյա:
Պարզվեց, որ տղամարդը աղջկա խորթ հայրն էր: Նա պատրաստվում էր նրան տանել զարգացման որոշ դասընթացների, որոնք Լիզան չէր կարողանում հանդուրժել և միշտ էլ քմահաճ էր դրա պատճառով, բայց այսօր նա ամբողջովին կատաղել էր: Արդյունքում, շատ համոզելուց հետո խորթ հայրս կորցրեց իր համբերությունը և արդեն բռնի կերպով սկսեց աղջկան քաշել դեպի մեքենան, և այնուհետև ես նկարվեցի «փայլող զրահի» մեջ:
Լիզան հաստատեց այս ամենը, իհարկե, ես ներողություն խնդրեցի և սկսեցի բացատրել, թե ինչպես է այդ ամենը կողքից նայվում: Կոլյան ընդունեց ներողությունը և նաև ասաց, որ իմ տեղում նույնը կաներ: Եվ աղջիկը, ըստ էության, չի ստում, որովհետև քեռի Կոլյան իրականում հայրը չէր, այնպես որ կարող եք «վստահել» երեխաներին:
Կարող եք գրել, որ ես սխալ եմ եղել և քննադատել իմ արարքը, բայց ոչ ոք ինձ չի համոզելու, որ ես սխալ որոշում եմ կայացրել: Քանի որ նմանատիպ հարցերում ավելի լավ է ամեն ինչ ստուգել, քան անցնել, իսկ հետո նորություններով դիտել, որից հետո անհնար կլինի քնել:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց՝ ՆՈՐ ԻՆՖՈ-ն
