Արդեն երկար տարիներ աշխատում եմ միևնույն գրասենյակում: Մեզ մոտ հիմնականում կանայք են աշխատողները: Նրանց հետ նորմալ շփվում եմ, միասին անցկացրած տարիների ընթացքում հասցրել ենք միմյանց ճանաչել: Լեզու ենք գտել նաև մեր տնօրենի հետ:
Մեր տնօրենի համբերությանը կաարելի է նախանձել: Ղեկավարել կանացի կոլեկտիվը շատ բարդ է: Մեզ մոտ ժամը մեկ հավաքվում և սուրճ են խմում, բամբասում, քննարկում ինչ-որ հարց, կյանքից գանգատվում: Հետո հազիվ վերադառում են գործ անելու, երբ կրկին ինչ-որ մեկը որոշում է սուրճ խմել, և այդպես շարունակ՝ հավաքույթը հավաքույթի հետևից: Տնօրենը նույնիսկ դադարել է պայքարել դրա դեմ:
Ես փորձում եմ շատ չմասնակցել այդ ամենին: Ինձ հետաքրքիր չեն բամբասանքները, չեմ էլ ցանկանում ուղեղս լցնել անպետք ինֆորմացիայով: Նախընտրում եմ լուռ խմել սուրճս և անցնել գործի: Սկզբի ժամանակները մյուս կանայք ինձ չէին հասկանում, նույնիսկ շշուկով ինչ-որ բան էին խոսում մեջքիս հետևում, սակայն դա երկար չտևեց՝ նրանք շատ արագ բամբասանքի այլ թեմա գտան:
Վերջերս ընկերներիցս մեկն արտասահմանից ինձ համար յուրահատուկ սուրճ էր բերել: Ես այն պիտի բերեի տուն, սակայն թողեցի գրասենյակում, քանի որ աշխատողները խնդրեցին, որ թույլ տամ իրենք էլ փորձեն: Մի 2 օրից հայտնաբերեցի, որ սուրճի տուփը դատարկ է, բայց ես կարծում էի, որ այն մի ամիս չի վերջանա:
Ես սկսեցի հարցուփորց անել աղջիկներին, թե ով է խմել: Սակայն ոչ ոք չխոստովանեց: Եվ այդ ժամանակ ես պլան մշակեցի, թե ինչպես պարզեմ իրականությունը: Գնեցի նույն սուրճից և մեջը քնաբեր լցրեցի: Ավելի դաժան մտքեր էլ ունեի, սակայն որոշեցի այդքանով սահմանափակվել:
Առավոտյան բերեցի սուրճը և դրեցի խոհանոցում: Հետո բոլորի ներկայությամբ տնօրենից թույլտվություն վերցրեցի, որ մի քանի ժամով բացակայեմ: Երբ վերադարձա, ինձ անակնկալ էր սպասում. աշխատողների մեծ մասը քնած էր, այն էլ այնքան խորը, որ նույնիսկ տնօրենի ներս գալը նրանց չարթնացրեց:
Տնօրենը շատ բարկացավ՝ տեսնելով, որ աշխատանքային ժամին քնած են, և նրանց զրկեց պարգևատրումից: Այդ դեպքից հետո ոչ ոք այլևս ձեռք չէր տալիս իմ ապրանքին:
