Ութսուն տարեկան կապույտ մազերով մի կին նստել էր նոտարիուսի մոտ ու շարժում էր ոտքերը:
— Ի՞նչ հարցով եք եկել:
— Կտակ գրելու,- տատիկն իրեն հարմարացրեց աթոռին և սկսեց թելադրել:
— Մահից հետո ես խնդրում եմ, որ ուղեղս տեղափոխեք հետազոտական ինստիտուտ: Եթե հետազոտական ինստիտուտը չի ցանկանում վերցնել, թող ասեն, որ դա Կլավդիա Պետրովնայից է:
Իմ բոլոր կատուները, որոնք ես կունենամ իմ մահվան պահին, կտրամադրվեն իմ ընկերներին: Եթե չկան այդպիսիք, ապա կատուները պետք է դառնան որդուս սեփականությունը:
Բոլոր գրքերը, եթե ոչ ոքի պետք չեն, պետք է տրվեն գրադարանին: Բայց ես խորհուրդ եմ տալիս գոնե ստուգել դրանք: Մոտ երեք տարի առաջ ես մի գրքի մեջ գումար էի դրել, իսկ հիմա մոռացել եմ:
Որդուս հանձնարարում եմ իմ մոխիրը ցրել Նոր Զելանդիայի բլրի վրա։
Նոտարը պապանձվեց:
— Ներեցեք, որտե՞ղ:
— Նոր Զելանդիայում, Նոր Զելանդիայում …
— Բայց դա այնքան հեռու է: Ինչու՞ նման դժվարություններ:
— Դժվարություններ. Սա պարզապես հինգ ժամվա աշխատանք է:
Նա ոչ մի տեղ չի գնում աշխատանքի պատճառով: Ամբողջ օրը զբաղված է բիզնեսով: Բայց նրա կյանքը դեռ առջևում է: Ճանապարհորդելիս կյանքը դառնում է ավելի պայծառ, և մարդը փոխվում է:
Թող նա հաղթահարի երկրի կեսը, իսկ հետո ես կդիտեմ, թե ինչպես է նա նստում իր գրասենյակում: Այդ ժամանակ նրան ոչ ոք այլևս չի կարողանա պահել աշխատանքի վայրում: Պարզապես նա ունի օգնության կարիք, և ես պետք է նրան ցույց տամ, որ ուրիշ կյանք էլ կա: Ինչով էլ կզբաղվեմ ես՝ մահվանից հետո։
Հետո էլ ես չեմ ուզում հողի մեջ փչանալ: Ավելի լավ է թռչեմ Զելանդիա …
— Հըմ,- Նոտարը սեղմեց շրթունքները:
— Հետագայում, — շարունակեց պառավ կինը, — ես ուզում եմ, որ իմ սիրելի կատու Մարուսկան այրվի ինձ հետ, այսպես էր նաև հին ժամանակներում։ Լավ-լավ պարզապես կատակում եմ: Ուղղակի Դուք տարօրինակ տեսք ունեք, ուստի ես որոշեցի մի փոքր Ձեզ…
— Վախեցնել՞:
— Ուրախացնել — ժպտաց պառավը:
— Ձեզ մոտ ստացվեց. Լավ, բա ունեցվա՞ծքը։
— Օ՜ լավ, բնակարան ու մոտոցիկլ տղայիս համար: Ճիշտ է, ես դեռ մոտոցիկլ չունեմ: Բայց ես արդեն գրանցվել եմ դասընթացների համար և շուտով այն կգնեմ, այնպես որ գրեք այն նույնպես։
Բայց ահա էլեկտրական սկուտերը կկտակեմ Ստեփան Նիկիֆորովիչին, եթե նա դեռ ողջ լինի: Նա վաղուց էր հավանել այն:
Պառավի հեռանալուց հետո նոտարը ընդմիջում հայտարարեց: Կապուտաչյա այցելուն նրա գլխում էր: Նա կրկին կարդաց կտակը, շփեց աչքերը՝ համոզվելու համար, որ ամեն ինչ իրական է, նայեց թղթերի մեծ կույտին, ապա վերցրեց հեռախոսը:
— Մաշ, բարև, ինչպե՞ս ես, ուզում էի հարցնել` կցանկանա՞ս միասին ինչ-որ տեղ մեկնենք։ Գիտե՞ս, ես միշտ երազել եմ գնալ Աֆրիկա։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց՝ ՆՈՐ ԻՆՖՈ-ն
