Որդիս արդեն մեծացել է, մենք ամուսիններով մեր կյանքի մեծ մասն արդեն ապրել ենք և ծերության ժամանակ որոշեցինք գոնե մարդկային հանգիստ ունենալ։ Ծովափին մի տուն գնեցինք, որի մասին կինս միշտ երազել էր։ Ամեն ամառ մեկ ամսով գնում էինք այնտեղ՝ հանգստանալու, մնացած ժամանակահատվածը վարձով էինք տալիս՝ լրացուցիչ եկամուտ ստանալու համար:
Մեծանալով, որդիս առանձնացավ և սկսեց ինքնուրույն ապրել և վաստակել, չնայած նրա աշխատավարձը միայն իրեն էր հերիքում: Մենք նրան միշտ ասում էինք, որ չշտապի ամուսնության հարցում, որ նախ պետք է ոտքի կանգնեի և ստեղծի իրենը, բայց նա չլսեց։ Ապագա կինը բավականին պահանջկոտ էր: Նա շքեղ հարսանիք էր ուզում, բայց իրենք, իհարկե, փող չունեն նման հարսանիքի կազմակերպման համար։ Աղջկա ծնողները նույնպես չէին կարող օգնել նրանց։ Ուստի բոլոր դժվարություններն ընկան մեզ վրա։
Հարսանիքի մեծ մասի համար մենք վճարեցինք, որից հետո երիտասարդները սկսեցին ապրել առանձին՝ վարձով բնակարանում, իսկ որդիս անընդհատ գալիս էր և դժգոհում, որ շատ գումար է ծախսվում, որ իրենց սեփական բնակարան է անհրաժեշտ: Կրկին հուշում էր մեզ օգնել իրենց, բայց մենք այդքան գումար չունեինք։ Ցավոք, կինս մահացավ և ես դարձա ծովափին գտնվող տան միակ սեփականատերը։ Որդիս չէր օգնում ինձ, նա նույնիսկ մի լումա չի ծախսել կնոջս թաղման ծախսերի վրա։
Այս ամառ տղաս եկավ և ասաց, որ մեկ ամսով ցանկանում են մնալ մեր ծովափի տանը։ Նրանք շատ փող չունեն, ուստի որոշել են հանգստանալ անտեղ՝ իմ հաշվին։ Ի վերջո, ես ստիպված պետք է այնտեղից հանեի այդ տանն ապրողներին և գումար կորցնեի, իսկ դա ինձ պետք է այստեղ ապրելու համար։ Ես որդուս ասացի, որ կարող են ապրել այնտեղ որքան ցանկանում են, միայն թե պետք է տան այդ տան վարձը։
Նա նեղացավ ինձանից ու զայրացավ։ Սկսեց ինձ մեղադրել, որ ես լավ հայր չեմ, որ սեփական որդուց տան վարձ եմ վերցնում։ Հիմա նա ինձ հետ չի խոսում։ Բայց ես կարծում եմ, որ ճիշտ եմ վարվել։ Մենք միշտ փորձում էինք նրան հասկացնել, որ չպետք է շտապի ամուսնության հարցում, բայց նա մեզ չլսեց։ Արդյունքում ունի ընտանիք, բայց չի կարողանում արժանապատիվ կյանքով ապահովել։ Բայց ես էլ հավերժ չեմ։ Նա պետք է մի օր մեծանա և պատասխանատվություն ստանձնի իր կյանքի համար:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց ՆՈՐ ԻՆՖՈ-ն
