Վազեցի 2 նապաստակի հետևից, արդյունքում մնացի կոտրած տաշտակի առաջ
Ես գիտեմ, թե քանի քար են նետելու վրաս։ Բայց ես մարդ եմ, ոչ թե ռոբոտ
Ամուսնացած եմ, ունեմ երկու երեխա՝ 13 և 8 տարեկան։ Ես նույնիսկ չգիտեմ՝ ես սիրահարվել եմ մեկ այլ տղամարդու, թե՞ դա այդքան ուժեղ մոլուցք է, բայց գրեթե 6 տարի մենք թունավորել ենք մեր ընտանիքների կյանքը։ Ամուսինը բռնել է նամակագրության վրա, բայց իրականում առանձնահատուկ բան չկար։ Խոստովանելու համար, որ ես կողքից հարաբերություններ ունեմ, ես չկարողացա, կռանալով, մի փունջ լեգենդներ հորինեցի: Այդ մարդը նույն կերպ վարվեց։ Երկուսս էլ գիտեինք, որ միասին չենք լինելու, բայց չէինք կարող բաժանվել։
Անընդհատ նամակագրությունները, զանգերը, հանդիպումները ի չիք էին դառնում։ Ամեն ինչ քանդվում էր։ Եվ այսպես, ամուսինս այրեց նամակագրությունը սիրո և քնքշանքի խոսքերով։ Նա ինձ դուրս հանեց իմ բնակարանից, երեխաները գիշերեցին նրա հետ տանը։ Առավոտյան եկա ինչ-որ իրեր հավաքելու և խնդրեցի մի քիչ ապրել երեխաների հետ տանը, քանի որ բնակարանում շատ անելիքներ կան, և ես պետք է շատ բաներ գնեմ՝ փոշեկուլ, արդուկ, և այլն: Ընդհանրապես, մենք ապրում ենք որպես հարեւան, իսկ ես կրծում եմ արմունկներս՝ համեմատելով նախկինում ապրածս ու հիմա։ Ես խղճում եմ երեխաներին, հատկապես որդուն։
ես սխալվեցի։ Մեղավոր եմ. Այնքան ամոթալի է ամուսնուս առաջ: Ես չեմ կարող նայել նրա աչքերին: Այո, եա սխալվեցի և սայթաքեցի: Լավ մայր, լավ աշխատող, բայց որպես կին դավաճան է ստացվել։ Ես հասկանում եմ այս ամենը և ամենից շատ ուզում եմ վերադարձնել կյանքից գոնե մի մասը, որ ունեցել եմ ամուսնուս հետ։
