Ես և ամուսինս, մեր երեխաների հետ միասին ապրում ենք սկեսուրիս տանը՝ նրա հետ միասին։ Նա չի մտնում մեր հարաբերությունների մեջ, չի ասում, թե ինչպես ճիշտ դաստիարակեմ իմ երեխաներին, բայց նա իսկապես սիրում է հաշվել ուրիշների փողերը և խնայել ամեն ինչի վրա:
Երբ ես ու ամուսինս նոր էինք ամուսնանում, ամեն օր լսում էինք, որ հարսանիքը կարելի էր ավելի էժան անել, և մենք պարզապես ծնողների և վկաների հետ գնացինք սրճարան։ Հետո տան վերանորոգում արեցին, որը նույնպես սկանդալների առիթ դարձավ, քանի որ նա թույլ չէր տալիս գնել թանկ իրեր և ցանկանում էր պահել իր հին պահարաններն ու սեղանը։
Երբ ես հղիացա, սկեսուրս անմիջապես բարձրացավ ձեղնահարկ և այնտեղիցբերեց մանկական իրեր, որոնք հագել է նաև ամուսինս։ Նա ասում էր, որ մենք ընդհանրապես չեք գնահատում փողը, ինչու գնել նոր իրեր, եթե տանն ամեն ինչ կա: Որոշ ժամանակ անց սկեսուրս սկսեց ասել, որ մենք շատ փող ենք ծախսում երեխայի վրա։
Երկու տարի անց ծնվեց որդիս և սկեսուրս նրից հիստերիայի մեջ ընկավ ու կռիվ սարքեց այն պատճառով, որ մենք ցանկանում էինք գնել նոր մանկասայլակ և մանկական իրեր։ Փորձեցինք զրուցել նրա հետ, բացատրեցինք, որ որ այդ ծախսերը կարևոր են մեր և մեր երեխաների համար։
Ամանորյա տոներին համար ես երեխաներիս հետ գնացի խանութ, գնեցինք մեծ տոնածառ և շատ այլ ամանորյա զարդարանքներ։ Երեխաները շատ ուրախ էին և մենք անմիջապես սկսեցինք տունը զարդարել, և ստացվեց ամանորյա մթնոլորտ։ Հեքիաթը շարունակվեց այնքան ժամանակ, մինչև սկեսուրս եկավ աշխատանքից։
— Ահա թե որքան գումար եք ծախսել նման անհեթեթությունների վրա: Լավ, նրանք փոքր են, բայց դու Հասուն կին ես, երկու երեխաների մայր և փողն ընդհանրապես չես գնահատում։ Ես համբերատար լսում էի, բայց երբ նա սկսեց վիրավորել ինձ և նսեմացնել իմ երեխաների առաջ, ես այլևս չկարողացա լռել:
— Ինչքան եմ ծախսել, դա քո գործը չէ: Հերիք է արդեն հաշվես իմ աշխատած գումարը։ Քեզանից ոչ ոք ոչինչ չի խնդրում, ես ծախսում եմ իմ և ամուսնուս աշխատած գումարը,- պատասխանեցի ես։ Սակայն կես ժամ անց ամուսինս զանգահարեց ինձ և ասաց, որ մայրն իրեն ամեն ինչ պատմել է։ Ամուսինս ինձ աջակցեց ու մի փոքր հանգստացրեց՝ խոստանալով խոսել մոր հետ։
Դրանից հետո սկեսուրս ինքը մոտեցավ ինձ ու ներողություն խնդրեց։ Նա ասաց, որ շատ էր հուզվել և շատ բաներ է ասել։ Բայց խոսակցությունը նորից լարվեց, երբ սկսեցինք խոսել այդ աևտրի մասին։ Մենք ունենք մի փոքրիկ ավանդույթ, մենք մեր երեխաների համար ամանորի գիշերը մեծ նվերներ ենք պատրաստում, իմ և ամուսնուս կողմից։ Այս տարի ամուսնուս հետ խորհրդակցեցինք և որոշեցինք երեխաների համար խաղային հավաքածու գնել։ Հենց որ սկեսուրը լսեց նման նվերի մասին, նրա համբերությունը, ըստ ամենայնի, վերջացավ։
-Ո՞վ է երեխաների համար այդքան թանկ նվերներ գնում։ Դուք նրանց պարզապես երես եք տալիս, ճչաց, որ մենք փողը չենք գնահատում, որ մենք ծախսում ենք ամենատարբեր անհեթեթությունների վրա, նորից սկսեց հիշեցնել տան ամանորյա զարդարանքների մասին… Ես արդեն հոգնել եմ նրանից, չեմ կարող անընդհատ լռել և ուշադրություն չդարձնել նրա ասածներին: Չգիտեմ, թե ինչպես լեզու գտնեմ նրա հետ։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց ՆՈՐ ԻՆՖՈ-ն
