Մի քանի շաբաթ առաջ վատ դեպք պատահեց սկեսրոջս հետ՝ նա հի վանդացավ և հիմա տոտալ հսկողության կարիք ունի։ Նա միայնակ ոչինչ չի կարող անել: Նա չի կարող նույնիսկ ինքնուրույն լվացվել։ Այս բոլոր պարտականությունները անմիջապես ընկան իմ վրա։ Ինչո՞ւ։ Ամուսինս աշխատանքի է, բացի այդ՝ տղամարդ է, չի կարողանա ինչպես հարկն է մորը խնամել։ Քույրն աշխատում է, ժամանակ չունի. -Դու քո կյանքում ոչ մի օր չես աշխատել: Դու նույնիսկ աշխատանքային գրքույկ չունես: Պարտքերը վերադարձնելու ժամանակն է,- մի անգամ ասաց ամուսինս,- ես 18 տարի է քեզ ապահովում եմ… հիմա քո հերթն է օգնելու։ Այո, այդպես է, բայց տնային տնտեսությունը հսկայական աշխատանք է:
Եփել, լվանալ, կերակրել, մաքրել, արդուկել, կարել և այդպես շարունակ: Երբեմն ես ամբողջ օրը ոչինչ չէի ուտում, քանի որ չէի հասցնում: Այսպիսով, միգուցե ես ավելի շատ եմ աշխատել, քան ամուսինս կարծում է: Ես լավ հարաբերություններ ունեմ սկեսուրիս հետ։ Նա երբեք չէր խա ռնվում մեր կյանքին, նվերներ էր բերում իր թոռներին, փող էր տալիս (քիչ, իհարկե, բայց երեխաները գոհ էին), բայց միևնույն ժամանակ միշտ ասում էր. -Ես տատիկ եմ, ոչ բո ւժքույր կամ դայակ։ Նա չէր ցանկանում թոռներին խնամել:
Ես հիմա այլ ելք չունեմ։ Պառկած սկեսուրիս պետք է նայեմ… Բացի այդ, սկեսուրս ծանրքաշային կին է, մենակ ինձ համար դժվար կլինի տեղափոխել։ Ամուսինս համաձայնեց բո ւժքույր վարձել շաբաթական մի քանի ժամով, ոչ ավելին։ Ամուսինս ու նրա քույրը անգամ չեն ուզում լսել հատուկ հաստատությունների մասին։ Ես չեմ պատրաստվում ամուսնուցս հեռանալ սրա պատճառով։ Այս 17 տարիների ընթացքում մենք շատ բան ենք ապրել, բայց չեմ պատկերացնում, թե ինչպես կզո հաբերեմ իմ հաջորդ տարիները սկեսուրիս խնամքի համար։
