Տղաս մեկուկես տարի առաջ ամուսնացավ: Ես կարծում էի, որ ամուսնությունը երջանիկ կլինի, քանի որ նա շատ էր սիրում այդ աղջկան: Նա ամբողջ օրը խոսում էր միայն նրա մասին, միշտ հիանում էր նրանով և իր ընկերներից մի քանիսին որպես իդեալական աղջիկ օրինակ էր բերում:
Նա շատ երկար էր պատրաստվում ամուսնության առաջարկություն անել այդ աջկան, որին ի պատասխան ստացավ «Այո»: Հարսանիքը լավ անցավ, մենք բոլորս շատ ուրախ էինք երիտասարդների համար: Բայց երջանկությունն ավարտվեց, երբ վերջին հյուրը լքեց հարսանիքը:
Երիտասարդները սկսեցին անընդհատ վիճվել: Ցանկացած պատճառով և մանրուքներից: Սկզբում ես մտածում էի, որ դա կանցնի: Բայց երբ սկանդալները սովորական դարձան, որպես մայր, ես խղճացի որդուս:
Երբ կինը հղիացավ, ես մտածեցի, որ դա նրանց ավելի կհասունացնի, և նրանք կդադարեն վիճել: Բայց դա այդպես չէր: Սկանդալներն էլ ավելի հաճախակի դարձան:
Եվ ահա նորից սկանդալ ու նորից ճամպրուկներ: Ես այլևս ուժ չունեմ որդուս տանջանքներին նայելու և ասացի, որ իմ երջանիկ որդուց ոչինչ չի մնացել և առաջարկեցի ամուսնալուծվել:
Ես որդուս ասացի, որ ամուսնությունից դուրս կարող է լավ հայր լինել, և երեխաները չպետք է տեսնեն այս խայտառակությունը: Որդիս, հավանաբար, ինձանից նման խորհուրդ չէր սպասում, քանի որ ես միշտ կողմ եմ եղել ընտանիքի միասնությանը, և որ բաժանումն ամենադյուրին ճանապարհն է: Իսկ հիմա խոսում եմ ամուսնալուծության մասին:
Եվ որդիս լսեց ինձ: Նա դիմեց դատարան ամուսնալուծության համար և դրա մասին տեղեկացրեց նաև իր կնոջը: Հարսս եկավ ինձ մոտ օգնության խնդրանքով, որպեսզի ես խոսեմ որդուս հետ և թույլ չտամ, որ ընտանիքը քանդվի, իսկ ես նրան ասացի, որ դա իմ գաղափարն է:
Չգիտեմ՝ ճիշտ եմ վարվել արդյոք, հարսս այժմ ատում է ինձ:
Իսկ ի՞նչ եք կարծում Դուք։
Գրեք Ձեր կարծիքը մեկնաբանություններում:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց՝ ՆՈՐ ԻՆՖՈ-ն
