Մայրը հրավիրված չէր որդու հարսանիքին, իսկ որդին անջատում էր մոր զանգերը:
Հարց է առաջանում. ի՞նչ պետք է արած լիներ մայրը, որ որդին նրա հետ այդպես վարվեր: Չէ՞ որ նա միայնակ կարողացել է մեծացնել և պատշաճ կերպով դաստիարակել իր երկու զավակներին, նրանց ուսման է տվել, օգնել է ոտքի կանգնել, ապահովել է բնակության վայրով:
Փոխարենը զավակների հայրն է այսօր տղայի հարսանիքի ժամանակ գլխավոր դերում, մինչդեռ նա առանձնապես հոգ չի տարել զավակների մասին:

Նա անհայտ ուղղությամբ հեռացել էր և վերադարձել միայն 20 տարի անց, այն էլ 5-րդ, թե 7-րդ կնոջ հետ:
Իսկ տղայի մայրն այսօր ներկա չէ որդու համար կարևոր այդ օրը: Ներկա չէ նաև տղայի քույրը. քույրը չի եկել մոր բացակայության պատճառով:
Պարզվում է՝ որդին, առանց հաշվարկելու, հարսանիքի նախաշեմին մեքենա է գնել, ինչի պատճառով ֆինանսական խնդիրների առաջ է կանգնել: Նա խնդրել է մորը կա՛մ հարսանեկան զգեստի համար վճարել, կա՛մ հյուրասիրության ծախսերի:

Մայրը համաձայնել է վճարել հյուրասիրության ծախսերի համար, բայց միայն իր կողմի հարազատների հյուրասիրության համար՝ առաջարկելով, որ հոր կողմի հարազատների համար վճարի հայրը, իսկ հարսի կողմի հրավիրվածների համար՝ խնամիները:
Դրանից նեղացած՝ որդին հեռացել է մոր կյանքից՝ չպատասխանելով նույնիսկ նրա զանգերին:

Տղայի հարսանիքի օրը բոլորն ուրախանում էին. միայն նրա մայրն էր նայում 7-րդ հարկի պատուհանից ու արտասվում: