Մի օր տարօրինակ զանգ ստացա, զրուցակիցս ներկայացավ մանկատան տնօրեն․ Պարզվեց աղջիկս, ում որդեգրել էի ամիսներ ա-
ռաջ․․․Երբ մանկ ատնից ինձ զանգահարեցին ու ասացին, որ իմ աղջիկը, որին որ դեգրել եմ, հարազատ եղբայր ունի, նույնիսկ շփոթ-
վեցի: Իմ աղջիկն այն ժամանակ արդեն հինգ տարեկան էր, բայց վեց ամիս առաջ ամուսինս լքեց ինձ:
Արդեն երեք ամիս է՝ հանդիպում եմ Սերոբի հետ։ Մենք լավ ենք իրար հետ։Աղջկաս եղբորը որ դեգրելու միտքն անմիջապես առաջա-
ցավ։Ես միշտ ցանկացել եմ երկու երեխա ունենալ։Բայց ես չգիտեի, թե Սերոբն ինչպես կարձագանքի իմ որոշմանը։ Որոշումս հեշտ
չեմ կանգնել, բայց ես որոշեցի ամեն դեպքում ռի սկի դիմել: Ես արդեն սկսել էի աղջկաս եղբորը վերաբերվել հարազատ որդուս պես։
Ես խոսեցի Սերոբի հետ։ Նա ասաց, որ կփորձի հասկանալ ինձ:
Դրանից հետո սկսեցի փաստաթղթեր հավաքել որդեգրման համար։Ինձ համար շատ դժվար ութ ամիս էր։Ինձ նույնիսկ տղային ցույց
չտվեցին։ Նա մոր խնդրանքով մ անկատանն էր և նա կարող էր ցանկացած պահի գալ ու վերցնել նրան։Ես շատ հույս ունեի, որ դա
տեղի չի ունենա, բայց նա իմ տղան չդարձավ։Ի վերջո, նրան տարավ հարազատ մայրը։
Ես այնքան էի անհա նգստանում այս պատճառով, որ նի հարեցի տասը կիլոգրամով, բայց իմ սր տում արդեն տեղ կար երկրորդ երե
խայի համար, ուստի որոշեցի մեկ այլ տղայի որդեգրել։ Շուտով ես մայր դարձա մի փոքրիկ տղայի համար։ Սերոբն ինձ չթողեց։ Մենք
ամուսնացանք և դարձանք մեծ ու ընկերասեր ընտանիք։
