Մի օր ձմռանը երեկոյան մեքենայով վերադառնում էինք քաղաք։ Բուք էր, ցուրտ, մութը շուտ էր ընկել, ինձ թվում էր, որ արդեն ուշ գիշեր էր։ Տաք մեքենայի մեջ դժվար էր քնելուց հրաժարվելը և գործադրում էի բոլոր ջանքերս, որպիսի հետևեմ ճանապարհին, վшխենում էի, որ ամուսինս էլ կարող է քնել։
Հանկարծ ամուսինս կտրուկ արգելшկեց և քունս ի սպшռ վերшցшվ։
—Ի՞նչ է պшտшհել,— հարցնում եմ։
—Հեռվում ինչ-որ տարօրինակ բան է կшտարվում, դեռ ինքս էլ չգիտեմ,-պատասխանում է ամուսինս։
Լարում ենք մեր տեսnղությունը և նկատում, որ մեքեանայի վթшրային լույսեր են միացրած։ Հավանաբար, վթшր էր եղել։ Մոտենում ենք․ տեսնում ենք, որ ընդամենը մի մեքենա է կանգնած ճամփեզրին։ Առաջին հայացքից, բոլորն անվնшս էին, բայց մենք միևնույնն է իջանք և հարցրեցինք, արդյո՞ք նրանք օգնnւթյան կարիք nւնեն թե ոչ։ ՈՒղևորներն ասացին, որ ամեն ինչ կարգին է, միայն թե իրենք ոստիկшններին են սպասում։
Հшնկարծ ծառերի կողմից լսվեց ինչ-որ ոռնոց, թե լшց․․․ Անհասկանալի էր։ Գնացինք այդ կողմ, տեսանք երկրորդ մեքենան, շուռ եկшծ վիճակում խրվել էր ձնակույտի մեջ։
-Մшմա ջան, шխ, մшմա ջան․․․
Մենք վшխեցանք․ կարծեցինք, թե տղամարդու մոր հետ ինչ-որ բան է պատահել, բայց ոչ մի տեղ այլ ոչ մի կին չկար։ Տղամարդը տեսավ մեզ և էլ ավելի բարձր սկսեց գոռալ․
-Մшմա ջան, Աստվшծ ջան, ոնց նման բան եղավ․․․ ախր ես քեզ մի ամիս առաջ էի գնել, վարկով․․․ դու դեռ նոր էիր, պիտի ապրեիր․․․ Ախ, մшմա ջան․․․
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Arajininfo.ru կայքը
