Խորթ հայրս յոթանասուներկու տարեկան է, իսկ մայրս՝ վաթսունվեց։ Նրանք արդեն 30 տարի հաշտ ու համերաշխ ապրում են։ Նրանք հիանալի հասկանում են միմյանց և թվում է, թե նրանց սերը դեռ չի մարել։ Նա ընդունել է մորս երկու երեխաների հետ։ նա նախկին ամուսնությունից որդի ունի, բայց ամուսնալուծությունից հետո նրանց հետ կապ չի պահպանել։ Խորթ հայրս փոխարինեց մեր սեփական հորը և մենք միշտ երախտապարտ ենք նրան դրա համար։ Նա միշտ շատ բարի և արդար է եղել մեր հանդեպ։ Ես ու քույրս վաղուց երեխա չենք ու տեղափոխվել ենք տարբեր տեղեր ապրելու։
Վերջերս մայրս եկավ ինձ հյուր և ես նկատեցի, որ շատ հու զված է։ Ես անմիջապես նկատեցի, որ նա անհանգիստ է։ Ես խնդրեցի նրան բացատրել ինձ, թե ինչ է պատահել: Պարզվեց, որ խորթ հայրս իր բնակարանը որդու վրա է գրանցել: Նա պնդում էր, որ իրեն ավելի շատ բնակարան է պետք, քանի որ որդին կարող է անտուն մնալ, երբ հայրս չլինի, իսկ մայրս ինչ-որ մեկին հանդիպի։ Անկեղծ ասած, դա ինձ ցնցեց։ Մայրիկս չէր կարողանում հասկանալ, թե ինչպես կարող էր դա անել առանցիր հետ քննարկելու: Չէ որ նրանք միշտ ամեն ինչ միասին էին որոշում, հարգում էին միմյանց կարծիքը և անհրաժեշտության դեպքում փոխզիջումներ էին գտնում։ Նա չէր կարող հավատալ, որ այդ տանը այդքան տարի միասին ապրելուց հետո իր ամուսինը կարող էր դա անել։ Դա շատ անարդար է:
Այս ամբողջ երեսուն տարի նա նրա կողքին էր, աջակցում էր, հոգ էր տանում նրա մասին, իսկ նա այդպես վարվեց նրա հետ։Բացի այդ, նա ասել է, որ վստահ չէ, որ նա չի լքի իրեն։ Ես չեմ հասկանում, թե ինչ պատճառ ունի նա այդպես մտածելու, քանի որ մայրս նրան շատ է սիրում և չի թողել նրան նույնիսկ այն ժամանակ, երբ նա ծանր հիվանդ էր և ոչինչ անել չէր կարող։ Իհարկե, ես ու քույրս մորս ճակատագրի հույսին չենք թողնի։ Մենք երկուսս էլ պատրաստ ենք ցանկացած պահի հոգ տանել նրա մասին։ Սակայն դա չի վերացնում մեր վրդովմունքը։ Խոսքս անգամ բնակարանի մասին չէ։ Տխրեցնում է ամուսնու արարքը, ով որոշել է, որ որդին,ով իր մասին չէր անհանգստանում, ավելի կարևոր է, քան կինը, ով այս ամբողջ ընթացքում եղել է իր կողքին։ Ես չգիտեմ, թե ինչպես վստահել մարդկանց հիմա:
