Ես իսկապես սիրում էի կնոջս: Նա միշտ եղել է շատ բարի և սիրալիր իմ նկատմամբ:
Մենք հանդիպեցինք համալսարանում սովորելու տարիներին և սկսեցինք շփվել, հետո մեզ թվաց, որ սա սեր է առաջին հայացքից: Ասում են իդեալական հարաբերություն չեն լինում, բայց մենք հենց դրան էինք ձգտում։ Որոշ ժամանակ անց ես նրան առաջարկեցի միասին ապրել, նա տվեց իր համաձայնությունը, և մեր ընտանեկան կյանքը սկսվեց հենց այդ ժամանակվանից:
Սկզբում հեշտ չէր՝ ընտելանալ միմյանց, առօրյա պայմաններ, սովորույթներ և այլն, բայց մենք կարողացանք դա բավականին հեշտությամբ հաղթահարել: Դրանից հետո ես կարողացա ստանալ մենեջերի պաշտոն մեծ ընկերությունում, իսկ կինս աշխատանք ստացավ մի փոքր ընկերությունում, որը զբաղվում էր ճարտարապետությամբ, մենք միասին ապրեցինք 7 տարի։
Մենք կարողացանք վարկ վերցնել, որի վճարումն ինձ վրա էր, չնայած մենք ունեինք լիովին հավասար ընտանեկան բյուջե, և հավասար պարտականություններ, բայց ես, որպես տղամարդ, ինձ վրա վերցրեցի նման լուրջ հարցերը, ինչպիսին էր օրինակ բնակարան գնելը:
Կյանքը կարծես հաջողված է:
Ես ունեի այն ամենը, ինչ ինձ պետք էր երջանկության համար. Հանգիստ կյանք, սիրելի կին, մշտական աշխատանք: Նույնիսկ չէի կարող մտածել, որ ամեն ինչ կարող է փոխվել մեկ ակնթարթում:
Մի անգամ կինս որոշեց հանգստյան օրերին ընկերուհիների հետ գնալ քաղաքից դուրս, անցավ 3 օր, բայց նա դեռ տուն չէր վերադարձել: Սկզբում ես չէի զանգում, որպեսզի նա հանգիստ լինի իր ընկերների հետ, բայց ավելի ուշ ես սկսեցի անհանգստանալ:
Նա պարզապես անհետացել էր և չէր պատասխանում զանգերիս։
Չորրորդ օրը ես նրանից նամակ ստացա, որում նշվում էր ամուսնալուծության մասին և մի փոքրիկ գրություն. << Ես հանդիպել եմ օտարերկրացու` Ամերիկայից, որը լի է էներգիայով և արկածախնդրության փափագով, իսկ քեզ հետ ես երբեմն ձանձրանում եմ, ակտիվ կյանք եմ ցանկանում, այդ պատճառով էլ հեռացել եմ: Չէի կարող ամեն ինչ աչքերիդ մեջ նայելով ասել, քանի որ շատ եմ ամաչում, ի վերջո մենք բավականին երկար ենք ապրել միասին>>:
Այնուամենայնիվ, նրա նամակն ինձ ավելի անհանգստացրեց: Նա մեկնել է Ամերիկա` իր նոր սիրելիի հետ, իսկ դատարանը մեզ երեք ամիս ժամանակ է տվել` հաշտվելու համար: Չգիտեմ, թե ինչ կլինի հետո, թող նա զվարճանա ում հետ ցանկանում է: Ես երբեք չեմ ներելու նրա դավաճանությունը:
