Երբ հայրս հասկացավ, որ այլևս չի կարող մեքենա վարել, նա այն նվիրեց քրոջս՝ Յանային, ով նոր էր ընդունվել ավտոդպրոց։ Չգիտես ինչու, մեքենան չնվիրեցին ինձ և ամուսնուս, թեև ծնողներս լավ գիտեին, որ մենք խնայում ենք մեքենայի համար: Մենք վարկ վերցրեցինք և գնեցինք ավտոմեքենա։ Իսկ այժմ ամուսինս ծնողներիս անձնական վարորդն է դարձել:
Ես Յանայից մեծ եմ, բայց նրանք միշտ ինձ վերաբերվում են ինչպես փոքրի, և ինձանից ամեն ինչ են պահանջում։ Երբ քույրս դուրս մնաց հենց առաջին կուրսից, ծնողներս ինձ մեղադրեցին դրա համար: Պարզվում է, որ ես պետք է օգնեի նրան դասերի և քննությունների ժամանակ։
Երբ ամուսնացա, ազատություն էի զգում և ապրում էի ընտանիքիս հետ։ Ծնողներս սովորությունից դրդված փորձեցին ճնշում գործադրել ինձ վրա, բայց դա անօգուտ էր։ Երբ մեքենայի հետ կապված պարզ հարցը ծագեց, Յանան գրեթե 25 տարեկան էր, նա աշխատում էր ինչ-որ կասկածելի վայրում և չգիտես ինչով էր զբավում։ Ես հղիության վերջին շաբաթում էի: Ամուսնուս ծնողները մեզ բնակարան էին նվիրել, որը վերանորոգման կարիք ուներ։
Այդ ժամանակ ամուսինս ուներ վարորդական իրավունք, բայց մենք չունեինք հնարավորություն մեքենա գնելու և ստիպված ամբողջ հավաքած գումարը ծախսեցինք տան վերանորոգման վրա։ Այս իրավիճակը քաջ հայտնի էր իմ ծնողներիս։ Տհաճ զուգադիպությամբ հայրս սրտի կաթվածով տեղափոխվեց հիվանդանոց և այդ ժամանակ որոշում կայացրեց, որ այլևս չի նստի մեքենայի ղեկին։
Ես շատ զարմացա, երբ ծնողներս հայտարարեցին, որ իրենց մեքենան տալիս են Յանային։ Նման առիթով նա նույնիսկ ավտոդպրոց ընդունվեց, թեև ես նախկինում առանձնահատուկ հետաքրքրություն չէի ցուցաբերել վարելու նկատմամբ։ Որքան փորձեցի լուռ կուլ տալ վիրավորանքը, այնուամենայնիվ, չդիմացա և հարցրի, թե ինչու մեքենան նվիրեցին Յանային, և ոչ թե մեր ընտանիքին: Զուտ հետաքրքրասիրությունից դրդված։
— Յանան աշխատում է տնից հեռու, միշտ ինչ-որ գործ ունի անելու։ Իսկ հետո, եթե մի տեղ գնալու անհրաժեշտություն լինի, Յանան մեզ կտանի,- ասաց հայրս։ Մեկ տարի անց ամուսինս փոխեց աշխատանքը, և մենք ստիպված վարկ վերցրեցինք՝ մեքենա գնելու համար, քանի որ նրա նոր աշխատավայրը շատ հեռու էր տնից։
Այսպիսով, մենք մեքենա գնեցինք, որը վարում էի և՛ ես, և՛ ամուսինս։ Այդ ընթացքում Յանան հեռացել էր ծնողներիս տնից և ապրում էր մի տղայի հետ։ Նրա խոսակցությունից ես հասկացա, որ նրանք բավականին լուրջ հարաբերություններ ունեն։
Այդ ժամանակ ծնողներս հասկացան, թե որքան սխալ են վարվել, որ մեքենան տվել են Յանային։ Երբ ծնողներս ցանկանում էին գնալ հիվանդանոց կամ մեկ այլ տեղ, քույրս միշտ ասում էր, որ ժամանակ չունի, շատ զբաղված է և այլն: Այնուհետև ծնողներս սկսեցին ուշադրություն դարձնել մեր վրա, քանի որ մենք արդեն մեքենա ունեինք։
Նրանք անընդհատ պահանջում էին, որ ամուսինս նրանց ինչ-որ տեղ տանի և դա ժամանակի ընթացքում սկսեց ինձ վրդովվեցնել։ Ես կատաղած եմ նման անարդարությունից, բայց լռում եմ։ Չեմ ուզում թեժացնել իրավիճակը. Բայց հոգուս խորքում վախենում եմ, որ նրանք այդան միամիտ կլինեն և իրենց բնակարանն էլ կտան Յանային։ Ես իսկապես հուսով եմ, որ բանը սրան չի հասնի․․․
Նյութը հրապարակման պատրաստեց ՆՈՐ ԻՆՖՈ-ն
