Մարինան վազեց տուն, նրան շտապ ծննդյան վկայականն էր պետք։ Մայրիկը տանը չէր, ուստի աղջիկը որոշեց ինքնուրույն վերցնել փաստաթղթերը, նա գիտեր, թե որտեղ են դրանք: Մինչ Մարինան փնտրում էր այն, ինչ իրեն պետք էր, հանդիպեց տարօրինակ թղթի։ -Ի՞նչ է դա, – ն յարդայնացած ասաց աղջիկը,-իմ մա հվան վկայականը,բայց ես ողջ եմ և առ ողջ: Իսկ սա ինչ որդ եգրման վկայական է:
Այդ պահին սենյակ մտավ աղջկա մայրը, կինը չզարմացավ դստեր պահվածքից, քանի որ հասկացել էր, թե ինչ է կատարվել: -Մարինա,արի խոսենք: -Լավ եք արել, որ որդ եգրել եք, բայց ինչու եք ձեր մա հացած աղջկա անունը դրել։ — Ես ու հայրիկդ շատ էինք տա ռապում, նոր էինք կորցրել նրան, հո գեբանը խորհուրդ տվեց երեխա որդ եգրել։ Մենք արեցինք դա, քանի որ ես այլևս չէի կարող երեխաներ ունենալ,- մայրիկը բացատրեց,
-իսկ անունը փոխելու իմաստ չկար, մենք շատ էինք կարոտում նրան, կարծում էինք, որ այսպես ավելի լավ կլինի: Ի վերջո, դու շատ նման էիր նրան,- ամփոփ ասաց կինը։ -Դու ինձ տվեցիր պարի, չնայած ես երբեք չեմ սիրել պարել: Ես նաև արվեստի դպրոց էի գնում, չէի կարողանում գեղեցիկ ծառ նկարել և ամեն անգամ ավելի շատ էիր աշխատում ինձ հետ։ -Այո, Մարինան սիրում էր նկարել և պարել, — հիշեց մայրը:
-Դու ստիպում էիր ինձ հագնել այդ վարդագույն զգեստները, որոնցից ես զզվում էի: Այդ ամենը նրանն է: -Ինչ վատ բան կա վարդագույն զգեստների մեջ: Դրանք բոլորին դուր են գալիս: — Ոչ բոլորին: Ես ատո ւմ էի դրանք և ես ձեզ անընդհատ ասում էի այդ մասին: — Ես ու հայրիկը ամենալավն էինք ուզում, տես ինչ ես դարձել։ Դու կրթություն ունես,- մայրը բա րկացավ:
— Հիմա ինչի համար ես մեզ մե ղադրում։ Մեր շնորհիվ դու ամեն ինչ ունես: Լավ, եթե ավելի շուտ ասեինք, ինչ կփոխվեր։ Այո, բայց սա իմ կյանքը չէ: Ես ուզում էի բասկետբոլով զբաղվել, ոչ թե պարերով: Չէի ուզում նկարել ժամերով, այլ զբոսնել ընկերներիս հետ: Մարինան հավաքեց իրերը և ծննդյան վկայականը, որոշեց տեղափոխվել ընկերոջ մոտ։ Նա պետք է մտածեր ամբողջ իրավիճակի մասին, քանի որ նա պատրաստ չէր դրան։
