Մենք մեր երջանկության դարբիններն ենք։ Եվ կյանքում գրեթե ամեն ինչ կախված է մեզանից՝ մեր մտքերը, գործողությունները և որոշումները: Գիտակից, թե ոչ…
Մենք ինքներս սիրում ենք բարդացնել մեր կյանքը։ Խոսել ուրիշների փոխարեն, մտածել, երևակայել, սպասել ուրիշների ինչ-որ կոնկրետ արձագանքի, հետո նեղանալ, որ ոչ ոք չի գնահատել մեր ջանքերը…
Շատերն ասում են. «Ես փոքր մարդ եմ», «Իմ կյանքը ոչինչ չի նշանակում», «Ես ապրելու պատճառ չունեմ», և որպեսզի ինչ-որ կերպ զգան դրանց նշանակությունը, նրանք պատրաստակամորեն զոհաբերում են իրենց նրանց, ում ավելի շատ լավն են համարում, կարևոր և բովանդակալից՝ հետևում թողնելով հնարավորություն սովորելու, թե ինչպես ապրել Ձեր կյանքը ինքներդ Ձեզ համար:
Իսկ որևէ մեկին պետք է ՄԵՐ զոհաբերությունները: Այս թեմայով կա ուսանելի մի առակ: Դա այն մասին է, թե ինչպես ենք մենք ինքներս մեզ համար խնդիրներ ստեղծում…
«Արդյո՞ք կա զոհաբերության սպասման ցուցակ»:
— Ահա, այստեղ․ Դու կհետևես ինձ։ Ես 852 եմ, դու՝ 853. — Օ՜ ոչ, ե՞րբ է հերթը գալու։
-Մի անհանգստացիր, դա արագ կլինի: Ինչի՞ համար ես զոհաբերում։
— Ես սիրո համար: Իսկ դու՞․
— Իսկ ես՝ երեխաների անունով։ Երեխաներն իմ ամեն ինչն են:
-Ի՞նչ եք մատուցելու որպես զոհ։
-Անձնական կյանքս, միայն թե երեխաներն առողջ ու երջանիկ լինեին։ Ես ամեն ինչ տալիս եմ նրանց։ Մի լավ տղամարդ ինձ ամուսնության առաջարկ արեց, բայց ես չհամաձայնեցի, որպեսզի երեխաներս չնեղվեն խորթ հոր ներկայությունից։
-Օ՜, ես քեզ հասկանում եմ։ Իսկ ես ուզում եմ զոհաբերել հարաբերություններս… Ես ու ամուսինս վաղուց ընդհանուր ոչինչ չունենք։ Նա արդեն այլ կին ունի: Ես էլ այլ տղամարդ։
Դուռը բացվեց և մի ձայն լսվեց. «Թիվ 852, ներս արի»։
-Վայ, ես գնացի: Ես այնքան անհանգստացած եմ։ Իսկ եթե զոհաբերությունը չընդունվի՞։
Թիվ 853-ը լարված սպասում զանգի: Ժամանակը դանդաղ է անցնում, բայց հետո 852-ը դուրս եկավ սենյակից:
— Դե ինչ՞, ի՞նչ ասացին, ընդունեցի՞ն զոհաբերությունը։
— Չէ, պարզվում է փորձաշրջան պետք է անցնեմ, պետք է մտածեմ։
-Բայց ինչպե՞ս, իսկ ինչո՞ւ։ Ինչու՞ ոչ անմիջապես:
— Ասացին լավ մտածիր, դա հավերժ է, իսկ ես նրանց ասացի ոչինչ, երեխաները կմեծանան, կգնահատեն այն, ինչ իրենց համար զոհաբերել է իրենց մայրը։ Իսկ նրանք ինձ ասացին նայիր էկրանին։ Այնքան տարօրինակ ֆիլմ էր: Իմ մասին. Կարծես երեխաները մեծացել են: Աղջիկներս հեռու տեղ են ամուսնացել, իսկ տղաս զանգում է ամիսը մեկ անգամ և ասում, որ չխառնվեմ իր կյանքին։ Իսկ ի՞նչ անեմ ես, բացի երեխաներից, ոչինչ չունեմ։ Մի՞թե երեխաները չգնահատեցին իմ զոհաբերությունը։
Սենյակից նորից լսվեց. «Հաջորդը․ Թիվ 853,- Օ՜, հիմա ես եմ։
— Արի, նստիր: Ի՞նչ եք ցանկանում զոհաբերել,- Հարաբերություններ,- ասացի ես
-Ինչո՞ւ եք ցանկանում զոհաբերել,- Հանուն ընտանիքիս, դե ամուսինս սիրուհի ունի, վաղուց արդեն վազում է նրա մոտ, անընդհատ ստում է ինձ, ես էլ ուժ չունեմ։
— Իսկ Դու՞ք
— Իմ կյանքում մեկ այլ տղամարդ է հայտնվել, կարծես թե լուրջ հարաբերություններ ունենք։
— Այսինքն՝ զոհաբերո՞ւմ եք այս նոր հարաբերությունները:
-Այո… Ընտանիքս փրկելու համար:
-Ո՞ւմ: Դուք ինքներդ եք ասում, որ Ձեր ամուսինն այլ կին ունի, իսկ Դուք ուրիշ տղամարդ: Ի՞նչ ընտանիքի մասին է խոսքը:
— Ըստ անձնագրի մենք դեռ ամուսնացած ենք։ Այսպիսով դա մեր ընտանիքն է:
— Այսինքն Ձեզ համար հարմա՞ր է այդ կյանքը:
-Ոչ: Ոչ Դե, ինչպես կարող է հարմար լինել: Ես անընդհատ լաց եմ լինում, անհանգստանում եմ և այդպես շարունակ։
— Բայց Դուք չեք համաձայնի այն փոխանակել նոր հարաբերությունների հետ, չէ՞:
— Դե, դրանք այնքան էլ խորը չեն, այնպես որ այո։
— Դե, եթե Դուք դեմ չեք, ապա մենք՝ առավել ևս: Եկեք Ձեր զոհաբերությունն ընդունենք: Բայց նախ մենք Ձեզ ցույց կտանք ներկայի մասին մի ֆիլմ: Միացրեք և նայեք։
— Օ՜, օ՜ Ես եմ։ Աստվա՛ծ իմ, ես այսպիսի տեսք ունե՞մ։ Ուսերս ցած, շուրթերս և աչքերս ձանձրալի, մազերս չսանրված։ Իսկ սա ի՞նչ տղա է։ Տեսեք, թե ինչպես է նա գրկում ինձ:
-Չգիտեիք, չէ՞։ Սա Ձեր ամուսինն է:
-Ամուսի՞ն: Ի՜նչ անհեթեթություն։ Նա հասուն տղամարդ է, իսկ հոգով ասես երեխա լինի՝ մայրիկին գրկած։
-Այո, նա այդպիսին է իրական կյանքում:
-Դե, ես մանկուց եմ սովորել՝ կինը պետք է լինի ավելի ուժեղ, ավելի իմաստուն, ավելի վճռական։ Նա պետք է ղեկավարի ընտանիքը և առաջնորդի իր ամուսնուն:
-Դե, այդպես է: Ուժեղ, իմաստուն, վճռական մայրը առաջնորդում է իր տղա-ամուսնուն:
— Շատ հետաքրքիր է։ Բայց ես նրա մայրը չեմ, ես նրա կինն եմ։
-Իհարկե, այդպես է լինում՝ տղան կխաղա և կգա տուն։ Նա լաց կլինի կնոջ գոգնոցի մեջ և կխոստովանի իր սխալները։ Լավ, ֆիլմի վերջը: Եկեք ավարտենք մեր հանդիպումը: Կզոհաբերե՞ք Ձեր սերը։
-Բայց ինչ անեմ ես․ Այդ դեպքում ինչո՞ւ եմ ես զոհաբերում ինձ:
-Իսկ Դուք ավելի լավ գիտեք. Միգուցե Դուք սիրում ես մայր լինել ավելի, քան կին.
-Ոչ: Ինձ դուր է գալիս սիրված լինել որպես կին:
-Դե, մայրերն էլ են սիրելի կանայք, նույնիսկ հաճախ։ Այսպիսով. Պատրա՞ստ եք զոհաբերության:
— Ոչ … Պատրաստ չեմ: Ես պետք է մտածեմ.
-Իհարկե, իհարկե։ Մենք Ձեզ ժամանակ ենք տալիս մտածելու։ Գուցե դադարեք մայր լինել, սովորեք Կին լինել: Գայթակղիչ, հուզիչ, խորհրդավոր, ցանկալի, այլ ոչ թե լաց լինել նրա տաք փափուկ կրծքի վրա։
-Ի՞նչ եք կարծում, դա կօգնի՞:
— Սովորաբար դա օգնում է: Գիտե՞ք, թե աշխարհում քանի մարդ է երազում նման հարաբերությունների մասին։ Այսպիսով, եթե որոշեք նվիրատվություն կատարել կարիքավորներին, ապա ողջունում եք:
-Կմտածեմ…Թիվ 853-ը շփոթված դուրս է եկավ սենյակից։ Թիվ 854-ը հուզված մտավ սենյակ,- Ես պատրաստ եմ զոհաբերել իմ հետաքրքրությունները, որպեսզի մայրիկս չնեղանա։
Դուռը փակվում է… Մարդիկ քայլում են միջանցքով՝ իրենց կրծքին սեղմելով ցանկությունները, կարողությունները, կարիերան, տաղանդները, հնարավորությունները՝ այն ամենը, ինչ պատրաստ են անձնուրաց զոհաբերել…
Նյութը հրապարակման պատրաստեց ՆՈՐ ԻՆՖՈ-ն
