Ամուսնուս հետ մեր կյանքը, որքան էլ տխուր հնչի, երեխայի ծնվելուց հետո սկսեց վատթարանալ: Ես շատ եմ հոգնում, երեխան քմահաճ է, իսկ ամուսինս սկսել է ազատ ժամանակն անցկացնել ավելի շատ համակարգչային խաղերի կամ երեկույթների վրա: Ինձ զայրացնում է նրա անտարբերությունը իմ և երեխայի հանդեպ, օգնության փոխարեն նախատինք եմ ստանում: Ամուսինս 15 րոպեից ավել չի մնում երեխայի մոտ, նույնիսկ այն ժամանակ, երբ ես խնդրում եմ նստել որդուս հետ, որպեսզի ցնցուղ ընդունեմ կամ ինչ-որ պատրաստեմ, նա միշտ ասում է. «Միայն թե արագ»: Երբ գալիս է քնելու ժամանակը, ես ինքս եմ ճոճում երեխային, և նույնիսկ եթե նա բղավում է, ամուսինս չի շտապում օգնել ինձ, այլ հանգիստ շարունակում է համակարգչով խաղալ իր խաղերը: Նա դա բացատրում է այսպես. «Ես աշխատում եմ և հոգնում, իսկ դու ամբողջ օրը տանն ես»:
Այս ամենը զայրույթ ու վրդովմունք է կուտակում, ես զայրացած եմ նրա պահվածքից: Երբեմն դա հսնում է աբսուրդի աստիճանի. Մենք միասին դուրս ենք գալիս տանից, նա գնում է ընկերների հետ զբոսանքի, իսկ ես՝ երեխայի: Երբեմն գիշերները ես լացում եմ և փորձում նրա հետ պատկերացնել ապագան. Պատկերը տխուր է դուրս գալիս: Ամեն ինչ բարդանում է նրանով, որ ինձ օգնող չկա, տատիկս ապրում են այլ քաղաքում, իսկ դայակի համար, իհարկե, փող չկա: Ես չեմ քնում, չեմ հանգստանում: Ես ամաչում եմ ասել, բայց երբեմն նույնիսկ զյրանում եմ խեղճ որդուս վրա:
Մենք ավելի ու ավելի հաճախ ենք կռվում: Ամուսինս ճչում է. Ես լաց եմ լինում, ես գոռում եմ. Նա դուրս է գալիս և հեռանում: Երբեմն նա ինքն է սկանդալի դրդում, որպեսզի առիթ ունենա լքելու տունը, կարծես թե ես եմ նրան բերել: Մի քանի անգամ նա ինձ «տորթ» անվանեց՝ ակնարկելով, որ մեծապես վերականգնվել եմ ծննդաբերությունից հետո: Ես չեմ վիճում, որ քաշի հետ կապված խնդիրներ կան, բայց ես երեխ եմ ունեցել ընդամենը 6 ամիս առաջ: Դե, այո, և ինչպես սովորաբար է լինում, սթրես ժամանակ քաղցրավենիք եմ ուտում: Այս պահին ես ուղղակի չգիտեմ, թե ինչպես կարող ենք ապրել: Ես պատրաստ չեմ համբերել իմ հանդեպ նման վերաբերմունքի: Բայց բաժանվելու միտքը նույնպես, ես չեմ ընդունում, ես սարսուռում եմ դրանից: Ես կարծում էի, որ մեկընդմիշտ եմ ամուսնանում, հուսով, որ միասին կանցնենք բոլոր դժվարությունների միջով:
Իսկ հենց վերջերս՝ որդուս ծնունդից առաջ, ամեն ինչ շատ ավելի լավ էր: Նա հոգ էր տանում ինձ համար, այնպիսի ուրախությամբ էր ընդունել այն լուրը, որ հայր է կդառնաւ: Ես ինքս եմ փոքրիկ վերանորոգում կատարել բնակարանում` նորածնի ծննդյան համար, նորից փակցրել եմ պաստառներ, սիրով հավաքել եմ օրորոց որդուս համար: Իսկ հիմա․․․ Ի՞նչ պետք է անեմ այս իրավիճակում: Ինչպե՞ս դնել նրան իր տեղը, որպեսզի նա իրեն թույլ չտա այդքան սարսափելի վերաբերմունք իմ նկատմամբ: Ինչպե՞ս վարվել, որպեսզի ամեն ինչ դառնա այնպես, ինչպես կար:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց ՆՈՐ ԻՆՖՈ-ն
