Արամ Գևորգյանը գրում է. Արամ Թորոսյանը Երևանից էր: Գերազանցությամբ էր ավարտել դպրոցը: Սուրբ Թերեզայի անվան բժշկական համալսարանի 2-րդ կուրսն ավարտելուց հետո, հուլիսի 3-ին զորակոչվում է բանակ, ծառայում
Հադրութում։
Պա տերազմի առաջին օրվանից լինում է ամենաթ եժ կետերում։ Սկզբում կռ վում է Հադրութի համար, այնուհետև՝ տեղափախվում Քարին Տակ: Պա տերազմի ամենածանր օրերին տեղափոխվում է Շուշիի կենտրոն: Նոյեմբերի 7-ի առավոտյան բեկորային վնա սվածք է ստանում ձախ ուսի հատվածում: Հրաման են տալիս թողնել մ արտն ու
անհրաժեշտ բուժօգնություն ստանալ, սակայն չի գնում, վիրակա պելուց հետո շարունակում է իրեն վստահած դիրքի պաշտպանությունը: Երեկոյան ոտքի ծանր հրազե նային վիր ավորում է ստանում, բայց էլի դիրքը չի թողնում, փորձում է դիմակայել
թշնա մուն, բայց ավաղ, մնալով շրջափ ակման մեջ, զո հվում է թշ նամու դավադիր գն դակից։ Հրադ ադարից մի քանի օր անց, որոնողական աշխատանքներից ժամանակ Արամի դ ին գտնում են Շուշիի մատույցներում: 3 ամսվա զի նծառայողն այ սենց ժպիտով անցավ էս դժո խքի միջով, այ սենց ժպիտով պաշտպանեց Շուշին ու նրա պաշտպանության համար էլ զո հեց իր կյանքը։
Արամն ընդամենը 18 տարեկան էր…
