Ես 11-Րդ Դասարան Էի, Երբ Մյարս Ինձ Վռ Նդեց Տնից և Ասաց, Որ Ուզում Է Իր Կյանքը Դասավորել․ Տարիներ Անց Ես Գնացի Նրա Մոտ և Այն Ինչ Տեսա, Ապ Շեցրեց Ինձ

Մի օր ամուսինս համոզեց ինձ ներել ծնողներիս, հավաքեցինք իրերն ու մեկնեցինք հայրենի գյուղ։ Դուռն իմ առջև բացեց մի կին, որի մեջ ես հազիվ ճանաչեցի մորս, իսկ նրա կողքին Փոքր ժամանակ ես, ինչպես բոլոր սովորական ընտանիքներում, ունեցել եմ մայր, հայր և ես՝ նրանց աղջիկը՝ Մարինեն։ Մեր ընտանիքում ամեն ինչ հիանալի էր։ Բայց ինչ-որ պահի հայրիկն իրեն այլ կին գտավ:

Նա հայրիկից շատ փոքր էր, նրանից երեխա էր սպասում, մայրիկս չկարողացավ ներել հորը, և նա գնաց նրա մոտ: Ծնողները սկսեցին դասավորել իրենց անձնական կյանքը, և այս կյանքում տեղ չկար ինձ համար։ Երբ ես ավարտում էի դպրոցը, մայրս տուն բերեց մեկ այլ տղամարդու։ Ես դա չընդունեցի, մեր միջեւ լուրջ վե ճեր սկսվեցին։ Մայրս ինձնով չէր հետաքրքրվում, ուստի ես ապրում էի իմ կյանքով։ Երբ ավարտեցի 11-րդ դասարանը, մայրս ինձ դուրս հանեց տնից։

 

Նա ինձ ասաց. «Ուրեմն դու արդեն մեծ աղջիկ ես, և ես, ինչպես քո հայրը, ուզում եմ դասավորել իմ կյանքը: Ուրեմն հավաքիր իրերդ ու գնա հորդ մոտ»։ Ես սկսեցի ներողություն խնդրել, բայց մայրս անո ղոք էր, նա իմ իրերը հավաքեց ուսապարկի մեջ, գումար տվեց ճանապարհի համար, ես դեռ պահոց ունեի և ինձ դուրս հանեց տնից։ Երբ հասա հորս մոտ, նա էլ ինձ դռնից դուրս հանեց՝ ասելով.

«Դու ի՞նչ ես։ Այս բնակարանը իմը չէ, այլ կնոջինս, և նա դեմ կլինի, որ դու մեզ հետ ապրես։ Գնա և դիմիր մայրիկիդ հետ»։ Ու դուռը շրխկացրեց վրաս։ Ամենահեռավոր գնացքի տոմս գնեցի ու գնացի ուր աչքս կտրեր: Այդ ժամանակից շատ տարիներ են անցել, ես այն ժամանակ հասա մի փոքրիկ քաղաք, ընդունվեցի ուսումնարան, ավարտեցի այն և այժմ խոհարար եմ աշխատում։

 

Ես հանդիպեցի մի լավ մարդու և ամուսնացա նրա հետ, ինքս ինձ բնակարան գնեցի, այնպես որ իմ ընտանիքում ամեն ինչ կարգին էր: Ամուսինս ինձ անընդհատ համոզում էր, որ ներեմ ծնողներիս, ինքն էլ մանկատնից էր, ոչ մայր ուներ, ոչ հայր, և գիտեր, թե ինչ է որ բ լինելը։ Բայց ես հետաձգում էի, հետո նա ինձ ասաց. Գիտե՞ս, դու պետք է ներես նրանց։ Դու պետք է գնաս նրանց մոտ»: Հավաքվեցինք ու գնացինք հայրենի գյուղ։ Երբ դուռը բացվեց,

գրեթե չճանաչեցի մորս, իսկ կողքին իմ ծեր հայրն էր։ Մայրիկը, հենց ինձ տեսավ, ծնկի եկավ իմ առաջ, սկսեց համբուրել ձեռքերս և ներողություն խնդրել։ Եվ ես վաղուց ներել էի մորս ու հորս, ուղղակի չէի ուզում դա ինքս ինձ խոստովանել։ Մայրիկն ու հայրիկը երջանիկ են, ես նույնպես: Կատարվեց այն, ինչի մասին երազում էի պատանեկությանս տարիներին՝ որ մայրիկս և հայրիկս նորից միասին լինեն։

Նյութը հրապարակման պատրաստեց news94daily.com-ը

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: