Նատալիայի և Միշայի ընտանիքում տիրում էր սեր և ներդաշնակություն։ Դա հատկապես զգացվում էր վերջին շրջանում, քանի որ զույգը սպասում էր իր առաջնեկին։ Նատալյան հաճախ էր պատկերացնում, թե ինչպես է օրորում, կերակրում և երգում իր սիրելի երեխայի համար։ Ապագա հայրն անընդհատ շոյում էր կնոջ փորը՝ կատարելով նրա բոլոր քմահաճույքները։ Երեխայի ծնունդը նրանց ամենամեծ երազանքն էր։ Սակայն ամեն ինչ այլ կերպ ստացվեց…
Նատալյան արթնացավ տարօրինակ զգացումից և արթնացրեց ամուսնուն՝ քանի որ սկսվել էր ծննդաբերական ցավերը։ Նա անմիջապես արագ հագնվեց և վերցրեց նախապես հավաքած իրերը։ Միշան շատ հուզված էր։ Կնոջը հիվանդանոց հասցնելով՝ նա գնաց տուն։ Այդ գիշեր նա գրեթե չքնեց. նրան տանջում էին ինչ-որ տարօրինակ և տհաճ զգացողություններ: Մի քանի ժամ անց նա հաղորդագրություն ստացավ կնոջից.
— Ծննդաբերեցի, շնորհավորում եմ, դու արդեն հայրիկ ես։ Միշան լայն ժպտաց, նա իրեն աշխարհի ամենաերջանիկ մարդն էր զգում:
Երբ կինը ուշքի եկավ, նրա մոտ բերեցին երեխային՝ տաք վերմակով փաթաթված։ Բուժքույրը զգուշությամբ փոխանցեց փոքրիկին երիտասարդ մոր ձեռքը։ Նատալիան, ներշնչելով մանկան բույրը, քնքշորեն սեղմեց դստերը դեպի իրեն։ Նրա մայրական զգացմունքների ալիքն ընդհատեց հիվանդասենյակի դռան մոտ հայտնված բժիշկը։ Նրա դեմքը չափազանց լուրջ էր։
— Մենք հետազոտել ենք նորածինին։ Բոլոր կենսական օրգանները կարգին են։ Ձեր աղջիկն ուղղակի գեղեցկուհի է: Բայց ցավոք սրտի, ծննդաբերության ժամանակ բարդություններ են առաջացել և վնասվել է երեխայի ոտքը։ Ստացված վնասի պատճառով փոքրիկը երկար և լուրջ բուժման կարիք կունենա։ Լավագույն դեպքում նա կկաղա, վատագույն դեպքում՝ հաշմանդամ կմնա»,- լրջորեն ասաց բժիշկը։
Նատալիայի ականջները զնգացին։ Նա կարծես ոչինչ չհասկացավ, նրա գլխում էր միայն բժշկի վերջին արտահայտությունը։
-Կրկնում եմ՝ ճիշտ բուժումը կօգնի շտկել իրավիճակը,- ընդգծեց բժիշկը։ Բայց երիտասարդ մայրն այլևս չէր լսում նրան։ Նա պատկերացնում էր, թե ինչ կասի իր ամուսինը, երբ դուրս գա հաշմանդամ երեխան գրկին: Ինչպես կշշնջան մարդիկ, երբ տեսնեն փոքրիկին անվասայլակով։ Ի վերջո, որքան դժվարություններ կունենա նա ինքը:
-Ես կհրաժարվեմ երեխայից,- ասաց նա սառը տոնով: Բժիշկը ապշած էր, բայց առանց պատասխանելու դուրս եկավ սենյակից։ Նատալիան, առանց իր նախկին քնքշության, նայեց երեխային։ Նրա ձեռքերում էր ամբողջ կյանքի գլխավոր բեռը։ Շուտով մի բուժքույր եկավ և, մեղադրական հայացքով նայելով կնոջը, հետ տարավ աղջկան։ Երիտասարդ մայրն անմիջապես զանգահարեց ամուսնուն՝ ասելով, որ վաղը դուրս են գրվում։
Միշան մոր հետ կանգնել էր ծննդատան մոտ՝ շքեղ ծաղկեփունջը ձեռքին։ Երբ Նատալյան մենակ դուրս եկավ փողոց, նրանք նայեցին միմյանց։
-Որտե՞ղ է աղջիկս, — շփոթված հարցրեց հայրը
-Նա հաշմանդամ է ծնվել. Ես հրաժարվել եմ նրանից: Մենք նման երեխային չենք կարող պահել,- չոր ձայնով ասաց Նատալյան՝ շարժվելով դեպի մեքենան։
Միշան և մայրը, ոչինչ չհասկանալով, լուռ նայեցին միմյանց։ Նրանք չէին հասկանում, թե ինչ է կատարվում։ Ամբողջ ճանապարհին ոչ ոք ոչ մի բառ չասաց։ Երեկոյան տղամարդը նրբորեն մոտեցավ Նատաշային և բռնելով նրա ձեռքից ասաց․
-Նատաշա, մենք սխալ արեցինք: Նա մեր աղջիկն է, և մենք պետք է նրան բերենք տուն,- ասաց նա՝ նայելով կնոջ աչքերի մեջ։
— Դու ի՞նչ է խենթ ես։ Մեր կյանքում բավական խնդիրներ կան, հիմա էլ ուզում ես հաշմանդամ երեխա՞յի պահել։
-Ինչպե՞ս կարող ես այդպես խոսել քո սեփական երեխայի մասին,- ասաց տղամարդը։
-Մենք երիտասարդ ենք Միշա և դեռ շատ երեխաներ ենք ունենալու ու ամենակարևորը առողջ։ Ինչու՞ ես ուզում այժմ կործանել մեր կյանքը։
Մայքլն այլևս չպատասխանեց։ Նա պարզապես նայեց կնոջը, բայց նրա հայացքը բոլորովին այլ էր: Նախկինում սիրելի կնոջ հանդեպ բոլոր զգացմունքները կոտրվեցին մեկ հարվածով։ Հաջորդ օրը նա հավաքեց իրերը և առանց կնոջը մի խոսք ասելու, պարզապես հեռացավ։
Այս ամբողջ ընթացքում երեխան հիվանդանոցում էր։ Հոգատար բժշկական անձնակազմը փորձում էր հնարավորինս արագ նոր ծնողներ գտնել փոքրիկի համար, բայց ամեն ինչ անհաջող էր: Ժամանակը սպառվում էր, և նման պաթոլոգիայի դեպքում երեխայի համար նոր տուն գտնելու հնարավորություն ընդհանրապես չկար, մնում էր նրան տեղափոխել մանկատուն։ Ամբողջ անձնակազմի համար անսպասելիորեն ծննդատուն մտավ մի երիտասարդ տղամարդ։
-Ես եկել եմ աղջկաս հետևից, ես չեմ հրաժարվում իմ երեխայից,- ասաց Միշան։
— Երեխա որդեգրելու համար պետք է շատ փաստաթղթեր հավաքել. Առաջին հերթին, Դուք պետք է անցնեք հայրության թեստ, — Անմիջապես ասաց գլխավոր բժիշկը:
Տղան գլխով արեց՝ ի նշան համաձայնության։ Երբ նա գնաց, բոլորը որոշեցին, որ նա չի վերադառնա։ Բայց երբ հաջորդ օրը Միշան իր մոր հետ նորից մտավ ընդունելության սրահ՝ արդեն փոքրիկի համար նախատեսված իրերի փաթեթով, բոլորը հարգանքով գլխով արեցին։ Փոքրիկ աղջնակը գնաց տուն՝ մի ընտանիք, որտեղ նրան շատ էին սիրում և սպասում։
Անցել է յոթ տարի։ Նատալիան վաղուց ամուսնացել էր, բայց չէր կարողանում երեխաներ ունենալ։ Որոշ ժամանակ անց կինը դպրոցի կողքով անցնելիս պատահմամբ տեսավ նախկին ամուսնուն՝ մի աղջնակի հետ և արագ մոտեցավ նրանց։
-Բարև Միշա, ինչպե՞ս ես, քո աղջի՞կն է,- նայելով գեղեցիկ երեխային, հարցրեց նա։
-Այո, Նատաշա: Սա ԻՄ աղջիկն է,- ասաց տղամարդն ու աղջկա ձեռքից բռնելով՝ հեռացավ։
-Հայրիկ, ո՞վ էր նա,- հետաքրքրությամբ հարցրեց փոքրիկ աղջիկը
-Հին ընկեր, — ասաց տղամարդը և շոյեց դստեր մազերը:
Նատալյան լուռ նայում էր նրանց ետևից։ Աղջիկն անգամ չէր կաղում։ Միխայիլն ու մայրը մանրակրկիտ հոգ էին տանում նրա առողջության մասին։ Կինն ուզում էր վազել նրանց հետևից, աղաչել, լացել, բայց մի կերպ զսպեց իրեն։ Արցունքները հոսեցին նրա աչքերից։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց ՆՈՐ ԻՆՖՈ-ն
