Ես 63 տարեկան եմ և ապրում եմ ամբողջովին միայնակ, չնայած այն բանին, որ ունեմ երեք երեխա և թոռներ: Ամուսինս լքել է մեզ, երբ կրտսեր որդիս ընդամենը 4 տարեկան էր: Նա շատ էր ուզում, որ ունենանք երրորդ երեխայի: Երբ ես կրտսերին ունեցա, մենք արդեն ունեինք երկու երեխա՝ որդի և դուստր, ուստի ես կասկածեցի, որ մենք կկարողանանք երրորդ երեխային պահել: Բայց ամուսինս ասաց, որ որտեղ երկուսը, այնտեղ երեքը: Ի վերջո, նա ինձ համոզեց, ես էլ համաձայնեցի:
Երեք երեխա տանը, դժվար է: Անընդհատ տակդիրներ, հիվանդանոցներ, մանկապարտեզներ, դպրոցներ և այլ խնդիրներ: Արդյունքում, ամուսինս հոգնել էր ամեն ինչից, և նա գնաց մի երիտասարդ կնոջ մոտ, ով երեխաներ չուներ, իսկ ես մնացի մենակ՝ երեք երեխաների և մի շարք խնդիրների հետ:
Այո, իհարկե, նա ալիմենտ էր վճարում, բայց, այնուամենայնիվ, բավարար գումար չկար: Բացի այդ, նա չէր օգնում դաստիարակության հարցում, նա ուներ նոր ընտանիք, իսկ երեխաների համար ժամանակ չկար:
Անկախ ամեն ինչից ինձ հաջողվեց երեխաներին կրթություն տալ և արժանապատվորեն մեծացնել նրանց: Չնայած երբեմն դժվար էր, ես ուզում էի հուսահատությունից ոռնալ: Ավագ որդիս ապրում է արտերկրում: Աղջիկս ամուսնացավ և տեղափոխվեց այլ քաղաք: Իսկ փոքրս աշխատում է որպես լրագրող:
Հիմա ես թոշակի եմ անցել և միայնակ եմ մնացել: Երբեմն ես իսկապես ուզում եմ խոսել, բայց ոչ մեկին չունեմ: Մենակությունս ինչ -որ կերպ պայծառացնելու համար ես տեղավորվեցի մթերային խանութում հավաքարարի աշխատանքի, այնտեղ գոնե կարող եմ զրուցել հաճախորդների և մյուս աշխատակիցների հետ: Աշխատանքի եմ գնում հաճույքով, այնտեղ ես, գոնե որոշ ժամանակ, մոռանում եմ իմ միայնության մասին:
Իմ բոլոր ընկերները զբաղված են իրենց թոռներին մեծացնելով: Ես նույնպես թոռներ ունեմ, բայց նրանք հեռու են ապրում: Երբեմն հետ եմ նայում՝ հիշելով անցյալը և հասկանում, թե որքան վատ եմ ապրել իմ կյանքը: Ամբողջ կյանքս նվիրել եմ երեխաներիս, իսկ հիմա արդեն ուշ է որևէ բան փոխելու համար:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց ՆՈՐ ԻՆՖՈ-ն
