Ես այլևս չեմ դիմանում: Մտածում էի, որ այս ամենը խնդիր չի լինի, բայց հիմա ուղղակի ուժ չունեմ։ Ես ընտանիքի երկրորդ զավակն եմ։ Ես ունեմ եղբայր, ով ինձնից մեծ է 3 տարով։ Մայրիկը մեզ բավականին ուշ է ունեցել, բայց դա ոչ մի կերպ չազդեց մեր առողջության կամ դաստիարակության վրա։ Երբ մայրս 42 տարեկան էր, նա իր կյանքում առաջին անգամ ծննդաբերեց։ Նրա և հայրիկի համար դա երկար սպասված երեխա էր, քանի որ երկար ժամանակ մայրիկը չէր կարողանում հղիանար։
3 տարի անց ես ծնվեցի։ Մայրս այդ ժամանակ 45 տարեկան էր։ Մայրիկիս տարիքը միշտ զգացնել է տալիս, բայց ընդհանուր առմամբ ես և եղբայրս բողոքելու բան չունենք։ Երբ ես 17 տարեկան էի, հայրս մահացավ։ Երկար ժամանակ մայրիկը չէր կարողանում հաշտվել դրա հետ, իմ և եղբորս համար դա նույնպես մեծ կորուստ էր, բայց մենք միասին վերապրեցինք այս վիշտը և շարունակեցինք ապրել:
Եղբայրս սովորել է, ավարտել ու մեկնել Ամերիկա աշխատելու, այնտեղ էլ ապրում է մինչ օրս։ Հիմա մայրս արդեն 78 տարեկան է, և նա գրեթե շուրջօրյա ստուգումների կարիք ունի, ուստի ես նրան տարա ինձ հետ ապրելու։ Այս տարիքում մարդը երեխայի նման է։ Նա հաճախ է արդուկը միացված թողնում, թեև ես նրան միշտ ասում եմ, որ արդուկելու հարցում օգնության կարիք չունեմ։
Նա նաև անընդհատ փորձում է ինչ-որ բան պատրաստել, բայց այս տարիքում նրան արդեն չի հաջողվում, իսկ ես ամաչում եմ նրան ասել այդ մասին։ Իսկ նրա հիշողության խախտումներն ամեն անգամ ավելի վախեցնող են դառնում: Մի օր նա դուրս եկավ տնից և մոռացավ, թե որտեղ պետք է վերադառնար։ Մենք երկար ժամանակ փնտրում էինք նրան, մինչև ընկերուհիս զանգահարեց ինձ։
Վախենում եմ պատկերացնել, թե ուր կգնար, եթե ընկերուհիս չհանդիպեր նրան։ Շատ դժվար է գործ ունենալ տարեց մարդու հետ, իսկ ես ուզում եմ ապրել իմ կյանքով: Այս ամենին դիմանալու ուժ այլևս չկա։ Ես էլ արդեն երիտասարդ չեմ, բայց ամբողջ կյանքում պետք է երեխաներիս խնամեմ, հիմա էլ՝ մորս։ Չգիտեմ, թե որտեղ տանեմ տարեց մայրիկիս, բայց շուտով համբերությանս կսպառվի։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց ՆՈՐ ԻՆՖՈ-ն
