Արսեն Ավագյանը գրում է. Դրոշնեը վա ռեցի՞ք, վե՞րջ։ Բայց գիտեք չէ՞, որ այդ դրոշների տերերի մոտ քանի գե րեվարված հայորդի ունենք։ Ըստ ձեզ օգուտ տվեցի՞ք, թե՞ վնա սեցիք մեր տղաների վերադարձի գործընթացին։ Ձեր դրոշ վ առելը նման էր Զինվորների թիկունքում թաքնված` Զինվորների,
գերե վարված տղաների անվտ անգությունը վտա նգի տակ դնելով կեղծ հայրենասիրության։ Թե՞ երկրի ճակատագիրը ձեզ համար սովորույթներով է պայմանավորված, և ամոթ կլիներ դրոշ չվա ռելը։ Երևի այդպես կարողացաք ձեր վրե ժը լուծել թշն ամու կողմից ԱԹՍ-ՆԵՐԻ հարվ ածներից այ րված, մո խրացած մեր հերոս տղաների մարմինների, մասունքների համար։
Ձեր արարքն ավելի շատ նման է, ինչ-որ բանի դրդմանը, հրա հրելուն, թշնա մու բերանը լեզու դնելուն, անճարության։ Ձեր արարքը ողջունելի կլիներ այն ժամանակ, երբ դրան կհաջորդեր հստակ գործողություններ և կեզրափակվեր դրական արդյունքով, իսկ դա անելու համար առնվազն պետք է լինենք ավելի ուժեղ թշնամուց, որ դող առաջացներ
նրանց մոտ, ո’չ թե լեզու դնեք բերանները։
Բարձր գոռալով ու դրոշ վառե լով, ո’չ թուրքին կհաղթենք, ո’չ մեր գերե վարված տղաներին կբերենք, ո’չ էլ հայրենիքը «կփրկենք»։ Թշն ամուդ դրոշը վառելու փոխարեն, բարձրացրու հայրենիքիդ դրոշի ուժն ու կարևորությունը ամբողջ աշխարհում` հզոր պետություն կառուցելով, և թշն ամուդ դրոշը ինքնստինքյան կայ րվի, կստո րադասվի։
