Ես ամուսնուս հետ ծանոթացա 20 տարեկանում: Մենք հանդիպեցինք մեկ տարի, իսկ հետո ամուսնացանք: Մենք լավ էինք ապրում, երբեմն լինում էին վեճեր և սկանդալներ, բայց դրանք արագ հարթվում էին: Երեք տարի անց, ես աջիկ ունեցա: Գրեթե ամբողջ ժամանակս նվիրում էի երեխային: Վեց ամիս անց ամուսինս հեռացավ մեկ այլ կնոջ մոտ՝ արդարանալով նրանով, որ ես նրան քիչ եմ ուշադրություն դարձնում:
Մոտ երկու ամիս անց նրանք բաժանվեցին, և ես դիմեցի դատարան երեխայի ալիմենտի վճարման համար: Նախկին ամուսինս երեխայի մոտ չէր գալիս, իսկ ալիմենտը դժվարությամբ էի վերցնում նրանից: Հենց որ աղջկաս մանկապարտեզ հանձնեցի, աշխատանքի ընդունվեցի՝ դպրոցում տարրական դասարանների ուսուցչուհի:
Երբ աղջիկս 10 տարեկան էր, ես փոխեցի աշխատանքս՝ գտնելով ավելի բարձր վարձատրվողը: Բայց սա որոշակի զոհողություններ էր պահանջում: Ես ուշ էի տուն գալիս և չէի կարողանում շատ ուշադրություն դարձնել դստերս: Բայց մենք պետք է ինչ -որ բանով ապրեինք, պետք է շատ աշխատեի: Վերադառնում էի տուն, իհարկե, շատ հոգնած, դեռ պետք էր ճաշ պատրաստեի: Եվ ինքս էլ չնկատեցի, թե ինչպես է դուստրս ձեռքից գնում. Նա դադարեց ինձ լսել, գալիս էր շատ ուշ:
Իմ դիտողություններն ու պատիժը միայն վատթարացրին մեր հարաբերությունները: Ես միշտ վախենում էի, որ աղջիկս վատ շրջապատ կնկնի, կամ ինչ -որ բան պատահի նրա հետ: Իսկ 17 տարեկանում դուստրս ասաց, որ հղի է: Մազերս լսածիցս գրեթե սպիտակեցին: Մենք որոշեցինք, որ երեխան պետք է ծնվի: Անկեղծ ասած, ես մտածում էի հղիության արհեստական ընդհատման մասին, բայց չէի կարող դա առաջարկել իմ աղջկան: Ի վերջո, հայտնի չէ, թե ինչպես դա հետագայում կազդի նրա առողջության վրա: Ես պարզապես չէի կարող դա անել:
Փորձեցի աղջկաս հարցնել երեխայի հոր անունը, բայց այդպես էլ պատասխան չստացա: Չորս ամիս անց ուլտրաձայնային հետազոտությունը ցույց տվեց, որ դա տղա է: Ամբողջ ժամանակահատվածում, երբ աղջիկս հղի էր, մենք ավելի մտերմացանք. Մենք սկսեցինք հասկանալ միմյանց, դադարեցինք վիճել: Եվ հետո եկավ ծննդաբերության պահը, աղջիկս շատ էր վախենում, բայց ես ամեն կերպ աջակցեցի նրան, չնայած ինքս անհանգստանում էի: Ծննդաբերությունն անցավ առանց բարդությունների, երեխան առողջ ծնվեց:
Աշխատավայրում ես արձակուրդ վերցրեցի իմ հաշվին՝ աղջկաս օգնելու համար։ Նա ամեն ինչ անում էր, բայց հաճախ ես ստիպված էի գիշերը մնալ երեխայի հետ արթնանալ և օրորել նրան: Շաբաթը մեկ անգամ ես թույլ էի տալիս աղջկաս զբոսնել ընկերների հետ, իսկ ես մնում էի թոռնիկիս հետ: Եվ թվում է, որ դա իմ ամենամեծ սխալն էր, աղջիկս ավելի ու ավելի հաճախ էր դուրս գալիս տնից և այնքան ուշ և հոգնած էր գալիս ու քնում, որ անգամ չէր լսում որդու լացի ձայնը: Առավոտյան ես վազում եմ աշխատանքի՝ առանց բավականաչափ քնելու, իսկ երեկոյան գալով՝ նորից նստում եմ թոռնիկիս մոտ, քանի որ դուստրս գնում է առանց թույլտվության:
Եվ հիմա, նման կյանքի երեք ամսվա ընթացքում, ես նիհարեցի 6 կգ -ով, քնում եմ ճանապարհին, անընդհատ հոգնածություն ու գրգռվածություն եմ զգում: Դուստրս ասում է, որ ինքը դեռ շատ փոքր է և ցանկանում է ժամանակ անցկացնել ընկերների հետ:
Ցավում եմ թոռնիկիս համար, որը չի ստանում մայրական ջերմություն: Բայց ահավոր հոգնել եմ: Ամեն ինչ ընկավ ինձ վրա՝ տուն, աշխատանք, ճաշ պատրաստել, լվանալ, մաքրել, և այս ամենին գումարվեց երեխայի խնամքը: Ես այլևս չեմ կարող այսպես ապրել: Աղջիկս անընդհատ ընկերների հետ է, իսկ ես նստում եմ թոռնիկիս հետ: Ինչու՞ պետք է զոհաբերեմ ինձ իմ թոռնիկի համար: Ես ընդամենը 43 տարեկան եմ, բայց թվում է, թե կյանքն ավարտված է: Ես հույս ունեի, որ երբ աղջիկս հասունանա, ես կկարողանամ ավելի շատ ուշադրություն դարձնել իմ անձնական կյանքին: Բայց աղջիկս 18 տարեկան է, իսկ իմ տանը նոր երեխա կա: Արդյո՞ք ես ստիպված կլինեմ սպասել ևս 18 տարի՝ սեփական կյանքս վայելելու համար:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց ՆՈՐ ԻՆՖՈ-ն
