Երեկ տաքսիով շրջեցինք քաղաքում, իսկ վերջում վարորդի մոտ, իփր , մանր չկար:Ես սկզբունք ունեմ՝ երբեք և ոչ մեկին թեյավճար չեմ թողնում։ Ռեստորաններում, սրճարաններում, առավել ևս ՝ տաքսիներում, իսկ տաքսու վարորդները բոլորովին լկտիացել են ։ Բոլորը չէ, իհարկե, բայց շատերը: Այսօր ես շտապ պետք է հասնեի քաղաքի մյուս կետը աշխատանքի բերումով: Հեռախոսով տաքսի պատվիրեցի և աղջիկ դիսպետչերը ասաց ինձ, որ տաքսու վճարը հարյուր յոթանասուն ռուբլի է: Տաքսին տաս րոպեից մոտեցավ, ես նստեցի հետևի նստատեղի վրա: Տաքսու վարորդը տարիքով տղամարդ էր և շատ զրուցասեր, իսկ ես խոսելու տրամադրություն չունեի։ Երբ տեղ հասանք, տաքսու վարորդին երկու հարյուր ռուբլի տվեցի: Նա վերցրեց, շրջվեց և նստած սպասում էր: Ես էլ նստած սպասում էի:
— Իսկ մանրը,- հարցնում եմ ես ։Տղամարդը դանդաղ շրջվec դեպի ինձ և զարմացած հարցրեց:Մանրը:- Այո, մանրը։ Երեսուն ռուբլի:Համր տեսարան եղավ տաս վայրկյանի ընթացքում: Տաքսու վարորդը անմեղ ժպտաց:- Գիտեք, տիկին, ես մանր չունեմ: Այն ընդամենը երեսուն ռուբլի է: Թողեք դա լինի թեյավճար: Չէ որ տաքսու վարորդները քիչ են վաստակում:- Ոչ, ես համաձայն չեմ ։ Ես տեղյակ եմ, թե որքան եք վաստակում: Մանրս տվեք, ես ժամանակ չունեմ: Եթե մանր չկա, հեռախոսիս մեջ գցեք այդ երեսուն ռուբլին: Տաքսու վարորդը չէր սպասում նման շրջադարձի, նայում էի ինձ ու աչքերով ծափահարում: Վարորդը սկսեց փորփրել իր պայուսակում, իսկ ես տեսնում եմ հետևից, որ գումար կա այն էլ շատ:
Վերցրեց երեք տասնյակ և դժգոհ տվեց ինձ: Ես հանգիստ խղճով վերցրեցի իմ մանրը և դուրս եկա տաքսուց ։ Ես ուզում եմ իմանալ, թե ինչու ես պետք է վճարեմ որոշված գումարից ավելի շատ: Փող ես ունեմ, չեմ բողոքում, բայց եթե իմ ուղևորությունը արժե հարյուր յոթանասուն ռուբլի, ապա ես ուզում եմ տալ այդ գումարը և ուզում եմ ստանալ մանրը: Ուղևորները լինում են տարբեր և բոլորն ունեն տարբեր ֆինանսական հնարավորություններ, իսկ եթե տաքսու վարորդներին չի բավարարում իրենց աշխատավարձը, ապա կարող են այլ աշխատանք փնտրել, այլ ոչ թե թեյավճար խնդրել ։
