Այդպես է նաև իրական կյանքում․ Իմաստուն առակ ավանակի ու ջրհորի մասին․․․Սա պետք է իմանան և դասեր քաղեն բոլորը։Մի
անգամ ավանակն ընկավ ջրհորը և սկսեց բարձրաձայն աղաղակել, որպեսզի իրեն դուրս հանեն ջրհորից:Տերը, լսելով նրա ձայնը,
վազեց ջրհորի մոտ և անհույս թափահարեց թևերը. ավանակին ջրհորից հանել հնարավոր չէր:
Ու նա մտածեց, որ իր ավանակն արդեն ծեր է, իսկ ջրհորն էլ համարյա ցամաքել, ուստի կարող է գնել ավելի երիտասարդ ավանակ,
իսկ ցամաքած ջրհորի փոխարեն կփորի նորը: Ու նա որոշեց ջրհորը լցնել հողով, միանգամից և ջրհորը կփակվեր, և ավանակը կթա
ղվեր այդ հորում: Առանց երկար մտածելու` նա կանչեց հարևաններին, և նրանք սկսեցին հող լցնել ջրհորը:
Ավանակը միանգամից հասկացավ բանն ինչումն է ու սկսեց ավելի բարձր գոռալ, բայց մարդիկ նրա վրա ուշադրություն չէին դարձ
նում : Սակայն որոշ ժամանակ անց նա լռեց:Երբ տերը կռացավ դեպի ջրհորը , տեսավ , որ յուրաքանչյուր բահ հողը, որն ընկնում էր
ավանակի մեջքին, նա թափ էր տալիս մեջքից, անուհետև ոտքերով տրորում ու պնդացնում:
Որոշ ժամանակ անց ի զարմանս բոլորի այդպես ավանակը կարողացավ դուրս գալ ջրհորից: Այդպես է նաև կյանքում: Յուրաքանչ-
յուր ծանրություն ու դժվարություն հնարավոր է թոթափել սեփական մեջքից ու հենց այդ ծանրությունն հաղթահարելով` էլ ավելի
բարձրանալ:
