Ամուսնուս դավաճանությունը շատ թանկ արժեցավ իր համար․ Վրեժիս շնորհիվ զրկվեց և՛ աշխատանքից, և՛ բարձր պաշտոնից․․․
Ամուսինս դավա ճանեց ինձ, չնայած նրան, որ արդեն 4 տարի միա սին էինք ապ րում։ Ես վատ կին չէի, միշտ հոգ էի տանում ա-մուսնուս մասին, ինքս էլ միշտ խնամված էի, բայց երևի նրա բնավորությունն է այդպիսին, անընդհատ փոփո խություններ է ու-զում։Լրիվ պատահական իմացա, որ դավաճանում է ինձ իր տնօրենի 18 տարեկան դստեր հետ։ Ամուսինս մոռացել էր անջատել իր համակարգիչը, և երբ լսեցի հաղորդագրության ձայնը, անկախ իմ կամքից մոտեցա և կարդացի․
—Ես էլ քեզ, սիրելիս։
Սկսեցի կարդալ․․․ սիրտս խառնեց․․․ Այդ աղջիկն իր անկեղծ լուսանկարներն էր ուղարկել, ընդամենը 18 տարեկան․․․ Իսկ ամու-սինս 25 տարեկան է։ Որոշեցի, որ պիտի վրեժ լուծեմ։Երբ ամուսինս դուրս եկավ լոգարանից,ես ձևացրեցի, իբր ոչինչ չի եղել։ Ամ-բողջ գիշեր մտածում էի, թե ինչպես վրեժ լուծեմ, պատժեմ այդ երկուսին։
Իմացա տնօրենի էլկետրոնային փաստի հասցեն և համբե րատար սկսեցի սպասել ամսվա վերջին օրվան, երբ ամուսնուս պիտի ավելի բարձր պաշտոն տային։ Այդ օրն ուղարկեցի տնօրենին իր անպարկեշտ դստեր լուսանկարները։ Ամուսնուս ոչ միայն հանե-ցին գործից,այլ շան պես դուրս շպրտեցին։Իսկ այդ ընթացքում ես հավաքեցի իրերս և գնացի տնից։Այո, գուցե և պետք էր ուղղա-կի հեռանալ, բայց գիտեք, շատ ցա վալի է, երբ հավա տում ես մարդուն, նրա համար անում ես ամեն ինչ, իսկ նա լուռ կեղտ է լց նում քո հոգում։
Այդ ժամանակ բացի վրեժից ուրիշ ոչինչ չես ուզում։Իսկ բոլոր նրանց,ովքեր գոռում են այն մասին, որ վրեժը վատ և ստոր արարք է, ես ուզում եմ ասել․ իսկական ստորություն է լուռ դավաճանելը, մինչ քո սիրելին սպասում է տանը, իսկ վրեժ լուծելը՝ ոչ։ Դա ար-դար է։
աղբյուր
