https://news99post.com/-ը գրում է․Ուղիղ ժամը 12 — ին ես պետք է դուրս գրվեյի ծննդատնից: Բժիշկները նշել էին, որ հարազատները պետք է ավելի վաղ գան, որպեսզի ձևակերպեն անհրաժեշտ փաստաթղթերը և չսպասեցնեն մյուսներին, ովքեր նույնպես պետք է դուրս գրվեն։Ամուսնուս այդ մասին նախօրոք ասացի, որպեսզի նա կարողանա հասցնել իր գործերը ։ Նա ասաց, որ ամեն ինչ կչեղարկի, եթե պետք է, բայց ծննդատուն կգա ժամանակին։Դուրս գրման օրը ես զանգեցի նրան, նա պարզապես գնում էր աշխատանքի: Ես վստահ էի, որ նա ամեն ինչ ծրագրել էր ։Արդեն տասնմեկին, բոլոր հարազատները սկսեցին հավաքվել, սկզբում իմ ծնողները, ապա ամուսնուս ծնողները: Արդեն ծննդատունը լքել էին մյուս մայրերը երեխաների հետ, որոնց դիմավորել էին երջանիկ ամուսիններն ու ընտանիքները ։
Բայց իմ ամուսնուն մենք չկարողացանք զանգահարել: Զանգահարեցին բոլորը հերթով: Նրա հեռախոսը անջատված էր: Ես նրան սպասում էի մինչև վերջ, հույսս չէի կորցնում։Ի վերջո, այդ օրը ինձ վերջին հերթին դուրս գրեցին: Բնակարանի բանալիներ չունեի,քանի որ չգիտեյի, որ տուն կվերադառնամ առանց ամուսնուս ։ Այդ պատճառով ես ու երեխաս գնացինք իմ ծնողների տուն: Ուշ երեկոյան ամուսինս հայտնվեց ծաղիկներով և ասաց, որ մոռացել է որ այսօր մեր դուրս գրման օրն է: Ես նրան ամեն ինչ կներեյի, բայց միայն ոչ մոռանալը այդ կարևոր պահը:Հայրս նրան դուրս շպրտեց բնակարանից:
Ես հատատ որոշել եմ որ կբաժանվեմ նրանից: մնում է միայն իրերի տեղափոխության հարցը լուծել:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց՝ https://news99post.com/-ը
