60 տարեկան հասակում 1 գիշեր անցկացրի անծանոթի հետ․ Առավոտյան արթնացա ու․․․Երբեք չէի պատկերացրել, որ իմ կյանքը այդք ան հանկարծակի կարող է փոխվել այս տարիքում։
Ես միշտ զգույշ կին եմ եղել, ամբողջ կյանքս ապրած օրենքներով,ամբողջ ժամանակս նվիրած ընտանիքիս, ամուսնուս ու երեխաներիս։ Բայց մի գիշեր կորցրի ինքնակառավարումը և անցկացրի այն մի անծանոթի հետ։Առավոտյան, երբ աչքերս բացեցի, ահ ու շփոթանք տարավ ինձ՝ կարծես սիրտս կանգ է առնելու։
Կողքիս պառկած էր մի տղամարդ՝ սպիտակ մազերով, տարօրինակ դեմքով, բայց նրա շուրջը կախված էր անսովոր ծանոթ մի էներ գիա։Նախորդ երեկո ես եղել էի հին ընկերոջս ծննդյան տարեդարձի։ Ալեխանդրոյի մահից հետո իմ ծանոթները պնդում էին, որ նորից մարդկանց մեջ լինեմ, միայնակության զգացումը մեղմելու համար։
Ես պլանավորել էի մեկ գավաթ գինի խմել ու շուտ տուն վերադառնալ, բայց երաժշտությունը, ալկոհոլը և երկար ժամանակ կաշկանդ ված ցանկությունները ձգեցին ինձ։
Այստեղ հանդիպեցի նրան՝ Դոն Ռամիրեսին։ Հանգիստ, էլեգանտ ներկայություն, հայացք, որը կարծես ամեն ինչ գիտեր, բայց ոչինչ ցույց չէր տալիս։ Մենք զրուցեցինք, ծիծաղեցինք ու անսպասելիորեն լավ լեզու գտանք։ Ինչպե՞ս համաձայնեցի գնալ նրա հետ, դեռևս առեղծված է։
Հիշում եմ միայն նրա ձեռքի սեղմումը, աչքերի հմայքը և ինչպես տարիների մենությունը ջնջեց իմ խելացիությունը։ Բայց հիմա ես պառ կած էի անծանոթի բնակարանում, կողքիս մի տղամարդ, ում հազիվ էի ճանաչում։ Ահ ու անհանգստություն ներսումս բարձրացավ, մարմինս ցնցվեց։
Ես հուսահատ փնտրեցի հեռախոս, ժամացույց՝ ինչ-որ ծանոթ բան։ Հետո նա նայեց ինձ ու ժպտաց։
— Բարի առավոտ… ամեն ինչ լավ է՞ ձեզ հետ։ — Նրա ձայնը խորը, նուրբ էր, չափազանց նուրբ, կարծես ինչ-որ գաղտնիք թաքցնում էր։
Սիրտս թրթռում էր, ուզում էի պատասխանել, բայց նրա հայացքը հանկարծ անցավ կողքիս՝ դեպի կոճակի վրա դրված լուսանկար։ Ես կանգ առա։ Լուսանկարում Ռամիրեսն էր՝ տղամարդու հետ, որին ես կարծում էի, այլևս չեմ հանդիպի․ իմ մահացած ամուսին Ալեխան դրոն։
Աշխարհս այդ պահին ճեղքվեց։ Ինչպե՞ս էր Ալեխանդրոն, ով մահացել էր հինգ տարի առաջ, լուսանկարում այս անծանոթի հետ։ Ինչ կապ ունեին նրանք։Հիշողություններն առաջացան։ Ալեխանդրոն երբեք չէր խոսել մանկության մասին, լռել էր հին ընկերների մասին։ Ես երբեք ճնշում չէի գործադրել։ Բայց հիմա ապացույցը առջևիս էր՝ նրանք Ռամիրեսի հետ ճանաչում էին միմյանց։ Հստակորեն շատ լավ։
Իմ ձայնը դողաց, երբ հարցրի․
— Դուք իրականում ով եք։ Ինչու այստեղ իմ ամուսնու լուսանկարն է։
Ռամիրեսը լռեց, խոր շունչ քաշեց ու ասաց․
— Մենք Ալեխանդրոյի հետ դասընկերներ էինք, ավելի ճիշտ՝ դժվար ժամանակներում ընկերներ։ Կյանքը մեզ տարավ տարբեր կողմեր ով։ Չէի սպասում, որ ձեզ նորից հանդիպեմ այս պայմաններում։
Նրա խոսքերը սառնացրին ինձ։ Ինչու այս մարդը տարիներ շարունակ չէր հայտնվել։ Ինչու միայն հիմա բացահայտվում է այդ կապը՝ մեղքի, շփոթանքի և ցավի զգացողությունների մեջ։Այնուհետև նա լուրջ նայեց ինձ․
— Կա նաև մեկ այլ բան, որ դուք պետք է իմանաք։ Ալեխանդրոն մահից առաջ ինձ ուղերձ թողեց։
Ամբողջ աշխարհը կարծես պահեց շունչը։ Այս տարիների ընթացքում ես կարծում էի, որ նրա մահը պատահական էր, առանց բացատր ության, առանց վերջին խոսքերի։Բայց հիմա ասացին, որ նա իսկապես թողել է ավարտված չլինած բան։
Սենյակը, լուսավորված արևի առաջին ճառագայթներով, միաժամանակ մեղմ ու ճնշող էր։ Նախորդ գիշերվա թուլությունը գրեթե զար մացրեց ինձ, և այս բացահայտումը վերջնականապես դուրս շպրտեց հավասարակշռությունիցս։ Ուզում էի կանգնել, դուրս գալ սենյա կից, բայց ինչ-որ բան ներսումս զսպեց՝ վախ, հետաքրքրություն ու տարօրինակ նախազգացում, որը հավերժ կփոխի իմ կյանքը։
Ռամիրեսը տվեց ինձ թեյի բաժակ։ Նրա հայացքը հանգիստ էր, բայց լի էր բացահայտված գաղտնիքներով։ Դրանից հետո նա սկսեց պա տմել․ երիտասարդության տարիներին նա և Ալեխանդրոն անցել էին պայքար, երազանք ու գաղտնիքների տարիներ, որոնք երբեք ոչ ոքի չէին վստահել։
Վերջապես նա դանդաղ, հանգիստ ձայնով ասաց․
— Ալեխանդրոն մահից առաջ ինձ նամակ թողեց։ Նամակում հարցրեց, արդյոք երբևէ կարող եմ հոգ տանել ձեզ համար։ Նա գիտեր, որ միայնությունը մի օր կպարտի քեզ։
Աղոտը լցրեց աչքերս։ Տղամարդը, ում ես սիրել էի ողջ կյանքս, մտածել էր իմ մասին մինչև վերջին շունչը։Բայց ճակատագիրը ինձ դարձ րեց նրա լավագույն ընկերոջ գիրկը, շփոթանքի ու մեղքի զգացումով։ Ռամիրեսը փակում է հայացքը, կարծես ծանր բեռ է կրում․
— Ես երբեք չեմ ուզում, որ ամեն ինչ այդպես լինի։ Բայց գուցե ճակատագրում այլ ծրագրեր կան։ Այժմ ես ուզում եմ միայն անկեղծ լինել քեզ հետ։
Սիրտս բաժանված էր գոհունակության և ցավի միջև։ Մի կողմից զգում էի Ալեխանդրոյի սերը, որը դեռ էլեկտրոնային է մնում մահից հետո, մյուս կողմից՝ ես նավակի մեջ էի՝ անտանելի հակասության մեջ, թույլ ու խոցելի, և այն մարդու գիրկում, որը ոչ ոք այլ չէր, քան իմ մահացած ամուսնու լավագույն ընկեր։
Ճշմարտությունը ցնցեց ինձ։ Ես չգիտեի՝ շնորհակալ լինել, թե փախչել, ներվել, թե զայրանալ։ Բայց մի բան պարզ էր․ այն, ինչ տեղի ունե ցավ այդ գիշերը, և այն, ինչ ես հայտնաբերեցի առավոտյան, որոշելու է իմ կյանքի մնացած մասը։
Դա ճակատագիր էր… թե՞ աններելի սխալ։
