Ութամյա դստերս ծննդյան օրվանից հետո սկեսուրս հավաքեց բոլոր նվերները և ասաց, որ կտանի դրանք մյուս թոռնուհուն․․․Երբ փոր ձեցի միջամտել, նա ապտակեց ինձ. այդ ժամանակ իմ համբերությունը սպառվեց ու․․․
Ութամյա դուստրս ծննդյան օր ուներ։ Տունը լի էր ծիծաղով, փուչիկներով և տորթի հոտով։ Մենք հրավիրեցինք ընտանիքի անդամների ն և ընկերներին, երեխաները վազվզում էին սենյակում, մեծահասակները զրուցում էին, և ես պարզապես անչափ ուրախ էի. ամեն ինչ կատարյալ անցավ։
Երբ հյուրերը հեռացան, ամուսինս գնաց վերջիններին ճանապարհելու՝ սենյակում թողնելով միայն ինձ, դստերս և սկեսուրիս։ Մեր աղջ իկը ուրախությամբ դասավորեց նվերները՝ մեկ առ մեկ հանելով դրանք՝ տիկնիկ, փափուկ խաղալիք նապաստակ, նկարչական հավաք ածու։ Նրա աչքերը փայլեցին ուրախությունից։
Բայց հանկարծ սկեսուրս մոտեցավ, վերցրեց տիկնիկը դստեր ձեռքերից և հանգիստ դրեց այն թափանցիկ տոպրակի մեջ։ Այնուհետև նույն տոպրակի մեջ դրվեցին ևս մի քանի նվերներ։
«Տատի՛կ, ինչո՞ւ ես վերցնում իմ նվերները», — հարցրեց դուստրս՝ լաց լինելով։ «Իմ ծննդյան օրն է»։
«Ոչինչ, մայրիկս ու հայրիկս քեզ համար ավելին կգնեն», — արհամարհանքով ձեռքը թափահարեց նա։ «Բայց իմ թոռնուհին նման բան չունի»։
Նրա «թոռնուհին» իր ավագ դստեր դուստրն է, որը ապրում է մեկ այլ քաղաքում։ Եվ ազնվորեն ասած՝ նրանք ամեն ինչ ունեն՝ թանկարժեք խաղալիքներ, հագուստ և նոր պլանշետ։
Ես զգացի, որ զայրույթը եռում է իմ մեջ։ Իմ համբերությունը սպառվեց, և ես արեցի մի բան, որի համար բացարձակ չեմ զղջում։
«Դու իրավունք չունես նվերներ վերցնել իմ երեխայից», — ասացի ես հանգիստ, բայց վճռականորեն։ «Եթե ուզում ես մեկ այլ թոռնու հուն հաճոյանալ, ինքդ գնիր նրան»։
Սկեսուրս շրջվեց և, առանց որևէ բառ ասելու, ապտակեց ինձ այտին։ Հզոր ապտակը սառեց օդում՝ ինչպես սառույցի մի կաթիլ։ Ես չլա ցա։ Ես պարզապես ուղղվեցի և ուղիղ նայեցի նրա աչքերի մեջ.
«Բավական է»։
Մոտեցա, վերցրի նվերների տոպրակը և տվեցի դստերս։
«Սրանք քո իրերն են, սիրելիս։ Ոչ ոք իրավունք չունի դրանց դիպչել»։
Այնուհետև հանգիստ փակեցի դուռը և կանչեցի ամուսնուս.
«Տուն արի։ Հիմա»։
Երբ նա մտավ և տեսավ մեզ՝ դստերս արցունքների մեջ, իսկ ինձ՝ կարմրած այտերով, խոսքերն ավելորդ էին։ Սկեսուրս փորձեց արդա րանալ՝ ասելով. «Ես բարի մտադրություններ ունեի», բայց նա կտրուկ ընդհատեց.
«Ավելի լավ է նշանակում երեխաներին չբաժանել «իմ» և «ուրիշների»։
Այդ օրվանից նա դադարեց մեր տուն գալ առանց հրավերի։ Եվ դուստրս մինչ օրս զգուշորեն պահում է այդ տիկնիկը՝ որպես հիշեցում այն օրվա, երբ մայրն առաջին անգամ իսկապես պաշտպանեց նրան։
