Ես ու Կարենն ամուսնացանք ինստիտուտի 1-ին կուրսում։ Մենք իրար շատ էինք սիրում և շտապեցինք ամուսնանալ, քանի որ հղիացա։ Սկզբում մենք դժվարությամբ էինք հոգում մեր ծախսերը։ Բայց մենք լավատեսությամբ էինք ընդունում կյանքի բոլոր դժվարությունները, քանի որ հասկանում էինք, որ դրանք ժամանակավոր խնդիրներ են, և վաղ թե ուշ նորից ոտքի ենք կանգնելու։
Ամենակարևորն այն էր, որ մենք սիրում էինք միմյանց, հարգում և փայփայում: Մենք երիտասարդ էինք, առողջ, լի ուժով ու եռանդով։ Մենք ունեինք սիրելի աղջիկ, և մեզ ավելի շատ երջանկություն պետք չէր: Անցել են տարիներ։ Դուստրս մեծացավ և ամուսնանալով՝ ամուսնու հետ մեկնեց արտերկիր։ Ես ու Կարենը մնացինք մենակ ու մտածեցինք երկրորդ երեխայի մասին, քանի որ ընդամենը 40 տարեկան էինք։
Շուտով ամուսնուս լավ աշխատանք առաջարկեցին։ Աշխատավարձը լավ էր, բայց հաճախակի գործուղումներ էին լինում։ Ամուսնուս գրեթե չէի տեսնում։ Աշխատում էի որպես քույր շտապօգնության հիվանդանոցում և շտապօգնության մեքենայով միշտ կանչերի էի գնում, իսկ տանը քիչ ժամանակ էի անցկացնում։
Մի անգամ, ինչպես միշտ, զանգ եկավ՝ 5 տարեկան երեխայի ջերմությունը շատ բարձր էր, ծնողները չէին կարողանում ոչինչ անել։ Մենք գնացինք և մի գեղեցիկ կին բացեց դուռը մեզ համար և մեզ տարավ սենյակ հիվանդ երեխայի մոտ։ Ես խնդրեցի թեյի գդալ բերել տղայի կոկորդին նայելու համար։ «Սիրելի՛ս, բժշկին մի փոքր գդալ տուր»․ ասաց այդ կինը։
1 րոպե հետո դուռը բացվեց, սենյակ մտավ իմ Կարենը։ Տեսածիցս քիչ էր մնում ուշաթափվեի։ Նա տնային հագուստով էր, յոթ տարեկան մի աղջիկ վազեց նրա հետևից: Աղջիկը բռնեց ամուսնուս շապիկից և սկսեց քաշել նրան: Կարենը տեսավ ինձ և գունատվեց։ Նա վայր դրեց չարաբաստիկ գդալը և դուրս եկավ սենյակից։
Ես ստիպված էի հավաքվել և մեծ ջանքեր գործադրել՝ ստուգումը շարունակելու համար։ Երեխային բուժում նշանակելով՝ անցա հետագա աշխատանքիս։ Շատ տարօրինակ զգացում կար իմ սրտում. Կարծես ներսումս ինչ-որ բան կոտրվեց: Ես չէի լացում, ուղղակի չէի կարողանում ընդունել այն, ինչ տեսել էի։
21 տարվա ամուսնության ընթացքում ես երբեք չեմ կասկածել նրա սիրո և հավատարմության վրա։ Ես մի բան չհասկացա՝ ինչպե՞ս կարելի է այդքան երկերես լինել՝ մեկ այլ կնոջ տնից գալ ինձ մոտ և ասել, որ նա ինձ կյանքից ավելի է սիրում։ Հերթափոխս ավարտելուց հետո միայն վերադարձա տուն և ինձանից անկախ սկսեցի լացել։ Ես շատ վիրավորված էի։ Չէ՞ որ այն մարդը, ում ես սիրում էի ամբողջ կյանքում, դավաճանել է ինձ, հարվածել մեջքիցս՝ ստոր և խորամանկ ձևով:
Շուտով հեռախոսը զանգեց՝ մեր դուստրն էր։ Փորձեցի հանգիստ խոսել նրա հետ, բայց ինձ համար դժվար էր․Մայրիկ, ի՞նչ է պատահել քեզ,- ասացի, որ մեզ մոտ ամեն ինչ լավ է, բայց նա չհավատաց, ասաց որ զգում է, որ ինչ-որ բան է պատահել։ Չդիմանալով` ես լաց եղա և աղջկաս պատմեցի ամեն ինչ:
-Մայրիկ, ուշադիր լսիր ինձ: Դուրս արի աշխատանքից և տեղափոխվիր ինձ մոտ, ես և քո թոռնուհին սպասում ենք քեզ: Մենք քո կարիքը շատ ունենք. Խնդրում եմ, արի։ Ես համաձայնեցի և խոստացա աղջկաս, որ որքան հնարավոր է շուտ կլուծեմ աշխատանքի հետ կապված հարցերը և կգնամ նրանց մոտ: Այդ պահին դռան զանգը հնչեց։ Բացեցի ու շեմքին տեսա Կարենին։ Նա կանգնած էր գլուխը կախ՝ վախենալով նայել աչքերիս մեջ։ «Ներիր ինձ, սիրելիս, ես շատ եմ ցավում: Այլևս ոտք չեմ դնի այդ տուն։ Խոստանում եմ,- ասաց նա.
Ես հարցրեցի —
Միայն մի բան ասա, նրանք քո երեխաներն են։ Ամուսինս գլուխն իջեցրեց և դրական պատասխան տվեց։ Իսկ հիմա դու պատրաստ ես դավաճանել քո երեխաներին, ինչպես դավաճանեցիր ինձ: Ինչ տեսակի մարդ ես դու։ Մի՞թե ես այսքան տարի սխալվել եմ քո հարցում: Ես հարցրեցի ամուսնուս. Նա լռեց։ Նա ինձ ասելու ոչինչ չուներ։ Ես գնում եմ մեր դստեր հետ ապրելու, իսկ դու վերցրու քո իրերն ու գնա երեխաներիդ մոտ։ Նրանք քո կարիքն ավելի շատ են զգում, քան ես,- ասացի ամուսնուս ու պահարանից հանեցի ճամպրուկը։
Կարենը հավաքեց իրերը և գնաց դեպի դուռը։ Երջանիկ եղիր, և մնաս բարով: Ես ինքս ամուսնալուծության հայց կներկայացնեմ,- վստահ ասացի ես: Դուռը փակեցի ամուսնուս հետևից և մտա սենյակ։ Տարօրինակ կերպով ինձ շատ թեթև էի զգում, ասես ծանր բեռ էր ընկել ուսերիցս։ Մեկ ամիս անց ես մեկնեցի աղջկաս մոտ։ Այնտեղ ինձ սպասում էին ամենահարազատ մարդիկ ու, թերևս, նոր կյանք։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց ՆՈՐ ԻՆՖՈ-ն
