Ես մեծացել եմ շատ հարուստ ընտանիքում, որտեղ միակ դուստրն էի, հայրիկս լավ փող էր վաստակում, կրում էի միայն բռենդային հագուստ, տարին 4 անգամ հանգստանում էի տարներ երկրներում, իսկ երբեմն էլ պարզապես մորս հետ որևէ քաղաք էի մեկնում: Ես ունեի դպրոցական մի ընկերուհի, նրա մայրը գյուղից էր, չնայած այն բանին, որ նա հասարակ աղջիկ էր, ես ու Լիլյան միանգամից ընկերացանք: Եվ երբ մենք 16 տարեկան էինք, Լիլյան առաջարկեց ամռանը մեկ շաբաթով գնալ տատիկի մոտ գյուղ: Ես երբեք գյուղու չէի եղել, կարելի է ասել կովեր եմ տեսել միայն նկարում, ուստի համաձայնեցի և հայրս մեզ մեքենայով տարավ:
Ես հիշում եմ գյուղի մասին իմ առաջին տպավորությունները: Զուգարանը տան բակում էր, ինձ համար դա շոկ էր, և այն, ինչի հետ չէի կարող համակերպվել, դա ամենամեծ խնդիրն էր: Այնտեղ գնալը շատ տհաճ էր: Նորմալ բաղնիքի և ցնցուղի բացակայությունն ինձ համար նույնպես ողբերգություն էր: Ես պատրաստվում էի զանգահարել հայրիկիս՝ ինձ ետ տանելու համար, բայց ես փոխեցի միտքս, քանի որ հանդիպեցի ՆՐԱՆ: Անդրանիկը Լիլիի խորդ եղբայրն էր, մեր ծանոթության ժամանակ նա 24 տարեկան էր: Նա ավարտել էր քաղաքի գյուղատնտեսական ինստիտուտը և վերադարձել էր գյուղ: Նա ուներ մԻ հին Նիվա, որը մայրն էր գնել, խմող հայր, փոքր անասնապահական ֆերմա, որով օգնում էր մորը առավոտից երեկո և նորմալ աշխատանքի բացակայություն: Բայց դա չխանգարեց, որ մեր սիրավեպը շատ արագ զարգանա: Մենք շատ էինք սիրում միմյանց, Անդրանիկը շատ գեղեցիկ և ռոմանտիկ էր:
Մեկ շաբաթ անց ես հեռացա, բայց Անդրանիկը շաբաթը մեկ անգամ գալիս էր քաղաք: Այսպիսով, ամառն անցավ: Աշնանը եղանակը թույլ չէր տալիս շատ ժամանակ անցկացնել փողոցում, և ես Անդրանիկին քարշ էի տալիս առևտրի կենտրոնով, գնում էի այն ինչ ուզում էի, բայց Անդրանիկը նեղվում էր դրանից, քանի որ չէր կարողանում վճարել իմ գնումների համար: Հոկտեմբերին ես ծնողներիս հետ մեկնեցի հանգստանալու, իսկ մեր վերադարձից հետո Անդրանիկը կրկին եկավ, ես նրան ամեն ինչ պատմեցի, ցույց տվեցի լուսանկարներ: Իսկ այդ երեկո ես նրան տարա այն ռեստորանը, որին ես սովոր էի, նա այնտեղ իրեն շատ անհարմար էր զգում, համարյա ոչինչ չէր պատվիրել իր համար: Եվ այն բանից հետո, երբ նրանք հաշիվը բերեցին, նա ինձ թույլ չտվեց վճարել, հանեց իր գրպանում եղած ամբողջ գումարը, վճարեց և այլևս չվերադարձավ:
Ես վիրավորված էի, մտածում էի, որ նա դադարել է ինձ սիրել ու լքել է ինձ: Լիլյայի և իմ խսակցություններում Անդրանիկը մեզ մոտ արգելված թեմա էր, ուստի ես ոչ մի բան չգիտեի նրա կյանքի մասին: Անցավ 10 տարի․ Այս ընթացքում ես ավարտեցի ինստիտուտը: Հայրս շուտ մահացավ սրտի կաթվածից, և ոչ ոք չկար, որ կարողանար մայրիկիս և ինձ շքեղ կյանքով ապահովել, իսկ կուտակված միջոցներն արագ սպառվեցին: Հորս հին կապերի շնորհիվ ես աշխատանք ստացա բանկում` որպես սովորական աշխատող, միջին աշխատավարձով: 23 տարեկանում ես դուստր ունեցա, բայց նրա հոր հետ ամուսնությունը չստացվեց:
Իսկ Լիլիի ծննդյան օրը ես հանդիպեցի Անդրանիկին, միայն թե նա շատ էր փոխել: Նրա ներկայիս կյանքն առատ էր (թանկարժեք հագուստ, թանկարժեք ժամացույց, թանկարժեք մեքենա), բայց նա միևնույն ժամանակ ինձ էր նայում սիրառատ հայացքով, ինչպես 10 տարի առաջ:
Այս տարիների ընթացքում նա զբաղվել է անասնաբուծությամբ և զարգացրել էր բիզնեսը: Այդ երեկո մենք միասին անցկացրեցինք, իսկ որոշ ժամանակ անց ամուսնացանք: Մենք արդեն երկու դուստր ունենք, մեր ընդհանուր դուստրն արդեն 5 տարեկան է: Մենք ապրում ենք գյուղին մոտ, չնայած մեր զուգարանը փողոցում չէ, բայց ես դեռ չեմ սիրահարվել գյուղին, և ես այստեղ ինձ վատ եմ զգում: Ամուսնուս որոշ սովորություններ ինձ նյարդայնացնում են: Օրինակ՝ երեխաների հետ նրա զրույցը շատ կոպիտ է ընթանում: Չնայած այն հանգամանքին, որ մենք կարող ենք շատ բաներ մեզ թույլ տալ, նա կոտրվածը չի շպրտում, այլ պահում է՝ ասելով, որ հանկարծ պետք կգա: Նա կարող է ձկնորսական կոշիկներով ու կեղտոտ ջինսերով երեխաներին տանել դպրոց: Դե, կան շատ նման կենցաղային մանրուքներ: Նա սիրում է ինձ, բայց երեխաների աչքի առաջ կարող է հեշտությամբ վիրավորել ու նվաստանալ ինձ:
Ես չեմ պատրաստվում լքել նրան, բայց այդպիսի կյանքը զայրացնում է ինձ: Այլևս հնարավոր չէ փոխել հասուն մարդուն:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց ՆՈՐ ԻՆՖՈ-ն
