Իմաստունի մոտ է գալիս մի գեղեցիկ աղջիկ ու նրան լացակումաց պատմում իր կյանքի պատմությունը․․․ Սա պետք է իմանան բոլոր աղջիկները

Ես չգիտեմ, թե ինչպես կյանքս շարունակեմ: Իմ ամբողջ կյանքում ես մարդկանց հանդեպ վարվել եմ այնպես ինչպես կցանկանաի, որ իրենք վարվեին ինձ հետ, ես նրանց հետ անկեղծ եմ եղել ու միշտ հոգիս բացել եմ մարդկանց առջև: Իմ հնարավորուոյան չափով մարդկանց բարութոյամբ օգնել եմ ու չէմ սպասել նրանցից փոխհատուցման:

Ես իսկապես արել եմ այդ ամենը սրտանց, բայց իպատասխան ստանում էի չարություն ու իմ վրա ծիծաղում էին: Հոգիս ավում է, չգիտեմ ինչ անեմ…օգնեք ինձ խնդրում եմ:Իմաստունը ուշադիր լսեց ու աղջկան մի խորհուրդ տվեց:

Մերկացիր և մերկ քայլիր քաղաքի փողոցներով,- հանգիստ ասաց ծերունին:Կներեք, բայց ես այդ աստիճանի չէմ իջել..դուք երևի ցնդել եք կամ կատակում եք: Եթե ես այդպիսի բան անեմ, չգիտեմ թե ինչ սպասեմ անցորնդերից…ինձ մատնացույց կանեն…Իմաստունը տեղից բարձրացավ, գնաց բացեց դուռը ու մի հայելի դրեց սեղանի վրա:

Դու ամաչում ես մերկ քաղաքով քայլել, բայց չէս ամաչում քայլել մերկ հոգով աշխարհում, որը բացված է ինչպես այս դուռը: Դու թողում ես, որ այնտեղ ով ցանկանա մտնի: Քո հոգին՝ հայելի է, հենց այդ պատճառով բոլորս էլ տեսնում ենք ուրիշի հոգիներում մեզ: Մարդկանց հոգիները մութ են ու լի չարիքով և հենց այսպիսի կեղտոտ պատկեր են տեսնում մարդիք քո մաքւթր հոգում…Նրանք այդքան ուժ չունեն խոստովանելու, որ դու իրանցից ուժեղ ես ու հենց դրա պատճառով նրանք չէն փոխվում…

Ցավոք սրտի չարիքից ազատվել կարող են միայն իսկապես ուժեղ մարդիք:Հիմա ես ին՞չ անեմ, եթե ինձանից ոչինչ կախված չէ;Արի ինձ հետ ես քեզ մի բան ցույց կտամ.նայիր սա իմ այգին է: Արդեն շատ տարիներ է ես ջրում եմ այս հիանալի գեղեցկությամբ ծաղիկները ու խնամում եմ նրանց: Խոստովանեմ քեզ, որ ես երբեք չէմ տեսել թե ինչպես են այս ծաղիկները բացվում ու ծաղկում:

Ես միշտ միայն տեսնում եմ արդեն ծաղկած այս գեղեցկուհիներին և զգում եմ նրանց արքայական բուրմունը: Աղջիկս, սովոիր բնությունից:Նայիր այս ծաղիկներին և վարվիր ինչպես նրանք են անում՝ բացիր քո սիրտը մարդկանց արջև շատ կամաց ու զգույշ, այնպես, որ ոչ ոք դա չնկատի: բացիր հոգիտ լավ մարդկանց արջև: Խուսափիր այն մարդկանց, ով անտեղի տեղը պոկում է քո տերևները, այն մարդկանցից, որոնք քեզ վոտնատակ են անում ու ոչնչացնում:

Այդ մոլախոտերը դերևս չէն ծաղկել քո պես և դու նրանց չէս կարոք օգնել: Քո մեջ նրանք տեսնելու են միայն իրենց տգեղ հոգու դեմքը,իսկ քո հոգին միշտ կծաղկի:

աղբյուր

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: