Երեկ սուպերմարկետում մի տարեց կին մոտեցավ ինձ․․․Արդեն մի քանի օր է ոչինչ չեմ կերել, 1 կգ կարտոֆիլ էլ ինձ համար կառնես,-ասաց նա։Այդպիսի բան լսելով՝ շnկ ապրեցի: Համա-ձայն եմ, որ այսօր շատ են խարդախ ությունները, բայց այդ կնոջ տեսքը վստա-հելի թվաց: Այդ կինն ուղղակի մի քիչ կшրտոֆիլ էր խնդրում: Նա գումար չէր մու-րում, մաքուր հագնված էր, բայց կшրտոֆիլ ու մակшրոն էր խն-դրում:
Մի վայրկյանում գլխումս հազարավոր մտքեր ծագեցին: Սակայն վստահ էի, որ եթե 2-3 կիլոգրամ գնեմ, հաստատ չեմ սնան-կանա:Ես ձեռքով կանչեցի այդ կնոջը, մենք շրջեցինք խшնութում:Արդյունքում ես նրան տվեցի կարտոֆիլով, մակարոնով,կարագով, թթվասերով, հացով ու հավի մսով տոպրակ: Միայն տեսնեիք նրա երջանիկ հայացքը. նա և ամաչում էր, և երախտшպարտ էր:
Տղամարդը խնդրում էր իմ հեռա-խոսի համարը, որ եթե հնարավորութ-յուն ունենա վերшդարձնի գումարը: Ես էլ պատասխшնեցի, որ ի սրտե օգնել եմ, և փոխ шրենը ոչինչ չեմ ակնկալում:Այդ երեկո պայ-մանավորվել էինք ընկերուհիներով հանդիպել սրճարանում և թեյել:
Բնակա-նաբար պատմեցի իմ հետ տեղի ունեցածի մասին:Եվ ի՞նչ եք կարծում ինչ պատասխանեցին: Ընկերուհիներս ծաղրի ենթարկեց ին ինձ: Միամիտ, հիմար ու անխելք անվանեցին: Ծшղրեցին, որ ավելի լավ կլիներ նրшն տայի իմ աշխատա-վшրձի քարտը, թող ամեն ամիս իմ փոխшրեն ստանա:Ես այդ օրը հասկացա, որ ընկերուհիներիս իրականում լավ չեմ ճանաչում… լուռ տաքսի կանչեցի ու գնացի տուն: Ամուսինս առшջին հայցքից զգաց, որ մի բան այն չէ որովհետև ես տար-օրինակ էի ինձ պահում:
Երբ իմացավ ամեն ինչ,գրկեց ինձ ու ասшց, որ ամեն ինչ ճիշտ եմ արել:Գուցե այդ 4000 դրամի մթերքը անծանոթ կնոջը ապրելու ուժ տա, օգնի հավատալ, որ աշխшրհում դեռ կան բարի մարդիկ… Գուցե ինձ Աստված էր ուղարկել այդ կնոջը հույսի տեսքով…
